فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
E Noi gh’emmo dæto a-o Sulayman a comprenscion (de unna lezze ciù preçisa); e à ògnidun gh’emmo dæto saviessa e conoscensa, e gh’emmo sottomisso e montagne e i öxelli, tutti glorificæ co-o Dawud. E semmo quelli che ô femmo.
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
E de fæto, Noi gh’emmo dæto a-o Dawud un regâ da Noi. (Noi l’emmo dito), "O montagne e öxelli! Exaltâ ciù vòtte co-o Dawud", e Noi l’emmo ammermou o færo pe lê,
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ
innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).
De fæto, semmo Noi che sottomettemmo e montagne pe glorificâ con lê (Dawud) a-a seia e a-a mattin,
وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ
waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).
e (Noi anche sottomissi) i öxelli inte un stato arrecuggeito. Ognidun de loiatri o l’ea ben ben obbediente (à Allah).