اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
طلاق (چې ورته اشاره کېدای شي) دوه ځله ده. (له هغې وروسته میړه کولی شي) په مهربانۍ سره یې وساتي، یا یې په مهربانۍ سره پریږدي. ستاسو لپاره دا حلاله نه ده چې هغه څه بیرته واخلئ چې تاسو دوی ته ورکړي دي، مګر دا چې دواړه (میړه او ښځه) ویره ولري چې دوی به د الله حدود پلي نشي کولی. که تاسو (سرپرستان) ویره لرئ چې دوی به د الله حدود پلي نشي کولی، نو په دوی دواړو کې هیڅ ګناه نشته چې د هغه قیمت په بدل کې (چې باید د میرمنې لخوا) د ځان د خلاصون لپاره ورکړل شي. دا د الله حدود دي، نو له هغوی څخه مه تیریږئ. څوک چې د الله حدود ماتوي، دوی ظالمان دي.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَطَلِّقُوْهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَاَحْصُوا الْعِدَّةَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ رَبَّكُمْۚ لَا تُخْرِجُوْهُنَّ مِنْۢ بُيُوْتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيْنَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ لَا تَدْرِيْ لَعَلَّ اللّٰهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذٰلِكَ اَمْرًا
yā ayyuhan-nabiyyu iżā ṭallaqtumun-nisā'a fa ṭalliqūhunna li‘iddatihinna wa aḥṣul-‘iddah(ta), wattaqullāha rabbakum, lā tukhrijūhunna mim buyūtihinna wa lā yakhrujna illā ay ya'tīna bifāḥisyatim mubayyinah(tin), wa tilka ḥudūdullāh(i), wa may yata‘adda ḥudūdallāhi faqad ẓalama nafsah(ū), lā tadrī la‘allallāha yuḥdiṡu ba‘da żālika amrā(n).
ای پیغمبره! کله چې تاسو خپلې میرمنې طلاقوئ، نو په هغه وخت کې یې طلاق ورکړئ چې دوی د خپلې (معقول) عدت سره مخ شي، او د دې عدت وخت وشمېرئ، او له خپل رب الله څخه ووېرېږئ. هغوی له خپلو کورونو څخه مه وباسئ او مه یې د وتلو اجازه ورکوئ، مګر دا چې دوی یو څرګند ناوړه عمل وکړي. دا د الله قانون دی، او څوک چې د الله قانون ماتوي، نو په حقیقت کې یې پر ځان ظلم کړی دی. تاسو نه پوهیږئ، شاید له دې وروسته به خدای یو نوی رزق ورکړي.