قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
അദ്ദേഹം (യഅ്ഖൂബ്) പറഞ്ഞു: എന്റെ വിഷമവും ദുഃഖവും ഞാൻ അല്ലാഹുവോട് മാത്രമാണ് ബോധിപ്പിക്കുന്നത്, നിങ്ങൾക്കറിയാത്ത ചിലത് അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് എനിക്കറിയാം.
فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
അങ്ങനെ സന്തോഷവാർത്ത അറിയിക്കുന്ന ആൾ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം (യഅ്ഖൂബിന്റെ) മുഖം തുടച്ചു, അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് കാഴ്ച ലഭിച്ചു. അദ്ദേഹം (യഅ്ഖൂബ്) പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്കറിയാത്ത ചിലത് അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്ന് എനിക്കറിയാമെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?
وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ
ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).
നമ്മുടെ ദാസൻമാരായ ഇബ്രാഹീം, ഇഷാഖ്, യഅ്ഖൂബ് എന്നിവരെയും ഓർക്കുക. അവർ അപാരമായ ശക്തിയും അറിവുമുള്ളവരായിരുന്നു.