فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Ne bidiʼdu Sulayman ti guendabiaaniʼ (de ti ley jma precisu); ne cada tobi de laacabe bidiʼdu guendabiaaniʼ ne guendananna, ne biʼniʼ mandardu ca dani ne ca pájaru, guiráʼ cani bisisácadu né Dawud. Ne laanu nga runi nu ni.
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Ne dxandíʼ, maʼ bidiʼdu Dawud ti regalu stidu. (Gunidu): «¡Oh dani ne pájaru!, lagusisaca stale biaje né Dawud», ne maʼ biʼniʼ suavizardu guiibaʼ que para laabe,
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ
innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).
Dxandíʼ, laadu nga runi mandardu ca dani ca para gusisácadu laabe (Dawud) huaxhinni ne siadóʼ, .
وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ
waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).
ne (Laaca biʼniʼ dominardu) ca pájaru ni nuu lu ti estado reunido. Cada tobi de laacabe nabé bizuubaʼ stiidxaʼ (Alá).