Q.S An-Naba (اَلنَّبَأ) - 40 Antall vers

عَمَّ يَتَسَاۤءَلُوْنَۚ

‘amma yatasā'alūn(a).

Hva spør de hverandre om?

عَنِ النَّبَاِ الْعَظِيْمِۙ

‘anin naba'il-‘aẓīm(i).

Om den store nyheten (oppstandelsesdagen),

الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ مُخْتَلِفُوْنَۗ

allażī hum fīhi mukhtalifūn(a).

i så fall er de uenige.

كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَۙ

kallā saya‘lamūn(a).

Nei! Snart vil de finne det ut,

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَ

Ṡumma kallā saya‘lamūn(a).

igjen nei! Snart finner de det ut.

اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهٰدًاۙ

alam naj‘alil-arḍa mihādā(n).

Har Vi ikke skapt jorden til en vidstrakt plass,

وَّالْجِبَالَ اَوْتَادًاۖ

wal-jibāla autādā(n).

og fjellene som nagler?

وَّخَلَقْنٰكُمْ اَزْوَاجًاۙ

wa khalaqnākum azwājā(n).

Og Vi skapte dere to og to,

وَّجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًاۙ

wa ja‘alnā naumakum subātā(n).

og Vi skapte din søvn til hvile,

وَّجَعَلْنَا الَّيْلَ لِبَاسًاۙ

wa ja‘alnal-laila libāsā(n).

og Vi gjorde natten til et klesplagg,

وَّجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًاۚ

wa ja‘alnan-nahāra ma‘āsyā(n).

og Vi gjorde dagen til en måte å tjene til livets opphold på,

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًاۙ

wa banainā fauqakum sab‘an syidādā(n).

og Vi bygde sju (himler) fast forankret over deg,

وَّجَعَلْنَا سِرَاجًا وَّهَّاجًاۖ

wa ja‘alnā sirājaw wahhājā(n).

og Vi laget en lysende lampe (solen),

وَّاَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرٰتِ مَاۤءً ثَجَّاجًاۙ

wa anzalnā minal-mu‘ṣirāti mā'an ṡajjājā(n).

og Vi sendte ned fra skyene et kraftig regn,

لِّنُخْرِجَ بِهٖ حَبًّا وَّنَبَاتًاۙ

linukhrija bihī ḥabbaw wa nabātā(n).

slik at vi kan dyrke korn og planter med det,

وَّجَنّٰتٍ اَلْفَافًاۗ

wa jannātin alfāfā(n).

og skyggefulle hager.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيْقَاتًاۙ

inna yaumal-faṣli kāna mīqātā(n).

Sannelig, dommedag er en fastsatt tid,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَتَأْتُوْنَ اَفْوَاجًاۙ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa ta'tūna afwājā(n).

(nemlig) den dagen da trompeten blåses og dere kommer i hopetall,

وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ

wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).

og himmelen åpnet seg, og det var flere dører,

وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ

wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).

og fjellene ble løpt slik at de ble til luftspeilinger.

اِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًاۙ

inna jahannama kānat mirṣādā(n).

Sannelig, helvete er et gjemmested (for vaktene som våker over innholdet i helvete),

لِّلطّٰغِيْنَ مَاٰبًاۙ

liṭ-ṭāgīna ma'ābā(n).

bli et sted å vende tilbake for folk som har overskredet grensene.

لّٰبِثِيْنَ فِيْهَآ اَحْقَابًاۚ

lābiṡīna fīhā aḥqābā(n).

De bodde der lenge,

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا بَرْدًا وَّلَا شَرَابًاۙ

lā yażūqūna fīhā bardaw wa lā syarābā(n).

de føler ikke kjøligheten i det og drikker ikke (eller får ikke)

اِلَّا حَمِيْمًا وَّغَسَّاقًاۙ

illā ḥamīmaw wa gassāqā(n).

foruten kokende vann og puss,

جَزَاۤءً وِّفَاقًاۗ

jazā'aw wifāqā(n).

som en passende gjengjeldelse.

اِنَّهُمْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ حِسَابًاۙ

innahum kānū lā yarjūna ḥisābā(n).

Faktisk forventet de aldri beregninger tidligere.

وَّكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كِذَّابًاۗ

wa każżabū bi'āyātinā kiżżābā(n).

Og de fornektet Våre vers fullstendig.

وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ كِتٰبًاۙ

wa kulla syai'in aḥṣaināhu kitābā(n).

Og Vi har nedtegnet alt i en bok (boken med opptegnelser over menneskelige gjerninger).

فَذُوْقُوْا فَلَنْ نَّزِيْدَكُمْ اِلَّا عَذَابًا ࣖ

fa żūqū falan nazīdakum illā ‘ażābā(n)

Så føl det! Så vil Vi ikke legge noe til dere annet enn straff.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًاۙ

inna lil-muttaqīna mafāzā(n).

Sannelig, de som er fromme skal seire,

حَدَاۤىِٕقَ وَاَعْنَابًاۙ

Ḥadā'iqa wa a‘nābā(n).

(nemlig) hager og vingårder,

وَّكَوَاعِبَ اَتْرَابًاۙ

wa kawā‘iba atrābā(n).

og lubne jenter på samme alder,

وَّكَأْسًا دِهَاقًاۗ

wa ka'san dihāqā(n).

og fulle glass (fylt med drikke).

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا كِذّٰبًا

lā yasma‘ūna fīhā lagwaw wa lā kiżżābā(n).

Der hører de verken tom snakk eller løgn.

جَزَاۤءً مِّنْ رَّبِّكَ عَطَاۤءً حِسَابًاۙ

jazā'am mir rabbika ‘aṭā'an ḥisābā(n).

Som en belønning og en gave fra din Herre,

رَّبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمٰنِ لَا يَمْلِكُوْنَ مِنْهُ خِطَابًاۚ

rabbis-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumar-raḥmāni lā yamlikūna minhu khiṭābā(n).

Himmelens og jordens Herre og alt som er mellom dem, den Nådige, de kan ikke tale med Ham.

يَوْمَ يَقُوْمُ الرُّوْحُ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ صَفًّاۙ لَّا يَتَكَلَّمُوْنَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَقَالَ صَوَابًا

yauma yaqūmur-rūḥu wal-malā'ikatu ṣaffā(n), lā yatakallamūna illā man ażina lahur-raḥmānu wa qāla ṣawābā(n).

Den dagen sjelen og englene står i fred, sier de ikke et ord, unntatt den som har fått tillatelse fra den Barmhjertige Gud, og han taler bare sannheten.

ذٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ مَاٰبًا

Żālikal-yaumul-ḥaqq(u), faman syā'attakhaża ilā rabbihī ma'ābā(n).

Det er dagen som visselig vil komme. Så den som vil, vil visselig finne en vei tilbake til sin Herre.

اِنَّآ اَنْذَرْنٰكُمْ عَذَابًا قَرِيْبًا ەۙ يَّوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُوْلُ الْكٰفِرُ يٰلَيْتَنِيْ كُنْتُ تُرٰبًا ࣖ

innā anżarnākum ‘ażāban qarībā(n), yauma yanẓurul-mar'u mā qaddamat yadāhu wa yaqūlul-kāfiru yā laitanī kuntu turābā(n).

Sannelig, Vi har advart dere (de vantro) om den kommende straffen, på den dagen da menneskene skal se hva deres to hender har gjort, og de vantro skal si: «Det ville vært bedre om jeg hadde vært støv.»