قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
هغه (یعقوب علیه السلام) وویل: زه د خپل مصیبت او غم شکایت یوازې الله ته کوم، او زه د الله له لوري هغه څه پوهیږم چې تاسو یې نه پوهیږئ.
فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
نو کله چې د بشارت راوړونکی راغی، نو هغه (جامه) په خپل مخ (یعقوب) مسح کړه، او هغه بینا شو، هغه (یعقوب) وویل: "ایا ما تاسو ته نه وو ویلي چې زه د الله له خوا هغه څه پوهیږم چې تاسو یې نه پوهیږئ؟"
وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ
ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).
او زموږ بندګان یاد کړه: ابراهیم، اسحاق او یعقوب چې د لوی ځواک او (لوړ) پوهې خاوندان وو.