ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
ҳашт ҷуфт ҳайвоноти хоҷагӣ (чор ҷуфт) ҳастанд; як ҷуфт гӯсфанд ва як ҷуфт буз. Бигӯ: «Он чиро Худо байни ду нар ё ду мода ё он чи дар батни ҳарду мода аст, ҳаром кардааст? Агар рост мегӯед, бар асоси дониш ба ман шарҳ диҳед».
قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Ӯ (Ҳуд) ҷавоб дод: «Ба ростӣ, кина ва хашми Худо шуморо фаро хоҳад гирифт. Оё мехоҳед бо ман дар бораи номҳое (бутҳое), ки худ ва аҷдодатон офаридаед, баҳс кунед, дар ҳоле ки Аллоҳ дар ин бора маълумоте надодааст? Агар ин тавр бошад, интизор шавед! Албатта, ман низ бо шумо аз мунтазирон ҳастам».
يُجَادِلُوْنَكَ فِى الْحَقِّ بَعْدَمَا تَبَيَّنَ كَاَنَّمَا يُسَاقُوْنَ اِلَى الْمَوْتِ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ ۗ
yujādilūnaka fil-ḥaqqi ba‘da mā tabayyana ka'annamā yusāqūna ilal-mauti wa hum yanẓurūn(a).
Пас аз он ки ҳақиқат равшан шуд (ки онҳо пирӯз хоҳанд шуд), бо ту дар бораи ҳақ баҳс мекунанд, гӯё онҳоро ба сӯи марг мебаранд, дар ҳоле ки (ба он нигоҳ мекунанд).
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Ва чун оёти Мо бар онҳо равшан хонда шуд, касоне, ки умеди дидори Моро надоштанд, гуфтанд: «Китобе ҷуз ин Қуръон биёваред ё онро иваз кунед». Бигӯ (Муҳаммад): «Барои ман сазовор нест, ки онро аз рӯи ихтиёри худ тағйир диҳам. Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки бар ман ваҳй шудааст. Ман аз азоби рӯзи бузург (қиёмат) метарсам, агар аз Парвардигорам нофармонӣ кунам».
وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва агар азобро то замони муайян ба таъхир андозем, мепурсанд: «Чӣ чиз бозмедорад?» Бидон, ки вақте азоб ба онҳо биёяд, онҳоро аз он канорагирӣ кардан мумкин нест. Онҳоро (азоб), ки масхара мекарданд, иҳота кардааст.
قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
Гуфтанд: «Эй Нӯҳ! Ту бо мо баҳс кардӣ ва баҳси худро бар зидди мо тӯлонӣ кардӣ, пас, агар ростгӯён бошӣ, азоберо, ки ваъда медодӣ, бар мо биёвар».
وَاسْتَفْتَحُوْا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍۙ
wastaftaḥū wa khāba kullu jabbārin ‘anīd(in).
Ва онҳо пирӯзӣ ва нобудии ҳамаи онҳоеро, ки худсарона ва якравӣ мекарданд, талаб карданд,
خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ
khalaqal-insāna min nuṭfatin fa iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).
Ӯ инсонро аз нутфа офарид ва ӯро ба як бадкирдори воқеӣ табдил дод.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا
wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).
Ва ба дурустӣ, Мо онро дар ин Қуръон борҳо ва борҳо бо мисолҳои гуногун барои мардум баён кардем, вале инсонҳо бештарин баҳс мекунанд.
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).
Ва ҳеҷ чиз (чизе) монеъи имон овардани мардум ҳангоми расидани ҳидоят ва талаби омурзиш аз Парвардигорашон нест, магар (хоҳиши интизории) фаро расидани (қонуни Аллоҳ, ки бар қавми пешин амал кардааст) ё фаро расидани азобе воқеӣ бар онҳо.
وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا
wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).
Ва мардум (кофирон) мегӯянд: «Оё дуруст аст, ки вақте ки ман мемирам, рӯзе дубора зинда хоҳам шуд?»
قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى
qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.
Ӯ (Фиръавн) гуфт: «Пас, аҳволи мардуми қадим чӣ гуна буд?»
وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى
wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.
Ва агар Мо онҳоро бо азобе пеш аз он (ки Қуръон нозил шуд) нобуд мекардем, мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро паёмбаре бар мо нафиристодӣ, то аз оёти Ту пайравӣ кунем, пеш аз он ки хор ва лаънат шавем?»
مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ
mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).
Ҳар гоҳ ояти наве аз ҷониби Худо бар онҳо нозил шавад, дар ҳоле ки бозӣ мекунанд, ба он гӯш медиҳанд.
لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ
lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).
Дилҳояшон дар ғофилӣ аст. Ва ситамкорон сӯҳбати худро пинҳон мекунанд ва мегӯянд: «Ин (Муҳаммад) ҷуз инсоне мисли шумо нест. Оё шумо ҷодуро қабул кардед, дар ҳоле ки онро медидед?»
بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ
bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).
Ҳатто гуфтанд: «(Қуръон меваи) хобҳои печида аст, ё натиҷаи сохтаҳои ӯ (Муҳаммад), ё ҳатто ӯ танҳо шоир аст, бигзор барои мо нишонае (далел) биёварад, мисли паёмбароне, ки пеш аз онҳо фиристода шуда буданд».
مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ
mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).
Мардуми сарзамине, ки пеш аз онҳо буданд ва Мо онҳоро нобуд кардем, имон наоварданд (ҳарчанд далеле фиристодем). Оё онҳо имон меоваранд?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва онҳо мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ваъда (қиёмат) кай хоҳад омад?»
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ
qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).
Гуфтанд: «Оё ту бо сухани ҳақ назди мо омадӣ ё бозичаӣ?»
وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ
wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).
Балки онҳо дар корҳои (динии) худ дар байни худ пароканда шуданд ва ҳар яке (ҳамаи гурӯҳҳо) ба сӯи Мо бозмегарданд.
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّيَتَّبِعُ كُلَّ شَيْطٰنٍ مَّرِيْدٍۙ
wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattabi‘u kulla syaiṭānim marīd(in).
Ва аз мардум касоне ҳастанд, ки бе дониш дар бораи Худо баҳс мекунанд ва танҳо аз шайтонҳои бадкирдор пайравӣ мекунанд.
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ ۙ
wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).
Ва аз мардум касоне ҳастанд, ки бе дониш, бе роҳнамоӣ ва бе китобе (ваҳй), ки равшанӣ мебахшад, дар бораи Аллоҳ баҳс мекунанд.
اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَتَكُوْنَ لَهُمْ قُلُوْبٌ يَّعْقِلُوْنَ بِهَآ اَوْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۚ فَاِنَّهَا لَا تَعْمَى الْاَبْصَارُ وَلٰكِنْ تَعْمَى الْقُلُوْبُ الَّتِيْ فِى الصُّدُوْرِ
afalam yasīrū fil-arḍi fa takūna lahum qulūbuy ya‘qilūna bihā au āżānuy yasma‘ūna bihā, fa innahā lā ta‘mal-abṣāru wa lākin ta‘mal-qulūbul-latī fiṣ-ṣudūr(i).
Пас, оё онҳо ҳаргиз дар рӯи замин роҳ нарафтаанд, то дилҳояшон (ақлҳояшон) дарк кунанд ва гӯшҳояшон бишнаванд? Дар асл, чашмҳо нобино нестанд, балки диле, ки дар сина аст, нобино аст.
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).
ва онҳое, ки закот медиҳанд,
اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ
aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).
Оё ба шумо ваъда додааст, ки вақте ки шумо бимиред ва хок ва устухон шавед, (аз қабратон) берун оварда мешавед?
فَيَقُوْلُوْا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُوْنَ ۗ
fa yaqūlū hal naḥnu munẓarūn(a).
Сипас гуфтанд: «Оё моро ба таъхир меандозанд?»
وَاِنْ تُكَذِّبُوْا فَقَدْ كَذَّبَ اُمَمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ۗوَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa in tukażżibū faqad każżaba umamum min qablikum, wa mā ‘alar-rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
Ва агар шумо (кофирон) дурӯғ мегӯед, пас, бешубҳа, мардуми пеш аз шумо низ (паёмбарон) дурӯғ гуфтаанд. Ва вазифаи паёмбар танҳо расонидани (дини Худоро) ба таври возеҳ аст».
فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Пас, аз қавмаш (Иброҳим) ҷавобе ҷуз ин набуд, ки гуфтанд: «Ӯро бикушед ё бисӯзонед». Пас, Худо ӯро аз оташ наҷот дод. Албатта, дар ин барои касоне, ки имон меоранд, нишонаҳо (аз бузургии Худо) вуҷуд дорад.
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُوْنَ السَّبِيْلَ ەۙ وَتَأْتُوْنَ فِيْ نَادِيْكُمُ الْمُنْكَرَ ۗفَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla wa taqṭa‘ūnas-sabīl(a), wa ta'tūna fī nādīkumul-munkar(a), famā kāna jawāba qaumihī illā an qālu'tinā bi‘ażābillāhi in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
Оё барои ту раво аст, ки назди мардон равӣ, фиреб хӯрӣ ва дар ҷойҳои ҷамъомадат корҳои бад кунӣ?» Пас, ҷавоби қавмаш ҷуз гуфтани ин набуд: «Агар ту аз солеҳон бошӣ, азоби Худоро барои мо биёр».
اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ
alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).
Оё надидаед, ки Худо он чиро, ки дар осмонҳо ва замин аст, барои шумо ром кардааст ва неъматҳои худро аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва равонӣ барои шумо комил кардааст? Аммо дар байни мардум касоне ҳастанд, ки бе дониш ва роҳнамоӣ ва бе китобе, ки равшанӣ диҳад, дар бораи ягонагии Худо баҳс мекунанд.
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад: «Аз он чи Худо нозил кардааст, пайравӣ кунед!», гуфтанд: «Не, балки мо танҳо аз расму оинҳое, ки аз ниёгонамон омӯхтаем, пайравӣ мекунем». Оё онҳо (аз ниёгони худ) пайравӣ мекунанд, ҳарчанд шайтон онҳоро ба азоби оташи сӯзон (дӯзах) даъват мекунад?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва онҳо мепурсанд: «Агар рост мегӯед, пирӯзӣ кай хоҳад буд?»
وَقَالُوْا نَحْنُ اَكْثَرُ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۙ وَّمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ
wa qālū naḥnu akṡaru amwālaw wa aulādā(n), wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).
Ва гуфтанд: «Мо аз шумо молу фарзанд бештар дорем ва азоб нахоҳем шуд».
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва (кофирон) гуфтанд: «Агар рост мегӯед, ваъдаи (рӯзи қиёмат) кай (барқарор мешавад?»
اَوَلَمْ يَرَ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ
awalam yaral-insānu annā khalaqnāhu min nuṭfatin fa'iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).
Ва оё инсон намебинад, ки Мо ӯро аз нутфае офаридаем ва ӯ душмани ошкор аст?
اَوْ تَقُوْلَ حِيْنَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ اَنَّ لِيْ كَرَّةً فَاَكُوْنَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
au taqūla ḥīna taral-‘ażāba lau anna lī karratan fa akūna minal-muḥsinīn(a).
ё (мабодо) касе, ки азобро бубинад, нагӯяд: «Агар ман метавонистам (ба дунё баргардам), албатта, аз некӯкорон мебудам».
وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
Ва шахсе, ки ба падару модараш гуфт: «Оҳ». Оё шумо ду нафар маро аз эҳё шуданам (аз қабр) огоҳ кардед, ҳарчанд чанд нафар пеш аз ман аз дунё гузашта буданд? Пас волидон аз Худо кумак пурсиданд (гуфтанд: «Вой бар ту, имон овар! Ба дурустӣ, ваъдаи Худо ҳақ аст». Сипас ӯ (кӯдак) гуфт: «Ин танҳо афсонаи пешиниён аст».
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
Гуфтанд: «Оё назди мо омадаӣ, то моро аз худоёнамон боздорӣ? Агар ростгӯён бошӣ, азоберо, ки ба мо ваъда додаӣ, бар мо биёвар!»
اَمْ تَأْمُرُهُمْ اَحْلَامُهُمْ بِهٰذَآ اَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ
am ta'muruhum aḥlāmuhum bihāżā am hum qaumun ṭāgūn(a).
Оё ақлҳояшон онҳоро ба гуфтани ин (айбномаҳо) фармон медиҳанд, ё онҳо мардуме ҳастанд, ки аз ҳад мегузаранд?
وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва гуфтанд: «Агар рост мегӯед, ваъда кай фаро мерасад?»
مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ
mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).
Чаро шумо (ин корро кардед)? Шумо чӣ гуна қарор қабул мекунед?
اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ
am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).
Ё китобе доред, ки (аз ҷониби Аллоҳ нозил шудааст), ки онро меомӯзед?
اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ
inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).
Дар асл, шумо метавонед ҳар чизеро, ки дар он аст, интихоб кунед.
اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ
am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).
Ё оё аз Мо савгандҳое гирифтаед, ки то рӯзи қиёмат эътибор доранд, то (ҳар чӣ ки хоҳед) ҳукм кунед?
سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ
salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).
Аз онҳо бипурс: «Кадоме аз онҳо барои (қарори қабулшуда) масъул аст?»
اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ
am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).
Ё онҳо иттифоқчиён доранд? Пас, агар онҳо одамони ҳақиқӣ бошанд, бигзор иттифоқчиёни худро биёранд.
اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ
innahū fakkara wa qaddar(a).
Ба дурустӣ, ӯ (он чиро, ки муайян карда буд), фикр карда ва муайян кардааст.
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ
Ṡumma ‘abasa wa basar(a).
сипас ба назараш ғамгин ва ғамгин менамуд,
بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ
bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).
Ҳатто ҳар яки онҳо мехоҳад, ки саҳифаҳои кушодаи (китоб) ба ӯ дода шаванд.