قبولِ اسلام، یہاں کلک کریں
اسلام الحق: قرآن و حدیث
(حقیقی اسلام)



موضوع - Bangsa-bangsa terdahulu Nabi-nabi Kisah-kisah para rasul Nabi Sulaiman AS Kisah nabi Sulaiman as dengan ratu Balqis
آیتاں تلاش نتیجہ :
کل آیتاں : 15
28
Q.S ان نامل (27:28)

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

منی اے نمدی ءَ گوں برو، پدا آہانی سرا ایر کن، پدا چہ آہاں دیم ءَ رھادگ بہ بئے، پدا آہانی گپانی نیمگ ءَ دلگوش بہ دئے۔"


29
Q.S ان نامل (27:29)

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

آئی ءَ (بلقیس) گوشت: اے مہماندار، بے شک من ءَ شریفیں نمدی یے دیم دیگ بوتگ۔


30
Q.S ان نامل (27:30)

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

بے شک (نمدی) سلیمان ءِ نیمگ ءَ ات کہ آئی ءَ گشتگ ات کہ اللہ ءِ نام ءَ رحمان ءُ رحمان ءِ نام ءَ ،


31
Q.S ان نامل (27:31)

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

منی سرا تکبر مہ کن ءُ منی گور ءَ چو کہ جھل کپوکاں بیا۔"


34
Q.S ان نامل (27:34)

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

آئی ءَ (بلقیس) گوشت: بے شک وھدے کہ بادشاہ یک ملکے ءَ وتی دست ءَ کن اَنت گڑا آ ملک ءَ ھلاس کن اَنت ءُ آئی ءِ شرپداریں نندوکاں بے شرپ کن اَنت ءُ ھمے کار ءَ کن اَنت.


35
Q.S ان نامل (27:35)

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

ءُ بے شک من آھانی گور ءَ گوں (آرگ ءَ) سوگاتاں دیم دیاں ءُ (من) ھما چیز ءِ ودار ءَ کناں کہ پیغمبر پدا چے آرگ ءَ اَنت۔”


36
Q.S ان نامل (27:36)

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

پمیشکا وھدے کہ (پیشول) سلیمان ءِ گور ءَ سر بوت اَنت گڑا آئی ءَ (سلیمان) گْوشت کہ تو من ءَ مال ءُ مڈی دئیگ ءَ ئے؟ اللہ تعالیٰ ءَ من ءَ داتگیں چیز چہ اللہ تعالیٰ ءَ ترا داتگیں چیزاں شرتر اِنت بلے تو وتی داتگیں داتگیں چیز ءِ سر ءَ ناز ءُ شان ءِ احساس کن ئے۔


37
Q.S ان نامل (27:37)

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

ایشانی گور ءَ پدا بیا! بے شک ما گوں انچیں لشکر ءَ آھانی گور ءَ کایں کہ آ دیم ءَ اوشتات نہ کن اَنت ءُ ما آیاں چہ ھما زمین ءَ بے شرپی ءَ درکنگ ءَ ایں ءُ آ بے شرپی ءَ (اسیر) بنت“۔


38
Q.S ان نامل (27:38)

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

آئی ءَ (سلیمان) گوشت: اے شھزادگاں چہ شمئے تہ ءَ کئے توانمند اِنت کہ چہ منی گور ءَ آیگ ءُ وت ءَ ندر کنگ ءَ پیسر وتی تخت ءَ منی گور ءَ بیار اِیت؟


39
Q.S ان نامل (27:39)

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

جن ءِ افریت ءَ گْوشت کہ من چہ وتی جاہ ءَ پاد آھگ ءَ پیسر ترا آرگ ءَ آں ءُ بے شک من ھما وڑ ءَ زبردست آں کہ من اے کار ءَ بہ کن آں ءُ منی سر ءَ بھروسہ کنگ بیت کنت۔


40
Q.S ان نامل (27:40)

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

یکے کہ چہ کتاب ءَ زانت ءُ سرپدی بوتگ ات، گوشت ئِے: من تئی چمّانی پچ کنگ ءَ پیسر تخت ءَ ترا آرگ ءَ آں. پمیشکا وھدے کہ آئی ءَ (سلیمان) وتی دیم ءِ تخت دیست گڑا آئی ءَ گْوشت: "اے منی رب ءِ فضلانی تہ ءَ ھوار اِنت کہ من ءَ چکاس اِیت، من شکر گزار آں یا (آئی ءِ نعمتاں) انکار کن آں، ھرکس کہ شکر گزار اِنت، گڑا بے شک آ وتی (نیکی) ءِ شکر گزار اِنت، ءُ ھرکس کہ رب ءِ کافر اِنت، گڑا منی رب ءِ کافر اِنت۔"


41
Q.S ان نامل (27:41)

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

آئی ءَ (سلیمان) گوشت کہ آئی ءِ تخت ءَ پہ آئی ءَ بدل کن اِت، ما چاریں کہ آ (بلقیس) ءَ پہم اِیت یا نہ منّ اِیت۔”


42
Q.S ان نامل (27:42)

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

پمیشکا وھدے کہ آ (بلقیس) اتک گڑا (آئی ءَ) گْوشگ بوت کہ ”اے تئی تخت چوش اِنت؟” آئی ءَ (بلقیس) گوشت کہ انچوش اِنت کہ اِنت۔ (ءُ آئی ءَ گوشت): “مارا پیسر ءَ زانت دیگ بوتگ ءُ ما ھما مردم ایں کہ (اللہ ءِ دیم ءَ) جھل کپیں.”


43
Q.S ان نامل (27:43)

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

ءُ آئی ءِ اللہ ءَ ابید دگہ عبادت کنگ ءِ عادت ءَ آئی ءَ را (چہ مسلمان بوھگ ءَ) رکینتگ؛ بے شک آ (بلقیس) کافرانی تہا ات۔


44
Q.S ان نامل (27:44)

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

آئی ءَ (بلقیس ءَ) گْوشگ بوت کہ ”محل ءَ داخل بہ بئے“۔ پمیشکا وھدے آئی ءَ (بلقیس) دیست گڑا آئی ءَ جیڑ اِت کہ اے آپ ءِ مزنیں تالابے ءُ آئی ءَ وتی پاد پچ کُت اَنت۔ آئی ءَ (سلیمان) گوشت کہ اے بس یک فرشے کہ گوں شیشہ ءَ بستگ اِنت۔ آئی ءَ (بلقیس) گوشت: اے منی رب، بے شک من وت ءَ گوں ظلم کتگ، من گوں سلیمان ءَ اللہ ءِ دیم ءَ سر کناں کہ آ درستیں جہانانی رب اِنت۔