وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).
ते (याद रखो) जदूं मूसा ने अपने लोकें गी आखेआ, "अल्लाह तुसेंगी इक बछड़ी गी कत्ल करने दा हुक्म दिंदा ऐ।" उन् ने पुच् छेया, “तुस साढ़ा मजाक उड़ाने आले ओ?” उने (मूसा) जवाब दित्ता, "मैं अल्लाह दी शरण लैंदा हां तां जे मैं अज्ञानियें च नेईं सकां।"
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).
उ'नें आखेआ, "अपने रब कोला मंगो जे अस उस (मादा गाय) दे बारे च असेंगी समझाई लैन।" उसने (मूसा) जवाब दित्ता, "उसने (अल्लाह) आख्या कि बछड़ी ना तां बुढ़ी है ते ना ही जवान, (लेकिन) बीच विच। इस करके जो तुहानूं हुक्म दित्ता गया है, ओ करो।"
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).
उन्हां ने आख्या, "अपने रब तों साडे कोल उस (मादा गाय) दे बारे विच समझाओ। (क्योंकि) सचमुच गाय साडे कोल अजे तक साफ नहीं है, ते अल्लाह दी मर्जी तां सानू हिदायता जरूर मिलग।"
قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ
qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).
उने (मूसा) जवाब दित्ता, "उसने (अल्लाह) आख्या, (गौ) इक मादा गाय ऐ जिसदा इस्तेमाल कदें बी जमीन गी जोतने च नेईं कीता गेआ ऐ ते फसलें गी सिंचने आस्तै बी नेईं कीता गेआ ऐ, स्वस्थ ते बिना दाग दे।" उन् ने ग् लाया, "अब तां तुस सच् चाई (चीजें) गी समझाओ।" फिरी उनेंगी उसी कत्ल करी ओड़ेया, ते उनेंगी मुश्किल कन् ने (आर्डर) पूरा करी लेत्ता।
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
ते इयां गै अस तुसें (मुसलमानें) गी "मध्यम लोक" बनाई दित्ता ऐ तां जे तुस मनुक्खी (कर्में) दे गवाह बनी सकदे ओ ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) तुंदे (कर्में) दा गवाह बनी सकन। असी इस गी ओह किबला नेईं बनाया जिसदे कोल तुस (पैहले) मुड़दे ओ, पर इस आस्ते के अस जानचे के कुन रसूले दे पिच्छे चलदा ऐ ते कुन पिच्छें मुड़दा ऐ। सचमुच (किबला गी हिलाना) बड़ा मुश्कल ऐ, सिवाय उनें लोकें दे जिनेंगी अल्लाह दी हिदायत दित्ती गेई ऐ। और अल्लाह तेरा इमान बर्बाद नहीं कर देगा। दरअसल, अल्लाह इंसानें पर परम कृपालु, दयालु ऐ।
اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).
तुहाडे वास्ते रात नू अपनी घरेआली नाल मिल के रोजा रखना जायज है। ओह तुंदे लेई कपड़े न, ते तुस उंदे आस्ते कपड़े ओ। अल्लाह जानदा है कि तुसीं अपने आप नू रोक नहीं सकदे, पर ओह तुहाडे पछतावा नू स्वीकार करदा है ते तुहानूं माफ करदा है। तो हुण उन्हां नाल हस्तक्षेप करो ते जो अल्लाह ने तुहाडे वास्ते तय कीता है, उह ही ढूंढो। खाओ-पीओ, जदूं तकर तुसेंगी सफेद धागे ते काले धागे च (अंतर) साफ नेईं होई जा, अर्थात भोर। फिर (आने) शाम तक व्रत पूरा करो। पर जदूं तुस मस्जिद च इकाफ करदे ओ तां उंदे च हस्तक्षेप नेईं करो। यही अल्लाह दा फरमान है, इस करिए इसदे कोल मत जाओ। इस चाल्ली अल्लाह लोकें गी अपनी आयत समझांदा ऐ, तां जे ओह् धर्मपरायणता हासल करी सकन।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
हे विश्वास करने आले! समग्र रूप च इस्लाम च दाखल होओ, ते शैतान दे कदमें दा पालन नेईं करो। सचमुच, ओह़ तुंदे आस् ते इक असली दुश् मन ऐ।
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
तलाक (जिसदा जिक्र कीता जाई सकदा ऐ) दो बारी होंदा ऐ। (उसदे बाद पति) मेहरबानी करके रोक सकदा है, या मेहरबानी करके जाने दे। तुहाडे वास्ते कोई वी चीज़ वापस लैना जायज नहीं है, जब तक कि दोनों (पति-पत्नी) नू डर नहीं कि ओह अल्लाह दी सीमा नू पूरा नहीं कर सकदे। जेकर तुसें गी (संरक्षक) डर ऐ जे ओह् अल्लाह दी सीमाएं गी पूरा नेईं करी सकन, तां उंदे चा कुसै बी पर कोई पाप नेईं ऐ जिस कीमत (जिस गी (पत्नी गी) अपने आप गी छुड़ाने आस्तै दित्ती जानी चाहिदी ऐ। इह अल्लाह दी हद्द हन, इस करके इन्हां दा उल्लंघन ना करो। जो कोई अल्लाह दी हद्दों को पार करदा है, ओह ही गुमराह है।
اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).
रसूलुल्लाह (मुहम्मद) ने जो अपने रब तों उस नू (कुरान) उतारेया सी, ते विश्वास करन वाले वी। सारे अल्लाह, उंदे फरिश्ता, उंदी किताबें ते उंदे रसूलें उप्पर विश्वास करदे न। (उन्हें आखया), "असीं उंदे किसे बी दूत च कोई भेद नेईं करदे।" ते उन् ने ग् लाया, "असें सुनेया ते आज्ञा मनी। हे साढ़े रब, असेंगी माफ करी ओड़, ते तुंदे कोल गै (साढ़ी) वापसी ऐ।"
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ ۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ
qul aṭī‘ullāha war-rasūl(a), fa'in tawallau fa innallāha lā yuḥibbul-kāfirīn(a).
कहो (हे मुहम्मद) "अल्लाह ते रसूलुल्लाह दी आज्ञा मनना। पर जेकर तुस मुड़दे ओ तां जान लओ कि अल्लाह काफिरें कन्ने प्यार नेईं करदा।"
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۚ
wa aṭī‘ullāha war-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
ते अल्लाह ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दी आज्ञा मनना, तां जे तुहानूं रहम होवे।
وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّٰهُ وَعْدَهٗٓ اِذْ تَحُسُّوْنَهُمْ بِاِذْنِهٖ ۚ حَتّٰىٓ اِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَآ اَرٰىكُمْ مَّا تُحِبُّوْنَ ۗ مِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الْاٰخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۚ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ṣadaqakumullāhu wa‘dahū iż taḥussūnahum bi'iżnih(ī), ḥattā iżā fasyiltum wa tanāza‘tum fil-amri wa ‘aṣaitum mim ba‘di mā arākum mā tuḥibbūn(a), minkum may yurīdud-dun-yā wa minkum may yurīdul-ākhirah(ta), ṡumma ṣarafakum ‘anhum liyabtaliyakum, wa laqad ‘afā ‘ankum, wallāhu żū faḍlin ‘alal-mu'minīn(a).
ते सचमुच अल्लाह ने तुहाडे नाल अपना वादा पूरा कर दित्ता है, जदों तुसीं उन्हां दी इजाज़त नाल उन्हां नूं मार दित्ता, जदों तक तुसीं इस मामले विच कमजोर ते विवादित नहीं हो गए ते अल्लाह दे तुहानूं जो पसंद करदे होए दस्से दे बाद रसूले दे हुक्म नू नजरअंदाज कर दित्ता। तुहाडे विचों दुनिया दी चाह करन वाले वी हन ते तुहाडे विचों (इत्थे) वी परलोक दी चाह रखण वाले वी हन। फिर अल्लाह ने तुहानू परख करन वास्ते उन्हां तों मुड़ दित्ता, पर उसने तुहानूं सचमुच माफ कर दित्ता। ते अल्लाह ने मुसलमानें गी दान (देह) दित्ते न।
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(अर्थात) जो (उहुद दी लड़ाई विच) घायल होण दे बाद अल्लाह ते रसूले दी आज्ञा मनदे हन। उंदे च भलाई करने आह्ले ते पुण्य करने आह्लें गी बड़ा इनाम मिलग।
تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
tilka ḥudūdullāh(i), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
उह अल्लाह दी सीमा (कानून) हन। जो कोई अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह दी आज्ञा मनग, ओह् उनेंगी बाग-बगीचे च दाखल करग जिंदे थल्ले नदियां बगदियां न, ओह् उंदे च अनन्त काल तकर रौह्नगे। ते ओह़ इक बड्डी जीत ऐ।
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا لِيُطَاعَ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَّلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ جَاۤءُوْكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُوْلُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوَّابًا رَّحِيْمًا
wa mā arsalnā mir rasūlin illā liyuṭā‘a bi'iżnillāh(i), wa lau annahum iẓ ẓalamū anfusahum jā'ūka fastagfarullāha wastagfara lahumur-rasūlu lawajadullāha tawwābar raḥīmā(n).
ते अल्लाह दी इजाज़त नाल आज्ञा मनण तों सिवाय असीं कोई दूत नहीं भेजया। ते सचमुच, जेकर ओह अपने आप गी अन्याय करने दे बाद तुंदे (मुहम्मद) कोल आए, ते अल्लाह कोला माफी मंगे, ते रसूले ने बी उंदे आस्तै माफी मंगी, तां उनेंगी पक्का अल्लाह तबाबे दा सबतूं स्वीकार करने आला, दयालु लब्भग।
وَلَوْ اَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ اَنِ اقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْ اَوِ اخْرُجُوْا مِنْ دِيَارِكُمْ مَّا فَعَلُوْهُ اِلَّا قَلِيْلٌ مِّنْهُمْ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ فَعَلُوْا مَا يُوْعَظُوْنَ بِهٖ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَشَدَّ تَثْبِيْتًاۙ
wa lau annā katabnā ‘alaihim aniqtulū anfusakum awikhrujū min diyārikum mā fa‘alūhu illā qalīlum minhum, wa lau annahum fa‘alū mā yū‘aẓūna bihī lakāna khairal lahum wa asyadda taṡbītā(n).
ते जेकर अस उनेंगी हुक्म देई ओड़दे, "अपने आप गी मारी ओड़ो जां अपने घरें गी छड्डी जाओ" तां बी उनेंगी इय् यां नेई करदे, सिवाय उंदे च किश-किश लोकें दे। ते जेकर उनेंगी अपने हुक्म गी पूरा करी लैता हुंदा तां उंदे आस् ते भ़ला होंदा ते उंदे विश् वास गी मजबूत करी ओड़दा।
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ وَالصِّدِّيْقِيْنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَالصّٰلِحِيْنَ ۚ وَحَسُنَ اُولٰۤىِٕكَ رَفِيْقًا
wa may yuṭi‘illāha war-rasūla fa ulā'ika ma‘al-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna waṣ-ṣiddīqīna wasy-syuhadā'i waṣ-ṣāliḥīn(a), wa ḥasuna ulā'ika rafīqā(n).
ते जो कोई अल्लाह ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दी आज्ञा मनदा है, तां ओह उन्हां दे नाल होवेगा जिन्हां ते अल्लाह ने एहसान कीता है, (अर्थात) नबी, सच्चाई दे प्रेमी, शहीद ते धर्मी। वे बेस्ट फ्रेंड होंदे ने।
مَنْ يُّطِعِ الرَّسُوْلَ فَقَدْ اَطَاعَ اللّٰهَ ۚ وَمَنْ تَوَلّٰى فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗ
may yuṭi‘ir-rasūla faqad aṭā‘allāh(a), wa man tawallā famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n).
जो कोई रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दी आज्ञा मनदा है, तां सचमुच उसने अल्लाह दी आज्ञा मनी है। ते जो (उस आज्ञाकारिता तों) मुड़ जावे, फिर (जान) असीं तुहानूं (मुहम्मद) नू उन्हां दा रक्षक बणन वास्ते नहीं भेजया
وَاذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمِيْثَاقَهُ الَّذِيْ وَاثَقَكُمْ بِهٖٓ ۙاِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ
ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mīṡāqahul-lażī wāṡaqakum bih(ī), iż qultum sami‘nā wa aṭa‘nā, wattaqullāh(a), innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
ते तुंदे उप्पर अल्लाह दी कृपा ते उंदी वादा गी याद करो जिसने तुसेंगी बाध्य बनाई दित्ता हा, जिसलै तुसें आखेआ हा, "असें सुनेआ ते अस मनने आं।" ते अल्लाह तों डरो, वाकई अल्लाह तुहाडे दिल विच सब कुछ जानदा है।
اِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ رٰكِعُوْنَ
innamā waliyyukumullāhu wa rasūluhū wal-lażīna āmanul-lażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum rāki‘ūn(a).
सचमुच तुहाडा इकलौता मददगार अल्लाह है, उहदा रसूलुल्लाह, ते इमानदार, जेड़े नमाज करदे हन ते जकात करदे हन, जबकि (अल्लाह) दे अधीन होंदे हन।
وَمَنْ يَّتَوَلَّ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَاِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْغٰلِبُوْنَ ࣖ
wa may yatawallallāha wa rasūlahū wal-lażīna āmanū fa inna ḥizballāhi humul-gālibūn(a).
ते जो कोई अल्लाह, उसदा रसूलुल्लाह ते विश्वास करन वाले नूं उहदा मददगार बनांदा है, तां सचमुच, अल्लाह दे अनुयायी (धर्म) ही जीत लैंदे हन।
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاحْذَرُوْا ۚفَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla waḥżarū, fa in tawallaitum fa‘lamū annamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).
ते अल्लाह दी आज्ञा मनना ते रसूले दी आज्ञा मनना ते सावधान रहना। जेकर तुस मुड़दे ओ तां पता करो के साढ़े रसूलुल्लाह दा फर्ज सिर्फ (संदेश) गी साफ तौर उप्पर पजाना हा।
ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِالشَّهَادَةِ عَلٰى وَجْهِهَآ اَوْ يَخَافُوْٓا اَنْ تُرَدَّ اَيْمَانٌۢ بَعْدَ اَيْمَانِهِمْۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاسْمَعُوْا ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
Żālika adnā ay ya'tū bisy-syahādati ‘alā wajhihā au yakhāfū an turadda aimānum ba‘da aimānihim, wattaqullāha wasma‘ū, wallāhu lā yahdil qaumal-fāsiqīn(a).
इस चाल्ली उंदे आस्तै सच्चाई दे मताबक अपनी गवाही देना बेह्तर ऐ, ते उनेंगी डर ऐ जे उंदी कसम गी कसम खाने दे बाद (वारिस गी) वापस करी दित्ता जाग। अल्लाह कोला डरो ते (उस दे हुक्म) सुनो। ते अल्लाह दुष्टें गी मार्गदर्शन नेईं करदा।
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
कहो (मुहम्मद) "मैं जो परमात्मा ने तुहानू मना कित्ता है, उह पढ़न दे। उहदे नाल कुझ वी शरीफ ना करो, अपने मां-प्यो दा भलाई करो, अपने बच्चें नूं ना मारो किउंकि ओह गरीब हन। असीं ही तुहानू ते उन्हां नू रोजी-रूट्टी देण वाले हां; घिनौने कम्मां दे नेड़े नहीं जाओ, चाहे ओ दिखाई होवे या छिपे, उन लोकां नूं ना मारो जिन्हां नूं अल्लाह ने मना कीता है सिवाय सही कारणां दे। इस तर्हां ओह तुहानूं हुक्म दिंदा है कि तुसीं समझ जाओ
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
ते अनाथ दी संपत्ति दे कोल नेईं जाओ, सिवाय होर फायदेमंद तरीके कन्नै, जदूं तकर ओह वयस्कता (उम्र) च नेईं पुज्जी जंदा। ते नाप ते तराजू गी निष्पक्ष रूप कन्नै परफेक्ट। अस इक माह्नू उप्पर उंदी क्षमता दे मताबक बोझ नेईं लांदे। जदूं तुस बोलदे ओ तां ईमानदारी कन्ने बोलो, भले ही ओ (तुंदा) रिश्तेदार होवे ते अल्लाह दा वादा पूरा करो। इस चाल्ली ओह तुसेंगी आज्ञा दिंदा ऐ के तुस याद करो।”
وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطِيْ مُسْتَقِيْمًا فَاتَّبِعُوْهُ ۚوَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa anna hāżā ṣirāṭī mustaqīman fattabi‘ūh(u), wa lā tattabi‘us-subula fa tafarraqa bikum ‘an sabīlih(ī), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tattaqūn(a).
ते सचमुच, एह् मेरा सीधा रस्ता ऐ। फिर फॉलो करो ! (दूजे) रस्ते दा अनुसरण नेईं करो जेह्ड़े तुसेंगी उंदे रस्ते थमां बिखर देङन। इस तर्हां उसने तुहानूं आज्ञा दित्ती कि तुसीं भक्त हो जाओ।
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
ते एह् किताब (अल-कुरान) ऐ जेह्ड़ी असें बरकत कन्नै भरोची दी ऐ। इस दा पालन करो ते पुण्य करो तां जे तुस दया पाओ।
اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ
ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).
अपने रब कोला जेड़ा तुंदे कोल उतरे दा ऐ, उसी अपनाओ, ते उंदे अलावा कुसै होर दा अपना सरदार नेईं बनाओ। तुस बड़े घट्ट सबक लैंदे ओ।
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
उने (शैतान) उनेंगी धोखे कन्ने बहकाया। जदों उहनां ने बूटे दे फल दा स्वाद चखया तां उहदी नंगापन उहनां नूं साफ हो गई, इस करके उहनां ने उस नूं जन्नत दे पत्तियां नाल ढकण लग्गे। परमेसरे उनेंगी पुकारया, "केह़ अऊं तुसेंगी उस बूटे थवां मना नेई कित्ता ते तुसेंगी एह़ ग् लाया के शैतान तुंदे दऊंनीं आस् ते इक खुला दुश् मन ऐ?"
قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ
qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).
कहो (मुहम्मद), "हे लोग! वाकई मैं तुहाडे सारेयां वास्ते अल्लाह दा रसूलुल्लाह हां, जो आकाश ते धरती दे राज दा मालिक हां; कोई देवता (जिसदा इबादत दा हक है) नहीं, सिवाय उस दे, जो जीवन देंदा है ते मौत दा कारण बनदा है, इस करके तुसीं अल्लाह ते उस दे रसूले ते विश्वास करदे हो, (अर्थात) उम्मी नबी जो अल्लाह ते उसदी वचन (उस दी किताबां) ते विश्वास करदा है। उदे पिच्छे चली जाओ, तांजे तुसें गी मार्गदर्शन मिलै।"
وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).
ते जेकर तुस (मुहम्मद) उनेंगी कोई आयत नेईं पढ़दे तां ओह् आखदे न जे "तुस अपने आपै गी आयत की नेईं बनांदे?" (मुहम्मद) आखना, "वास्तव च मैं सिर्फ उसी गै पालन करना जेह्ड़ा मेरे रब ने मेरे उप्पर उतारे दा ऐ। (अल-कुरान) एह् तुंदे रब कोला साफ सबूत न, विश्वास करने आह्लें आस्तै हिदायत ते दया न।"
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
ओह तुहाडे (मुहम्मद) कोला युद्ध दी लूट (बंटवारे) दे बारे च पुच्छदे न। कहो, "जंग दी लूट अल्लाह ते रसूलुल्लाह दी ऐ (अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह दी रजत दे मताबक), इस करी अल्लाह कोला डरो ते अपने पड़ोसी दे रिश्तें च सुधार करो, ते जेकर तुस मुसलमान ओ तां अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह दी आज्ञा मनो।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَاَنْتُمْ تَسْمَعُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tawallau ‘anhu wa antum tasma‘ūn(a).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह ते उंदे रसूले दी आज्ञा मनना, ते उंदे कोला मुड़ना नेईं, भले ही तुस (उस दे हुक्म) गी सुनदे ओ,
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَجِيْبُوْا لِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ اِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيْكُمْۚ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَحُوْلُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهٖ وَاَنَّهٗٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanustajībū lillāhi wa lir-rasūli iżā da‘ākum limā yuḥyīkum, wa‘lamū annallāha yaḥūlu bainal-mar'i wa qalbihī wa annahū ilaihi tuḥsyarūn(a).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह ते रसूलुल्लाह दी पुकार पूरा करो, जदों ओह तुहानूं किसे चीज़ ते सद्ददा है जो तुहानूं जीवन देंदी है, ते जान लवो कि अल्लाह ने इंसान ते उस दे दिल दे बीच इक सीमा बनाई है ते सचमुच उहदे कोल ही तुसीं इकट्ठे हो जाओगे।
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِيْحُكُمْ وَاصْبِرُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَۚ
wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tanāza‘ū fa tafsyalū wa tażhaba rīḥukum waṣbirū, innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
ते अल्लाह ते उंदे रसूले दी आज्ञा मनना ते विवाद नेईं करो, जिसदे कारण तुस डरदे ओ ते तुंदी ताकत गायब होई जंदी ऐ ते धीरज रखदे न। सचमुच अल्लाह धैर्यवान लोकें दे कन्ने ऐ।
قَاتِلُوا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُوْنَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَلَا يَدِيْنُوْنَ دِيْنَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَّدٍ وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ ࣖ
qātilul-lażīna lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil-ākhiri wa lā yuḥarrimūna mā ḥarramallāhu wa rasūluhū wa lā yadīnūna dīnal-ḥaqqi minal-lażīna ūtul-kitāba ḥattā yu‘ṭul-jizyata ‘ay yadiw wa hum ṣāgirūn(a).
उनें लोकें कन्नै लड़ो जेह्ड़े अल्लाह ते आखरी दिन उप्पर विश्वास नेईं करदे, जेह्ड़े अल्लाह ते उंदे रसूले आसेआ मना कीते गेदे कम्में गी मना नेईं करदे ते जेह्ड़े सच्चे धर्म (अल्लाह दे धर्म) च विश्वास नेईं करदे, (यानी लोकें) जिनेंगी किताब दित्ती गेई ऐ, उंदे कन्नै लड़ो, जदूं तकर ओह जिज़िया (कर) आज्ञाकारी तरीके कन्नै नेईं चुकाई लैंदे, जिसलै के ओह् अधीनता दी स्थिति च न।
يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ لِيُرْضُوْكُمْ وَاللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَحَقُّ اَنْ يُّرْضُوْهُ اِنْ كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ
yaḥlifūna billāhi lakum liyurḍūkum wallāhu wa rasūluhū aḥaqqu ay yurḍūhu in kānū mu'minīn(a).
ओ तुहानूं तुहानूं खुश करन वास्ते तुहानूं अल्लाह दे (नाम) दी कसम खांदे हन, जबकि अल्लाह ते ओस दे रसूले दी मंजूरी लैना ज्यादा उचित होवेगा अगर ओह मुसलमान होन।
وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
ते जो विश्वास करदे हन, मरद ते जनानी, उहनां विचों कुझ दूजे वास्ते मददगार बण जांदे हन। सही हुक्म (करना) करदे न, ते गलत गी मना करदे न, नमाज करदे न, जकात करदे न, ते अल्लाह ते उंदे रसूले दी आज्ञा मनदे न। उन्हें अल्लाह की रहमत कर देगा। दरअसल अल्लाह सर्वशक्तिमान, सर्वज्ञानी ऐ।
اَلتَّاۤىِٕبُوْنَ الْعٰبِدُوْنَ الْحٰمِدُوْنَ السَّاۤىِٕحُوْنَ الرّٰكِعُوْنَ السّٰجِدُوْنَ الْاٰمِرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَالنَّاهُوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحٰفِظُوْنَ لِحُدُوْدِ اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ
at tā'ibūnal-‘ābidul-ḥāmidūnas-sā'iḥūnar-rāki‘ūnas-sājidūnal-āmirūna bil-ma‘rūfi wan-nāhūna ‘anil-munkari wal-ḥāfiẓūna liḥudūdillāh(i), wa basysyiril-mu'minīn(a).
ओ ओह हन जो पश्चाताप करदे हन, इबादत करदे हन, (अल्लाह दी स्तुति करदे हन), भटकदे हन (ज्ञान ते धर्म वास्ते), झुकदे हन, सजदा करदे हन, भलाई दा हुक्म करदे हन ते बुराई नू रोकदे हन ते जो अल्लाह दे नियमां दा पालन करदे हन। ते विश्वास करने आलें गी खुश करो।
وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ
wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).
ते कदें बी कुसै गल्लै दे बारे च नेईं आक्खो, “मैं कल सवेरे एह् जरूर करगा,”
ذٰلِكَ وَمَنْ يُّعَظِّمْ حُرُمٰتِ اللّٰهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ وَاُحِلَّتْ لَكُمُ الْاَنْعَامُ اِلَّا مَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْاَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوْا قَوْلَ الزُّوْرِ ۙ
Żālika wa may yu‘aẓẓim ḥurumātillāhi fa huwa khairul lahū ‘inda rabbih(ī), wa uḥillat lakumul-an‘āmu illā mā yutlā ‘alaikum fajtanibur-rijsa minal-auṡāni wajtanibū qaulaz-zūr(i).
ऐसा (परमातमा दा हुक्म) है। ते जो कोई अल्लाह (हुरुमत) दी नज़र विच इज्जतदार चीज दी महिमा करदा है तां उस दे रब दी नज़र विच उस वास्ते बेहतर है। ते तुंदे लेई सारे पशुएं दी इजाजत ऐ, सिवाय उनें पशुएं दे, जिनेंगी तुसें गी साफ कीता गेदा ऐ, इस करी अशुद्ध मूर्तियें थमां दूर रौहओ ते झूठी गल्लां कोला बची जाओ।
ذٰلِكَ وَمَنْ يُّعَظِّمْ شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ فَاِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوْبِ
Żālika wa may yu‘aẓẓim sya‘ā'irallāhi fa innahā min taqwal-qulūb(i).
ऐसा (परमातमा दा हुक्म) है। ते जो कोई अल्लाह दे निशानियां दी महिमा करदा है, तां सचमुच ए दिल दी भक्ति तों पैदा होंदा है।
وَجَاهِدُوْا فِى اللّٰهِ حَقَّ جِهَادِهٖۗ هُوَ اجْتَبٰىكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّيْنِ مِنْ حَرَجٍۗ مِلَّةَ اَبِيْكُمْ اِبْرٰهِيْمَۗ هُوَ سَمّٰىكُمُ الْمُسْلِمِيْنَ ەۙ مِنْ قَبْلُ وَفِيْ هٰذَا لِيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ شَهِيْدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِۖ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاعْتَصِمُوْا بِاللّٰهِ ۗهُوَ مَوْلٰىكُمْۚ فَنِعْمَ الْمَوْلٰى وَنِعْمَ النَّصِيْرُ ࣖ ۔
wa jāhidū fillāhi ḥaqqa jihādih(ī), huwajtabākum wa mā ja‘ala ‘alaikum fid-dīni min ḥaraj(in), millata abīkum ibrāhīm(a), huwa sammākumul-muslimīn(a), min qablu wa fī hāżā liyakūnar-rasūlu syahīdan ‘alaikum wa takūnū syuhadā'a ‘alan-nās(i), fa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa‘taṣimū billāh(i), huwa maulākum, fa ni‘mal-maulā wa ni‘man-naṣīr(u).
ते सच्चे जिहाद नाल अल्लाह दे राह विच लड़ो। उने तुसें गी चुनेया ऐ, ते उने तुसें गी धर्म च मुश्कल नेईं कीता ऐ। (अपने पुरख अब्राहम दे धर्म दा पालन करो) । उन्हां (अल्लाह) ने तुहानूं बहुत पहले ही मुसलमान दा नां रखेया है, ते (इवें ही) इस (अल-कुरान) विच, तां कि रसूलुल्लाह (मुहम्मद) तुहाडे वास्ते गवाह बणन ते तुसीं सारे सारे इंसान जाति दे गवाह बणन। इस करिए नमाज करो, जकात करो, ते अल्लाह गी मजबूती कन्ने पकड़ो। ओह् तुंदा रक्षक ऐ, ओह् बेहतरीन रक्षक ते बेहतरीन मददगार ऐ।
فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ
famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).
पर जेड़ा उसदे कोला परे (व्यभिचार बगैरा) दी तलाश करदा ऐ, तां ओह गै लोक न जेह्ड़े सीमाएं गी पार करदे न।
اَلزَّانِيَةُ وَالزَّانِيْ فَاجْلِدُوْا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ ۖوَّلَا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِيْ دِيْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۚ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
az-zāniyatu waz-zānī fajlidū kulla wāḥidim minhumā mi'ata jaldah(tan), wa lā ta'khużkum bihimā ra'fatun fī dīnillāhi in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), walyasyhad ‘ażābahumā ṭā'ifatum minal-mu'minīn(a).
व्यभिचारी ते व्यभिचारी, उंदे च हर इक गी सौ पट्टियां मारदे न, ते उंदे उप्पर तरस नेईं आओ तुसेंगी अल्लाह दे धर्म (अभ्यास) करने थमां नेईं रोकन, जेकर तुस अल्लाह ते आखरी दिन उप्पर विश्वास करदे ओ ते विश्वासियें दा इक समूह उंदी सजा दा गवाह बनी जा।
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
ते जदूं उनेंगी अल्लाह ते उंदे रसूले कोल सद्देआ गेआ तां जे (रसूलुल्लाह) उंदे बश्कार गल्लै दा फैसला करी लै, तां अचानक उंदे चा किश ने (आने थमां) इन्कार करी दित्ता।
اِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اَنْ يَّقُوْلُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَاۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
innamā kāna qaulal-mu'minīna iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum ay yaqūlū sami‘nā wa aṭa‘nā, wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
एह् सिर्फ मुसलमानें दी गल्ल ऐ, जे जदूं उनेंगी अल्लाह ते उंदे रसूले कोल सद्देआ जंदा ऐ तां जे रसूलुल्लाह उंदे बश्कार (केस) दा फैसला करन, तां ओह् आखदे न, "अस सुनने आं, ते अस आज्ञा मनने आं।" औय वे ऩयभात्भा की ऩयभात्भा शैं।
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
ते जेड़ा अल्लाह ते उंदे रसूलुल्लाह दी गल्ल मनदा ते अल्लाह कोला डरदा ते उहदी भक्ति करदा ऐ, ओह ओह लोक हन जो जीत हासिल करनगे।
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَّا حُمِّلْتُمْۗ وَاِنْ تُطِيْعُوْهُ تَهْتَدُوْاۗ وَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
qul aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa in tawallau fa innamā ‘alaihi mā ḥummila wa ‘alaikum mā ḥummiltum, wa in tuṭī‘ūhu tahtadū, wa mā ‘alar rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
कहो, "अल्लाह दी आज्ञा मनो ते रसूलुल्लाह दी आज्ञा मनो; जेकर तुस मुड़ जाओ तां असल च रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दा फर्ज सिर्फ उसी गै ऐ जेह्ड़ा तुंदे उप्पर लाया गेदा ऐ।
وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
ते नमाज करो, जकात करो, ते रसूलुल्लाह (मुहम्मद) दी आज्ञा मनना, तां जे तुहानूं रहम होवे।