وَلَوْ اَنَّ مَا فِى الْاَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ اَقْلَامٌ وَّالْبَحْرُ يَمُدُّهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖ سَبْعَةُ اَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمٰتُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wa lau anna mā fil-arḍi min syajaratin aqlāmuw wal-baḥru yamudduhū mim ba‘dihī sab‘atu abḥurim mā nafidat kalimātullāh(i), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
اگاں زمین ءِ سرا درچک قلم بہ بنت ءُ دریا (سیاہی) بہ بنت، چہ (ھشک بوھگ ءَ پد) ھپت دریا (گیشتر) ھوار بہ بنت، بے شک اللہ ءِ گپانی ھچ آسر (نبشتہ کنگ) نہ بیت۔ بے شک اللہ قادر مطلق انت، زانتکار انت.
نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ
nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).
بگو (محمد) اگاں تئی آپ ءِ وسیلہ ھشک بہ بنت گڑا من ءَ سرپدی بہ دئے گڑا ترا آپ ءِ رُژنائی کئے دنت؟
الَّذِيْ عَلَّمَ بِالْقَلَمِۙ
allażī ‘allama bil-qalam(i).
بوان، تئی رب شاندار اِنت،