يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).
हे इस्राएलक सन्तान! हमर आशीर्वाद मोन राखू जे हम अहाँ केँ देने छी। आ हमरा सँ अपन वचन पूरा करू, हम अहाँ सँ अपन वचन पूरा करब, आ हमरा सँ मात्र डरब।
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal- ‘ālamīn(a).
हे इस्राएलक सन्तान! हमर आशीर्वाद मोन राखू जे हम अहाँ केँ देने छी, आ हम अहाँ केँ एहि संसारक (ओहि समय मे) आन सभ लोक पर अनुग्रह केने छी।
وَاِذْ نَجَّيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ
wa iż najjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
आ (याद राखू) जखन हम अहाँ सभ केँ (फिरौन आ) फिरौन केर अनुयायी सँ बचा लेलहुँ। अहाँ पर कठोर यातना देलक। तोहर बेटा सभकेँ कत्ल कऽ बेटी सभक जान बँचबैत अछि। आ ओहि स्थिति मे ई अहाँक प्रभु सँ एकटा पैघ परीक्षा अछि।
وَاِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَاَنْجَيْنٰكُمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż faraqnā bikumul-baḥra fa'anjainākum wa agraqnā āla fir‘auna wa antum tanẓurūn(a).
आ (याद राखू) जखन हम अहाँ सभक लेल समुद्र केँ बाँटि देलहुँ, जाहि सँ हम अहाँ सभ केँ बचा सकब आ हम (फिरौन आ) फिरौन केर अनुयायी केँ डूबा देलहुँ, जखन कि अहाँ सभ देखैत रही।
ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).
तखन हम सभ तकर बाद अहाँ सभ केँ माफ क' देलियैक, जाहि सँ अहाँ सभ कृतज्ञ भ' सकब।
وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ
wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).
आ (याद राखू), जखन हम मूसा केँ किताब आ फुरकान देलियैक, जाहि सँ अहाँ सब केँ मार्गदर्शन भेटय।
ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).
तखन, हम अहाँक मृत्युक बाद अहाँ केँ उठौलहुँ, जाहि सँ अहाँ कृतज्ञ भ' सकब।
وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
आ हम अहाँ सभकेँ मेघसँ छाहरि देलियैक, आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा पठा देलियैक। हम जे रोजी-रोटी देने छी ताहि सँ नीक (भोजन) खाउ। हमरा सभ पर अन्याय नहि केलक, मुदा अपना पर अन्याय केलक।
وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).
आ (याद करू) जखन हम कहलहुँ, "एहि भूमि (बैतुलमकदीस) मे प्रवेश करू, तखन स्वादिष्ट भोजन करू (विभिन्न भोजनक) जे ओतय अछि जेना अहाँ केँ नीक लागय। आ प्रणाम करैत एकर द्वार पर प्रवेश करू, आ कहब जे, "हमरा सभ केँ (हमर सभक पाप सँ) मुक्त करू," तखन हम सभ अहाँ सभक गलती केँ अवश्य माफ करब। आ नीक काज करयवला सभक लेल हम सभ (वरदान) बढ़ा देब।"
۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभक लेल पानि मँगलनि तखन हम सभ कहलियनि, "अपन लाठी सँ चट्टान पर प्रहार करू!" तेँ ओहि मे सँ बारह टा झरना निकलि गेल। प्रत्येक जनजाति अपन (अपन) पीबाक स्थान जनैत अछि | अल्लाह के रोजी-रोटी (दिल गेल) स खाउ-पीबू, आ नुकसान क' क' धरती पर बुराई नहि करू।
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
आ (याद करू) जखन अहाँ कहलहुँ, “हे मूसा! हम सभ मात्र एक तरहक भोजन (खाइत) नहि सह सकैत छी, तेँ अपन प्रभु सँ माँगू जे हमरा सभ केँ पृथ्वी पर जे उपजैत अछि, ओहि मे सँ हमरा सभ केँ दिअ: जड़ी-बूटी, खीरा, लहसुन, मसूर, आ प्याज।” ओ (मूसा) कहलनि, “की अहाँ नीक चीजक बदला मे किछु अधलाह माँगैत छी? कोनो शहर मे जाउ, जे माँगब से अवश्य भेटत।” तखन हुनका सब पर बेइज्जती आ गरीबी के प्रहार भेल, आ ओ सब (पुनः) अल्लाह के तरफ स कोप के शिकार भ गेलाह। जे (होल) एहि लेल जे ओ सब अल्लाह के निशानी के नकारैत छल आ बिना अधिकार के पैगम्बर सब के मारि देलक। से एहि लेल जे ओ सभ आज्ञा नहि माननिहार आ उल्लंघन केनिहार छलाह।
ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَكُنْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ
Ṡumma tawallaitum mim ba‘di żālika falau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lakuntum minal-khāsirīn(a).
तखन तकर बाद अहाँ मुँह घुमा लेलहुँ। तेँ जँ अल्लाह केर कृपा आ अहाँक प्रति हुनकर दया नहि रहैत त' अहाँ अवश्य हारि मे सँ एक रहितहुँ ।
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal-‘ālamīn(a).
हे इस्राएलक सन्तान! हमर आशीर्वाद मोन राखू जे हम अहाँ केँ देने छी आ एहि संसारक (ओहि समय) आन सभ लोक पर अहाँ पर अनुग्रह केने छी।
اَمْ يَحْسُدُوْنَ النَّاسَ عَلٰى مَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۚ فَقَدْ اٰتَيْنَآ اٰلَ اِبْرٰهِيْمَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاٰتَيْنٰهُمْ مُّلْكًا عَظِيْمًا
am yaḥsudūnan-nāsa ‘alā mā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), faqad ātainā āla ibrāhīmal-kitāba wal-ḥikmata wa ātaināhum mulkan ‘aẓīmā(n).
या ओकरा सब के मनुष्य (मुहम्मद) के ईर्ष्या करै छै, कियाकि अल्लाह ओकरा जे वरदान देने छैथ? सचमुच, हम अब्राहम के परिवार के किताब आ बुद्धि देने छी, आ ओकरा सब के एकटा पैघ राज्य (शक्ति) देने छी।
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(किताबक) लोक अहाँ (मुहम्मद) सँ कहैत छथि जे अहाँ हुनका सभ केँ स्वर्ग सँ एकटा किताब उतारू। सचमुच, ओ सभ मूसा सँ ओहि सँ पैघ किछु माँगलनि। ओ सभ कहलक, “हमरा सभ केँ अल्लाह केँ यथार्थ मे देखा दियौक।” तेँ अपन अत्याचारक कारणेँ बिजलीक चपेट मे आबि गेलाह । तखन ओ सभ बछड़ाक पूजा केलनि, स्पष्ट प्रमाण देखलाक बाद, तइयो हम सभ हुनका सभ केँ माफ क' देलियनि, आ हम मूसा केँ वास्तविक अधिकार देलियनि।
۞ وَلَقَدْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيْبًاۗ وَقَالَ اللّٰهُ اِنِّيْ مَعَكُمْ ۗ لَىِٕنْ اَقَمْتُمُ الصَّلٰوةَ وَاٰتَيْتُمُ الزَّكٰوةَ وَاٰمَنْتُمْ بِرُسُلِيْ وَعَزَّرْتُمُوْهُمْ وَاَقْرَضْتُمُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا لَّاُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَلَاُدْخِلَنَّكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۚ فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذٰلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ
wa laqad akhażallāhu mīṡāqa banī isrā'īl(a), wa ba‘aṡnā minhumuṡnai ‘asyara naqībā(n), wa qālallāhu innī ma‘akum, la'in aqamtumuṣ-ṣalāta wa ātaitumuz-zakāta wa āmantum birusulī wa ‘azzartumūhum wa aqraḍtumullāha qarḍan ḥasanal la'ukaffiranna ‘ankum sayyi'ātikum wa la'udkhilannakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), faman kafara ba‘da żālika minkum faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).
आरू सचमुच अल्लाह न॑ इस्राएल केरऽ संतानऽ स॑ वादा ल॑ लेल॑ छै आरू हम्मं॑ ओकरा म॑ बारह नेता नियुक्त करल॑ छियै । आ अल्लाह कहलनि, “हम अहाँक संग छी।” सचमुच, जौं अहाँ नमाज करब आ जकात करब आ हमर दूत पर विश्वास करब आ हुनकर मदद करब आ अल्लाह के नीक उधार देब त हम अहाँक गलती के जरूर मेटा देब, आ हम अहाँ के जन्नत में जरूर प्रवेश देब जाहि के नीचा नदी बहैत अछि। मुदा तकर बाद जे कियो अहाँ सभ मे अविश्वास करत, तखन ओ सोझ बाट सँ भटकि गेल अछि।”
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيْرًا مِّمَّا كُنْتُمْ تُخْفُوْنَ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍەۗ قَدْ جَاۤءَكُمْ مِّنَ اللّٰهِ نُوْرٌ وَّكِتٰبٌ مُّبِيْنٌۙ
yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum kaṡīram mimmā kuntum tukhfūna minal-kitābi wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in), qad jā'akum minallāhi nūruw wa kitābum mubīn(un).
हे किताबक लोक ! सचमुच, हमर रसूलुल्लाह अहाँ सभ लग आबि गेल छथि, जे अहाँ सभ जे किताब नुका देने छी, ताहि मे सँ (ओकर सामग्री) बहुत रास बात अहाँ सभ केँ बुझबैत छथि, आ बहुत रास बात सभ जे ओ छोड़ने छथि। सचमुच, अल्लाह के तरफ स एकटा इजोत आबि गेल अछि, आ एकटा साफ किताब।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर कृपा अहाँ सभ पर मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ मे पैगम्बर नियुक्त केलनि, आ अहाँ सभ केँ स्वतंत्र लोक बनौलनि, आ अहाँ सभ केँ ओ चीज देलनि जे आन लोक मे ककरो कहियो नहि देल गेल छल।"
وَحَسِبُوْٓا اَلَّا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ فَعَمُوْا وَصَمُّوْا ثُمَّ تَابَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَمُوْا وَصَمُّوْا كَثِيْرٌ مِّنْهُمْۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ
wa ḥasibū allā takūna fitnatun fa ‘amū wa ṣammū ṡumma tāballāhu ‘alaihim ṡumma ‘amū wa ṣammū kaṡīrum minhum, wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).
आ ओ सभ सोचलक जे ओकरा सभ पर कोनो विपत्ति नहि आओत (नबी सभ केँ मारि क'), तेँ ओ सभ आन्हर आ बहीर भ' गेल, तखन अल्लाह ओकर पश्चाताप स्वीकार क' लेलक, आ ओहि मे सँ बहुतो गोटे आन्हर आ बहीर भ' गेल। आ अल्लाह ओ सब जे काज करैत छथि ओकर सर्वदर्शी छथि।
قَالَ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْكُمْ اِلٰهًا وَّهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ
qāla agairallāhi abgīkum ilāhaw wa huwa faḍḍalakum ‘alal-‘ālamīn(a).
ओ (मूसा) कहलनि, "की हमरा लेल अल्लाह के अलावा अहाँ के लेल कोनो देवता के खोज करब उचित अछि, भले ओ वैह छथि जे अहाँ के सब लोक पर (ओहि समय) प्राथमिकता देने छथि।"
وَاِذْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۚ يُقَتِّلُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż anjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażāb(i), yuqattilūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
आ (याद राखू, हे इस्राएलक सन्तान) जखन हम अहाँ सभ केँ (फिरौन) आ हुनकर लोक सँ बचा लेलहुँ, जे अहाँ सभ केँ कठोर यातना देलक, तखन ओ सभ अहाँ सभक बेटा सभ केँ मारि देलक आ अहाँक बेटी सभक जान बँचौलक। आ ओहि स्थिति मे ई अहाँक प्रभु सँ एकटा पैघ परीक्षा अछि।
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
आ हम सभ हुनका सभ केँ बारह गोत्र मे बाँटि देलियनि, जाहि मे सँ प्रत्येक गोत्रक संख्या पैघ छल, आ जखन हुनकर लोक सभ हुनका सँ पानि मँगलनि तखन मूसा केँ प्रगट केलहुँ, "अपन लाठी सँ चट्टान पर प्रहार करू!" तेँ ओहि (पाथर) सँ बारह टा पानिक झरना निकलल । प्रत्येक जनजाति अपन-अपन पीबाक स्थान जनैत अछि। आ हम सभ ओकरा सभकेँ मेघसँ छाहरि देलियैक आ हम सभ ओकरा सभ लग मन आ सलवा पठा देलियैक। (हम कहलियनि) "हमरा सभ जे रोजी-रोटी अहाँ सभक लेल उपलब्ध कराओल अछि, ओहि मे सँ नीक भोजन करू।" हमरा सभ पर अन्याय नहि केने छथि, मुदा ओ सभ सदिखन अपना पर अन्याय करैत छथि ।
وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).
आ (याद राखू), जखन हुनका सभ (इस्राएलक संतान) केँ कहल गेल छलनि जे, "एहि देश (बैतुलमकदीस) मे रहू आ जतय चाहब (एकर उपज) सँ खाउ।" आ कहब, "हमरा सभ केँ पाप सँ मुक्त करू आ प्रणाम करैत फाटक मे प्रवेश करू, आ हम अहाँक गलती केँ क्षमा क' देब।" बाद मे हम सब नीक काज करय वाला के (इनाम) बढ़ा देब।
وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
आ सच मे, हम इस्राएलक सन्तान सभ केँ नीक निवास मे राखि देलहुँ आ ओकरा सभ केँ नीक भरण-पोषण देलियैक। तेँ ओ सभ विवाद नहि केलक, सिवाय ज्ञानक अयला के बाद (जे तोराह मे कहल गेल अछि)। सचमुच, अहाँक प्रभु कयामत के दिन हुनका सब के बीच न्याय करत जे ओ सब जे विवाद केने छल।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "अल्लाह केर कृपा अहाँ सभ पर मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ केँ फिरौन केर अनुयायी सभ सँ बचा लेलक; ओ सभ अहाँ सभ केँ कष्टदायक यातना देलक, आ अहाँक बेटा सभ केँ कत्ल केलक, आ अहाँक बेटी सभ केँ बख्शलक; एहि मे जे ई अहाँक प्रभुक दिस सँ एकटा पैघ परीक्षा छल।"
وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا
wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).
आ हम इस्राएलक संतान सभक विरुद्ध किताब मे फरमान देलहुँ, "अहाँ सभ एहि धरती पर दू बेर बुराई करब आ बहुत घमंड सँ घमंड करब।"
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى
yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.
हे इस्राएलक सन्तान! सचमुच, हम अहाँ सभ केँ अहाँ सभक शत्रु सभ सँ बचा लेलहुँ, आ अहाँ सभ सँ (प्रार्थना करबाक लेल) पहाड़क दहिना कात (सिनै पहाड़) पर वाचा केलहुँ आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा उतारलहुँ।
كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى
kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.
हम अहाँक लेल जे नीक प्रावधान केने छी ताहि मे सँ खाउ, आ सीमा सँ बेसी नहि जाउ, जाहि सँ हमर क्रोध अहाँ पर पड़ि जाय। जे हमर क्रोध सँ आहत होयत, तखन सत्ते, ओ नष्ट भ' जायत।
فَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًاۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ
fa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum zuburā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).
तखन अपन (धार्मिक) काज मे कतेको समूह मे बँटि गेलाह | प्रत्येक समूह (प्रत्येक) के पास जे किछु अछि ताहि पर गर्व (महसूस) करैत अछि।
كَذٰلِكَۚ وَاَوْرَثْنٰهَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
każālik(a), wa auraṡnāhā banī isrā'īl(a).
एहि तरहेँ, आ हम सभ (एकरा) इस्राएलक सन्तान सभ केँ दान कयल।
وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ
wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).
आ हम सभ पृथ्वी (मिस्र) मे जे उत्पीड़ित छथि, ओकरा सभ पर कृपा करब, आ ओकरा सभ केँ नेता बना देब आ ओकरा सभ केँ (पृथ्वीक) उत्तराधिकारी बना देब,
وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ
wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).
आरू हम्में पृथ्वी पर ओकरऽ स्थिति स्थापित करलियै आरू हम्में फिरौन आरू हामान आरू ओकरऽ सेना क॑ वू चीज देखाबै छेलियै जेकरा स॑ वू हमेशा स॑ डरी रहलऽ छेलै ।
كَمْ تَرَكُوْا مِنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ
kam tarakū min jannātiw wa ‘uyūn(in).
कतेक गाछी आ झरना छोड़ि गेलाह,
وَّزُرُوْعٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍۙ
wa zurū‘iw wa maqāmin karīm(in).
संगहि सुन्दर गाछी आ आवास,
وَّنَعْمَةٍ كَانُوْا فِيْهَا فٰكِهِيْنَۙ
wa na‘matin kānū fīhā fākihīn(a).
आ ओतय जे भोग भोगि सकैत छथि,
كَذٰلِكَ ۗوَاَوْرَثْنٰهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَۚ
każālik(a), wa auraṡnāhā qauman ākharīn(a).
एहि तरहें, आ हम सभ एकरा दोसर लोकक वसीयत (सब) क’ देलियैक।
وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۙ
wa laqad najjainā banī isrā'īla minal-‘ażābil-muhīn(i).
आ सच मे, हम इस्राएलक संतान केँ अपमानजनक यातना सँ बचा लेलहुँ।
مِنْ فِرْعَوْنَ ۗاِنَّهٗ كَانَ عَالِيًا مِّنَ الْمُسْرِفِيْنَ
min fir‘aun(a), innahū kāna ‘āliyam minal-musrifīn(a).
फिरौन केरऽ (यातना स॑, सचमुच, वू एगो अहंकारी व्यक्ति छेलै, जेकरा म॑ सीमा के उल्लंघन करै वाला भी शामिल छेलै ।
وَلَقَدِ اخْتَرْنٰهُمْ عَلٰى عِلْمٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ ۚ
wa laqadikhtarnāhum ‘alā ‘ilmin ‘alal-‘ālamīn(a).
आ सचमुच, हम सभ जाति (ओहि समय मे) सँ ऊपर (अपन) ज्ञान सँ हुनका (इस्राएलक संतान) केँ चुनलहुँ।
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ ۚ
wa laqad ātainā banī isrā'īlal-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alal-‘ālamīn(a).
आ सचमुच, इस्राएल के संतान के हम किताब (तोराह), शक्ति आ भविष्यवाणी देलियै, हम ओकरा सब के नीक रोजी-रोटी प्रदान केलियै आ हम ओकरा सब के जाति सब स बेसी पसंद केलहुं (ओहि समय में)।
وَاٰتَيْنٰهُمْ بَيِّنٰتٍ مِّنَ الْاَمْرِۚ فَمَا اخْتَلَفُوْٓا اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًاۢ بَيْنَهُمْ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ
wa ātaināhum bayyinātim minal-amr(i), fa makhtalafū illā mim ba‘di mā jā'ahumul-‘ilmu bagyam bainahum, inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).
आ हम हुनका सभ केँ (धार्मिक) काजक संबंध मे स्पष्ट व्याख्या देलियनि; तेँ हुनका सभक बीच ईर्ष्या (जे विद्यमान अछि) केर कारणेँ हुनका सभ मे ज्ञान आबि गेलाक बाद छोड़ि हुनका सभ मे भिन्नता नहि होइत छनि | सचमुच, तोहर प्रभु ओकरा सब के कयामत के दिन एकटा फैसला देथिन जे ओ सब सदिखन विवाद करैत रहलाह अछि।