زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
விரும்பப்படும் பொருட்களின் மீதான அன்பு மனிதர்களின் கண்களுக்கு அழகாகத் தோன்றுகிறது: பெண்கள், குழந்தைகள், குவிந்து கிடக்கும் தங்கம் மற்றும் வெள்ளி, சிறந்த குதிரைகள், கால்நடைகள் மற்றும் பயிரிடப்பட்ட வயல்கள். இவையே பூவுலக வாழ்வின் இன்பங்கள்; மேலும், திரும்புவதற்கு அல்லாஹ்விடமே மிகச் சிறந்த இடம்.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا لِيُطَاعَ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَّلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ جَاۤءُوْكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُوْلُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوَّابًا رَّحِيْمًا
wa mā arsalnā mir rasūlin illā liyuṭā‘a bi'iżnillāh(i), wa lau annahum iẓ ẓalamū anfusahum jā'ūka fastagfarullāha wastagfara lahumur-rasūlu lawajadullāha tawwābar raḥīmā(n).
அல்லாஹ்வின் அனுமதியின்றி கீழ்ப்படியப்படுவதற்காக அன்றி நாம் எந்தத் தூதரையும் அனுப்பவில்லை. மேலும், நிச்சயமாக அவர்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே அநீதி இழைத்த பின்னர், உம்மிடம் (முஹம்மதே) வந்து, அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கோரினால், தூதரும் அவர்களுக்காக மன்னிப்புக் கோரினால், நிச்சயமாக அவர்கள் அல்லாஹ்வை மனந்திரும்புதலை மிகவும் ஏற்பவனாகவும், அளவற்ற கருணையாளனாகவும் காண்பார்கள்.
وَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اَمْوَالُكُمْ وَاَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ ۙوَّاَنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗٓ اَجْرٌ عَظِيْمٌ ࣖ
wa‘lamū annamā amwālukum wa aulādukum fitnah(tun), wa annallāha ‘indahū ajrun ‘aẓīm(un).
உங்கள் உடைமைகளும் உங்கள் பிள்ளைகளும் ஒரு சோதனையே என்பதையும், நிச்சயமாக அல்லாஹ்விடம் பெரும் வெகுமதி உண்டு என்பதையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
قُلْ اِنْ كَانَ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْ وَاِخْوَانُكُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيْرَتُكُمْ وَاَمْوَالُ ِۨاقْتَرَفْتُمُوْهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسٰكِنُ تَرْضَوْنَهَآ اَحَبَّ اِلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَجِهَادٍ فِيْ سَبِيْلِهٖ فَتَرَبَّصُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
qul in kāna ābā'ukum wa abnā'ukum wa ikhwānukum wa azwājukum wa ‘asyīratukum wa amwāluniqtaraftumūhā wa tijāratun takhsyauna kasādahā wa masākinu tarḍaunahā aḥabba ilaikum minallāhi wa rasūlihī wa jihādin fī sabīlihī fa tarabbaṣū ḥattā ya'tiyallāhu bi'amrih(ī), wallāhu lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).
கூறுங்கள்: “உங்கள் தந்தையர், உங்கள் மகன்கள், உங்கள் சகோதரர்கள், உங்கள் மனைவியர், உங்கள் உறவினர்கள், நீங்கள் சம்பாதித்த செல்வம், வீழ்ச்சியடையும் என்று நீங்கள் அஞ்சும் வணிகம், நீங்கள் மகிழும் இருப்பிடங்கள் ஆகியவை அல்லாஹ்வையும், அவனது தூதரையும், அவனது பாதையில் பாடுபடுவதையும் விட உங்களுக்கு மேலானவையாக இருந்தால், அல்லாஹ் தனது தீர்ப்பை வழங்கும் வரை காத்திருங்கள்.” மேலும், அல்லாஹ் கீழ்ப்படியாத மக்களுக்கு நேர்வழி காட்டுவதில்லை.
فَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَلَآ اَوْلَادُهُمْ ۗاِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ
falā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu liyu‘ażżibahum bihā fil-ḥayātid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).
ஆகவே, அவர்களுடைய செல்வமும் பிள்ளைகளும் உங்களைக் கவர வேண்டாம். நிச்சயமாக, இவ்வுலக வாழ்வில் அவர்களைத் தண்டிப்பதே அல்லாஹ்வின் நாடாகும்; அவர்கள் நிராகரிப்பாளர்களாக மரணிப்பார்கள்.
وَلَا تُعْجِبْكَ اَمْوَالُهُمْ وَاَوْلَادُهُمْۗ اِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّعَذِّبَهُمْ بِهَا فِى الدُّنْيَا وَتَزْهَقَ اَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كٰفِرُوْنَ
wa lā tu‘jibka amwāluhum wa lā aulāduhum, innamā yurīdullāhu ay yu‘ażżibahum bihā fid-dun-yā wa tazhaqa anfusuhum wa hum kāfirūn(a).
மேலும் (முஹம்மதே!) அவர்களுடைய செல்வத்தையும் பிள்ளைகளையும் கண்டு நீர் வியப்படையாதீர். நிச்சயமாக, அவர்கள் நிராகரிப்பு நிலையில் இருக்கும்போது, இவ்வுலகில் அவர்களைக் கதிக்குள்ளாக்கவும், அவர்களுடைய உயிர்கள் பறிபோகவும் அல்லாஹ் இவற்றைக் கொண்டு விரும்புகிறான்.
اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا
al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).
செல்வமும் பிள்ளைகளும் உலக வாழ்வின் அணிகலன்கள், ஆனால் தொடர்ச்சியான நற்செயல்களே உங்கள் இறைவனிடம் சிறந்த வெகுமதியாகவும், சிறந்த நம்பிக்கையாகவும் அமையும்.
اَيَحْسَبُوْنَ اَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهٖ مِنْ مَّالٍ وَّبَنِيْنَ ۙ
ayaḥsabūna annamā numidduhum bihī mim māliw wabanīn(a).
நாம் அவர்களுக்குச் செல்வத்தையும் பிள்ளைகளையும் கொடுத்திருக்கிறோம் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்களா (அதாவது),
نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ
nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).
நாம் அவர்களுக்கு உடனடியாக நல்ல விஷயங்களைக் கொடுக்கிறோமா? (இல்லை), ஆனால் அது அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை.
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَّلَا بَنُوْنَ ۙ
yauma lā yanfa‘u māluw wa lā banūn(a).
அதாவது, செல்வமும் குழந்தைகளும் பயனற்றுப் போகும் நாளில்,
۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ
inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).
நிச்சயமாக, கருண் மூசாவின் மக்களில் ஒருவனாக இருந்தான்; ஆனால் அவன் அவர்களுக்கு அநீதி இழைத்தான். மேலும், பலம் வாய்ந்த பல மனிதர்களால் கூடத் தாங்க முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கனமான சாவிகளைக் கொண்ட ஒரு கருவூலத்தை நாம் அவனுக்கு வழங்கினோம். அவனுடைய மக்கள் அவனிடம், "பெருமை கொள்ளாதே. நிச்சயமாக, தற்பெருமை பேசுபவர்களை அல்லாஹ் விரும்புவதில்லை" என்று கூறியதை நினைவுகூருங்கள்.
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியவற்றைக் கொண்டு மறுமை உலகின் (நற்கூலியை) தேடுங்கள். ஆனால், இவ்வுலகில் உங்கள் பங்கை மறந்துவிடாதீர்கள். அல்லாஹ் உங்களுக்கு நன்மை செய்ததைப்போலவே நீங்களும் மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள். மேலும், பூமியில் சேதம் விளைவிக்காதீர்கள். நிச்சயமாக, சேதம் விளைவிப்பவர்களை அல்லாஹ் விரும்புவதில்லை.
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ
fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).
ஆகவே அவன் (கருண்) தன் மகிமையுடன் தன் மக்களிடையே வெளிப்பட்டான். உலகியல் வாழ்வை விரும்புவோர், "கருணனுக்குக் கிடைத்தது போன்ற செல்வம் நமக்கும் கிடைக்குமென்று நம்புவோமாக, உண்மையில் அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறது" என்கிறார்கள்.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُلْهِكُمْ اَمْوَالُكُمْ وَلَآ اَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ ۚوَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tulhikum amwālukum wa lā aulādukum ‘an żikrillāh(i), wa may yaf‘al żālika fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).
நம்பிக்கையாளர்களே! உங்கள் உடைமைகளும் உங்கள் பிள்ளைகளும் அல்லாஹ்வை நினைவு கூர்வதிலிருந்து உங்களைத் திசை திருப்பாதிருக்கட்டும். அவ்வாறு செய்பவர்களே நஷ்டமடைபவர்கள்.
اِنَّمَآ اَمْوَالُكُمْ وَاَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗٓ اَجْرٌ عَظِيْمٌ
innamā amwālukum wa aulādukum fitnah(tun), wallāhu ‘indahū ajrun ‘aẓīm(un).
நிச்சயமாக, உங்கள் செல்வமும் உங்கள் பிள்ளைகளும் உங்களுக்கு ஒரு சோதனையே; அல்லாஹ்விடம் பெரும் வெகுமதி உண்டு.
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
மேலும் நீங்கள் செல்வத்தை அளவுக்கதிகமான அன்புடன் நேசிக்கிறீர்கள்.
وَاِنَّهٗ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيْدٌ ۗ
wa innahū liḥubbil-khairi lasyadīd(un).
உண்மையில், செல்வத்தின் மீதான அவனது ஆசை அளவுக்கதிகமாக இருந்தது.
اَلْهٰىكُمُ التَّكَاثُرُۙ
alhākumut-takāṡur(u).
தற்பெருமை உன்னைப் புறக்கணித்துவிட்டது.
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
செல்வத்தைச் சேகரித்து அதைக் கணக்கிடுபவன்,
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
அவன் (மனிதன்) தனது செல்வம் தன்னைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறான்.