وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
अर (याद राखजो) उण दिन (जद) आकास फूटग्यो अर सफेद धुंध छोड दी अर स्वर्गदूतां नै लहरां रै मांय भेज दियो गयो।
وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ
wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).
अर थनै पहाड़ दिखैला, जिका थनै लाग्यो कै वै आपरी जगां माथै टिक्या है, पण वै बादळां री तरै चाल रैया है। (मतलब) अल्लाह री सृष्टि जिणनै हरेक चीज नै पूरी तरह सूं बणायो है। साची, वो थारै काम रै बारै मांय घणो सावचेत है।
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(मतलब) जिण दिन (जद) धरती फूटगी, वै झट सूं बारै आया। ओ म्हारै वास्तै एक सोरो संग्रह है।
يَّوْمَ تَمُوْرُ السَّمَاۤءُ مَوْرًاۙ
yauma tamūrus-samā'u maurā(n).
उण दिन (जद) आकास जोर सूं हिल्यो,
وَّتَسِيْرُ الْجِبَالُ سَيْرًاۗ
wa tasīrul-jibālu sairā(n).
अर चालता पहाड़ां (इधर-उधर घूमता)।
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
तो जद आकाश फूटग्यो अर गुलाब लाल होग्यो (चमकता) तेल री तरै।
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
जद धरती इतणी जोर सूं हिल जावै है,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
अर पहाड़ां नै पूरी तरह सूं उजाड़ दियो गयो।
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
फेर ओ उड़ती धूळ बण जावै है,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
धरती अर पहाड़ उठै है अर एक ई झटका सूं एक साथै टकरा जावै है।
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
अर आकास फूट जावैला, क्यूंकै उण दिन वे नाजुक हो जावैला।
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(याद राखजो) वो दिन जद आकास पिघल्योड़ा तांबा री तरै होसी,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
अर पहाड़ (फड़फड़ाता) ऊन री तरै,
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
अर सूरज अर चांद एक सागै भेळा हुयग्या है।
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
अर जद पहाड़ धूळ बण जावै है,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
अर आकास खुलग्यो अर बठै केई दरवाजा खुलग्या।
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
अर पहाड़ां नै इतरा दौड़ा दिया कै वे मृगतृष्णा बणग्या।
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ
inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.
साची, इण मांय बां लोगां रै वास्तै एक सबक है जका (अल्लाह) सूं डरता है।
ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ
a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.
कांई थारी सृष्टि बडी है या वो आकास जिणनै वो बणायो है?
اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۖ
iżasy-syamsu kuwwirat.
जद सूरज च्यारूंमेर लुढ़क जावै है,
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
अर जद पहाड़ उजाड़ जावैला,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
अर जद गिरता तारा बिखर जावै है,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
अर जद समंदर उफण जावै है,
كَلَّآ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّاۙ
kallā iżā dukkatil-arḍu dakkan dakkā(n).
कोई बात कोनी! जे धरती नै लगातार हिलायो जावै (टकराता थका), तो
اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَاۙ
iżā zulzilatil-arḍu zilzālahā.
जद धरती घणी जोर सूं हिल जावै है,
وَاَخْرَجَتِ الْاَرْضُ اَثْقَالَهَاۙ
wa akhrajatil-arḍu aṡqālahā.
अर धरती आपरै मांय भारी बोझ नै बारै फेंक दियो है।
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
अर पहाड़ बिखरी हुई ऊन री तरै हो जावैला।