Q.S An-Nazi'at (اَلنَّازِعَات) - 46 Antall vers

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Av (engel) som tar (livet) hardt.

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

Av (engel) som tar (livet) varsomt.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

Ved (engelen) som steg raskt ned fra himmelen,

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

og (engler) som leder raskt,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

og (engler) som regulerer (verdslige) anliggender.

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(Sannelig, dere skal oppstå) den dagen den første eksplosjonen ryster verden,

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(første støt) ledsages av et andre støt.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

Menneskenes hjerter følte seg på den tiden svært redde,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

blikket hans var underdanig.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(De vantro) sier: «Vil vi virkelig bli vendt tilbake til vårt opprinnelige liv?

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

Vil vi (oppstå) hvis vi har blitt til brukne bein?

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

De sa: «Da er det en tapsbringende avkastning.»

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

Så er avkastningen bare et enkelt slag unna.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

Så vendte de straks tilbake til livet på den (nye) jorden.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Har historien om Moses nådd deg (Muhammed)?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Da Gud kalte ham (Moses) i den hellige dalen, nemlig Tuwa-dalen;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Gå til farao! Han har virkelig overskredet grensen,

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

Så si (til Fir'aun): «Ønsker du å rense deg selv (fra feil),

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

og jeg vil lede deg på din Herres vei, så du frykter Ham?

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

Så viste (Moses) ham et stort mirakel.

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Men han (farao) løy og var ulydig.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Så snudde han seg bort mens han prøvde å utfordre (Moses).

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Så samlet han seg (høvdingene sine) og ropte (tilkalte folket sitt).

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(Seraya) sa: «Jeg er din høyeste Gud.»

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

Så straffet Allah ham med straff i livet etter døden og pine i verden.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Sannelig, i det ligger det en lærdom for de som frykter (Allah).

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Er din skapelse større eller himmelen som Han bygde?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Han reiste bygningen sin og perfeksjonerte den,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

og han skapte natten (fullstendig mørke) og dagen (klart lys).

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

Og etter det bredte Han jorden ut.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Fra den utstråler Han vannkilder, og (lar dets planter gro).

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

og fjellene grunnfestet han.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(Alt det) er til din glede og for buskapen din.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

Så når den store ulykken (dommedag) har kommet,

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

nemlig den dagen (når) folk husker hva de har gjort,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

og helvete ble tydelig vist for alle som så.

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

Så når det gjelder de som overskrider grensene,

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

og prioriterer det verdslige livet,

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

da er helvete sannelig hans bolig.

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

Og de som frykter sin Herres storhet og avstår fra sine lyster,

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

da er sannelig Paradis hans bolig.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

De (de vantro) spør deg (O Muhammed) om timen: «Når vil den skje?»

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Hvorfor trenger du å nevne det (tidspunktet)?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Til din Herre (returnerte) slutten (terminen).

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Du (Muhammed) er bare en advarer for de som frykter ham (dommedagen).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Den dagen de ser Timen (på grunn av dens intense atmosfære), vil det virke som om de bare har blitt (i kort tid) om kvelden eller morgenen.