وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْرِيْ نَفْسَهُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ
wa minan-nāsi may yasyrī nafsahubtigā'a marḍātillāh(i), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).
മനുഷ്യരിൽ ചിലർ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി തേടിക്കൊണ്ട് സ്വയം ത്യാഗം ചെയ്യുന്നവരാണ്. അല്ലാഹു തന്റെ ദാസന്മാരോട് അത്യധികം കരുണയുള്ളവനാകുന്നു.
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും അവനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ നീ ആട്ടിയകറ്റരുത്. അവരുടെ കർമ്മങ്ങൾക്ക് നീ ഒരു തരി പോലും ഉത്തരവാദിയല്ല. നിന്റെ കർമ്മങ്ങൾക്ക് അവർ ഒരു തരി പോലും ഉത്തരവാദിയല്ല. അതിനാൽ നീ അവരെ പുറത്താക്കാൻ അവകാശപ്പെട്ടവനാകുന്നു. അങ്ങനെ നീ അക്രമികളിൽ പെട്ടവനായിത്തീരും.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
(മുഹമ്മദ്,) രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവരോട് നീ ക്ഷമ കാണിക്കുക. ഐഹികജീവിതത്തിന്റെ ആഭരണങ്ങൾ അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ അവരിൽ നിന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിച്ചുകളയരുത്. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ നമ്മെ ഓർക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നാം മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു, അവരുടെ ഇച്ഛകളെയും സാഹചര്യങ്ങളും അതിരുകടന്നിരിക്കുന്നു. അവരെ നീ പിന്തുടരരുത്.