ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ
Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).
Ин китоб (Қуръон) дар он шакке надорад; роҳнамо барои парҳезгорон
وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва агар шумо дар он чизе, ки бар бандаи худ (Муҳаммад) нозил кардаем, шак доред, пас, агар ростгӯ бошед, сурае монанди он биёред ва ёвари худро ғайр аз Худо даъват кунед.
هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ مِنْهُ اٰيٰتٌ مُّحْكَمٰتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتٰبِ وَاُخَرُ مُتَشٰبِهٰتٌ ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُوْنَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاۤءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاۤءَ تَأْوِيْلِهٖۚ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيْلَهٗٓ اِلَّا اللّٰهُ ۘوَالرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ يَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِهٖۙ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۚ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ
huwal-lażī anzala ‘alaikal-kitāba minhu āyātum muḥkamātun hunna ummul-kitābi wa ukharu mutasyābihāt(un), fa'ammal-lażīna fī qulūbihim zaigun fayattabi‘ūna mā tasyābaha minhubtigā'al-fitnati wabtigā'a ta'wīlih(ī), wa mā ya‘lamu ta'wīlahū illallāh(u), war-rāsikhūna fil-‘ilmi yaqūlūna āmannā bih(ī), kullum min ‘indi rabbinā, wa mā yażżakkaru illā ulul-albāb(i).
Ӯст, ки китоб (Қуръон)-ро бар ту (Муҳаммад) нозил кард. Дар байни онҳо оёти мутлақ, ки нуктаҳои асосии китоб (Қуръон) мебошанд ва баъзеи дигар мутасаввиҳат ҳастанд. Аммо касоне, ки дар дилҳояшон майл ба гумроҳӣ доранд, мутасаввиҳатро барои ҷустуҷӯи тӯҳмат ва ҷустуҷӯи тавҳиди худ пайравӣ мекунанд, ҳарчанд тавҳиди онҳоро ҷуз Аллоҳ касе намедонад. Ва касоне, ки дониши амиқ доранд, мегӯянд: «Мо ба он (Қуръон) имон овардем, ҳама чиз аз ҷониби Парвардигори мост». Ҳеҷ кас наметавонад дарс гирад, магар касоне, ки фаҳманд.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُدْعَوْنَ اِلٰى كِتٰبِ اللّٰهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلّٰى فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ وَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yud‘auna ilā kitābillāhi liyaḥkuma bainahum ṡumma yatawallā farīqum minhum wa hum mu‘riḍūn(a).
Оё касонеро надидӣ, ки ба онҳо насибе аз китоб (Таврот) дода шуда буд, пас онҳоро ба сӯи китоби Худо даъват карданд, то дар миёни онҳо доварӣ кунанд, сипас гурӯҳе аз онҳо рӯй гардонданд ва кофир шуданд.
اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُنْ مِّنَ الْمُمْتَرِيْنَ
al-ḥaqqu mir rabbika falā takum minal-mumtarīn(a).
Ҳақ аз ҷониби Парвардигори туст, пас, аз шаккунандагон мабош.
اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَاِنَّ اللّٰهَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
inna hāżā lahuwal-qaṣaṣul-ḥaqq(u), wa mā min ilāhin illallāh(u), wa innallāha lahuwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
Дар ҳақиқат, ин қиссаи ҳақиқӣ аст. Ҳеҷ худое ҷуз Аллоҳ вуҷуд надорад ва дар ҳақиқат, Аллоҳ қодиру ҳаким аст.
تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَمَا اللّٰهُ يُرِيْدُ ظُلْمًا لِّلْعٰلَمِيْنَ
tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa mallāhu yurīdu ẓulmal lil-‘ālamīn(a).
Инҳо оёти Аллоҳ ҳастанд, ки мо онҳоро ба ростӣ бар ту мехонем ва Аллоҳ намехоҳад ба касе дар ҷаҳонҳо ситам кунад.
اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
Пас, оё онҳо қадри Қуръонро намеомӯзанд? Агар (Қуръон) аз ҷониби Худо намебуд, бешубҳа дар он чизҳои зидду нақизи зиёде меёфтанд.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Дастҳои Худо бастаанд». Балки, дастҳои онҳо бастаанд ва онҳо ба сабаби суханонашон лаънат шудаанд, ҳарчанд ҳарду дасти Худо кушода аст; Ӯ ҳар тавре ки хоҳад, рӯзӣ медиҳад. Ва (Қуръон), ки аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст, бешубҳа нофармонӣ ва куфри аксари онҳоро афзун хоҳад кард. Ва Мо то рӯзи қиёмат миёни онҳо душманӣ ва кина андохтем. Ҳар вақте ки онҳо оташи ҷангро афрӯхтанд, Худо онро хомӯш кард. Ва онҳо дар замин (барои нобудӣ) мекӯшанд. Ва Худо фасодкоронро дӯст намедорад.
وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ
wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).
Онҳо Худоро ончунон ки бояд ситоиш намекунанд, вақте мегӯянд: «Худо чизеро бар башар нозил накардааст». Бигӯ (Муҳаммад): «Он касе, ки китоберо (Тавротро) нозил кард, ки Мусо онро ҳамчун нур ва роҳнамоӣ барои мардум овард, шумо китобро ба шакли коғазҳои пароканда табдил додед, қисматҳоеро нишон додед ва қисми зиёди онро пинҳон кардед, дар ҳоле ки ба шумо чизҳое омӯхта шуда буданд, ки на шумо ва на падаронатон намедонистанд». Бигӯ: «Ин Аллоҳ аст, ки онро нозил кардааст», сипас (баъд аз он) бигзоред, ки онҳо дар гумроҳии худ бозӣ кунанд.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَهُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحٰفِظُوْنَ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakum muṣaddiqul-lażī baina yadaihi wa litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā, wal-lażīna yu'minūna bil-ākhirati yu'minūna bihī wa hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).
Ва ин (Қуръон), китобе, ки Мо онро бо баракати бузург нозил кардаем, тасдиқкунандаи китобҳои пеш аз он аст ва то туро (мардуми) Уммулқуро (Макка) ва мардуми атрофи он бим диҳӣ. Касоне, ки ба охират имон доранд, ба он (Қуръон) имон меоранд ва ҳамеша намозҳои худро мегузоранд.
اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
Аз он чӣ Парвардигорат бар ту ваҳй кардааст, пайравӣ кун; ҷуз Ӯ ҳеҷ маъбуде нест; ва аз мушрикон рӯй гардон.
اَفَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْتَغِيْ حَكَمًا وَّهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ اِلَيْكُمُ الْكِتٰبَ مُفَصَّلًا ۗوَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْلَمُوْنَ اَنَّهٗ مُنَزَّلٌ مِّنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ
afagairallāhi abtagī ḥakamaw wa huwal-lażī anzala ilaikumul-kitāba mufaṣṣalā(n), wal-lażīna ātaināhumul-kitāba ya‘lamūna annahū munazzalum mir rabbika bil-ḥaqqi falā takunanna minal-mumtarīn(a).
Оё ман бояд доваре ҷуз Худо талаб кунам, дар ҳоле ки Ӯст, ки ин китобро (Қуръонро) ба таври муфассал бар ту нозил кардааст? Касоне, ки ба онҳо китоб додаем, медонанд, ки он аз ҷониби Парвардигорат ба ҳақ нозил шудааст. Пас, аз ҷумлаи шаккунандагон мабош.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ин китобест, ки мо онро нозил кардаем, пур аз баракат аст. Аз он пайравӣ кунед ва парҳезгор бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
اَوْ تَقُوْلُوْا لَوْ اَنَّآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْكِتٰبُ لَكُنَّآ اَهْدٰى مِنْهُمْۚ فَقَدْ جَاۤءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ ۚفَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَصَدَفَ عَنْهَا ۗسَنَجْزِى الَّذِيْنَ يَصْدِفُوْنَ عَنْ اٰيٰتِنَا سُوْۤءَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوْا يَصْدِفُوْنَ
au taqūlū lau annā unzila ‘alainal-kitābu lakunnā ahdā minhum, faqad jā'akum bayyinatum mir rabbikum wa hudaw wa raḥmah(tun), faman aẓlamu mimman każżaba bi'āyātillāhi wa ṣadafa ‘anhā, sanajzil-lażīna yaṣdifūna ‘an āyātinā sū'al-‘ażābi bimā kānū yaṣdifūn(a).
ё ин ки нагӯед: «Агар китоб бар мо нозил мешуд, мо аз онҳо ҳидоятёфтатар мебудем». Ба дурустӣ, аз ҷониби Парвардигоратон ба шумо баёни равшан, ҳидоят ва раҳмат омадааст. Кист ситамкортар аз касе, ки оёти Худоро дурӯғ мешуморад ва аз онҳо рӯй мегардонад? Дар оянда, Мо касонеро, ки аз оёти Мо рӯй мегардонанд, бо азобе сахт подош медиҳем, зеро онҳо ҳамеша рӯй мегардонанд.
اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ
inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).
Албатта, валии ман Аллоҳ аст, ки китобро (Қуръонро) нозил кардааст ва Ӯ парҳезгоронро ҳифз мекунад.
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Ва чун оёти Мо бар онҳо равшан хонда шуд, касоне, ки умеди дидори Моро надоштанд, гуфтанд: «Китобе ҷуз ин Қуръон биёваред ё онро иваз кунед». Бигӯ (Муҳаммад): «Барои ман сазовор нест, ки онро аз рӯи ихтиёри худ тағйир диҳам. Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки бар ман ваҳй шудааст. Ман аз азоби рӯзи бузург (қиёмат) метарсам, агар аз Парвардигорам нофармонӣ кунам».
وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
Ва ғайриимкон аст, ки ин Қуръонро ҷуз Аллоҳ сохта бошад; балки (Қуръон) китобҳои пешинро тасдиқ мекунад ва қонунҳоеро, ки муқаррар кардааст, шарҳ медиҳад, ки дар онҳо ҳеҷ шакке нест, ки аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст.
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ
naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).
(Эй Муҳаммад), Мо беҳтарин қиссаро бо ваҳй кардани ин Қуръон ба ту ҳикоят кардем ва ту пеш аз ин аз касоне будӣ, ки намедонистӣ.
الۤمّۤرٰۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِۗ وَالَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ الْحَقُّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
alif lām mīm rā, tilka āyātul-kitāb(i), wal-lażī unzila ilaika mir rabbikal-ḥaqqu wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Алиф, Лом, Мим, Ро. Инҳо оёти китоб (Қуръон) ҳастанд ва он чи аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст, ҳақ аст, вале аксари мардум имон намеоранд.
اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
innā naḥnu nazzalnaż-żikra wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
Ба дурустӣ ки Мо Қуръонро нозил кардем ва албатта, Мо онро нигаҳбонӣ мекунем.
قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا
qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).
Бигӯ: «Агар инсонҳо ва ҷинҳо гирд оянд, то чизе монанди ин Қуръонро бисозанд, ҳаргиз наметавонанд чизе монанди онро бисозанд, ҳарчанд якдигарро ёрӣ диҳанд».
وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ
wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).
Ва Мо (Қуръон)-ро ба ростӣ нозил кардем ва (Қуръон) бо ростӣ нозил шуд. Ва Мо туро (Муҳаммад), ҷуз башоратдиҳанда ва бимдиҳанда нафиристодем.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ба он (Қуръон) имон оваред ё имон наоред (барои Аллоҳ яксон аст). Ба дурустӣ, касоне, ки дониши пешина бар онҳо дода шудааст, вақте ки (Қуръон) бар онҳо хонда мешавад, рӯйҳои худро хам мекунанд ва саҷда мекунанд».
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
Ҳамду сано Худоеро, ки китоб (Қуръон)-ро бар бандагонаш нозил кард ва онро каҷ нагардонд.
تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ
tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.
аз (Аллоҳ) фуруд омада, ки замин ва осмонҳои баландро офаридааст,
الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ
allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).
(яъне) шахсе, ки дар намозҳояш боэҳтиёт аст,
قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «(Қуръон) аз ҷониби (Худое) нозил шудааст, ки ғайби осмонҳо ва заминро медонад. Дар ҳақиқат, Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст».
وَاِنَّهٗ لَتَنْزِيْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۗ
wa innahū latanzīlu rabbil-‘ālamīn(a).
Ва ба дурустӣ, ин (Қуръон) аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст.
نَزَلَ بِهِ الرُّوْحُ الْاَمِيْنُ ۙ
nazala bihir rūḥul-amīn(u).
Ки онро Руҳул-Амин (Ҷибрил) нозил кардааст.
عَلٰى قَلْبِكَ لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ ۙ
‘alā qalbika litakūna minal-munżirīn(a).
(Эй Муҳаммад), ба дили ту бифирист, то аз бимдиҳандагон бошӣ.
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيٰطِيْنُ
wa mā tanazzalat bihisy-syayāṭīn(u).
Ва (Қуръон)-ро шайтонҳо нозил накардаанд.
وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ۗ
wa mā yambagī lahum wa mā yastaṭī‘ūn(a).
Ва ин барои онҳо (Қуръон) муносиб нест ва онҳо наметавонанд ин корро кунанд.
وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ
wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).
Ва ба ростӣ, Қуръон аз ҷониби (Худои) Ҳаким ва Доно ба ту дода шудааст.
نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).
Барои қавме, ки имон меоваранд, ба ростӣ баъзе аз достонҳои Мӯсо ва Фиръавнро бар ту мехонем.
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ
wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).
Ва ту (эй Муҳаммад), вақте ки Мо фармонро ба Мӯсо баён кардем, дар ғарби (водии муқаддаси Туво) набудӣ ва ту низ аз ҷумлаи қавме набудӣ, ки (он ҳодисаро) шоҳид буданд.
وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ
wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).
Аммо Мо қавмеро офаридем ва бар онҳо муддати тӯлонӣ гузашт ва ту (эй Муҳаммад) дар Мадян намондиӣ, ки оёти Моро бар онҳо бихонӣ, балки Мо паёмбароне фиристодем.
وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ
wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).
Ва чун (Қуръон) бар онҳо хонда шуд, гуфтанд: «Мо ба он имон овардем, ки (Қуръон) ҳақ аст аз ҷониби Парвардигори мо. Албатта, мо пеш аз он ки мусалмон будем».
اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).
Дар ҳақиқат, (Худое, ки аз ту (Муҳаммад) талаб мекунад, ки (қонунҳои Қуръонро) (амалӣ гардонӣ), туро ба макони бозгаштат бармегардонад. Бигӯ (Муҳаммад): «Парвардигори ман касонеро, ки ҳидоят меоранд ва касонеро, ки дар гумроҳии ошкор ҳастанд, медонад».
وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ
wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).
Ва ту (эй Муҳаммад) умед надоштӣ, ки Қуръон бар ту нозил шавад, балки раҳмате аз ҷониби Парвардигорат нозил шуда буд, пас, ҳаргиз набояд ёвари кофирон бошӣ.
وَمَا كُنْتَ تَتْلُوْا مِنْ قَبْلِهٖ مِنْ كِتٰبٍ وَّلَا تَخُطُّهٗ بِيَمِيْنِكَ اِذًا لَّارْتَابَ الْمُبْطِلُوْنَ
wa mā kunta tatlū min qablihī min kitābiw wa lā takhuṭṭuhū biyamīnika iżal lartābal-mubṭilūn(a).
Ва ту (эй Муҳаммад) пеш аз ин ҳеҷ китобе нахонда будӣ ва бо дасти ростат китобе нанавишта будӣ; агар (мехонду менавиштӣ), мардум дар он шак мекарданд.
اَوَلَمْ يَكْفِهِمْ اَنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ يُتْلٰى عَلَيْهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَرَحْمَةً وَّذِكْرٰى لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
awalam yakfihim annā anzalnā ‘alaikal-kitāba yutlā ‘alaihim, inna fī żālika laraḥmataw wa żikrā liqaumiy yu'minūn(a).
Оё барои онҳо кофӣ нест, ки Мо китоберо (Қуръонро) бар ту нозил кардем, ки бар онҳо хонда мешавад? Дар ҳақиқат, дар (Қуръон) барои мӯъминон неъматҳо ва дарсҳои бузурге ҳастанд.
تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
Дар нозил шудани Қуръон аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён ҳеҷ шакке нест.
وَالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰبِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِۗ اِنَّ اللّٰهَ بِعِبَادِهٖ لَخَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ
wal-lażī auḥainā ilaika minal-kitābi huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā baina yadaih(i), innallāha bi‘ibādihī lakhabīrum baṣīr(un).
Ва он чи ба ту эй Муҳаммад ваҳй кардем, яъне китоби Қуръон, ҳақ аст ва тасдиқкунандаи китобҳои пешин аст ва дар ҳақиқат Аллоҳ доно ва бино аст (ва ба ҳоли бандагонаш огоҳ аст).
تَنْزِيْلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِۙ
tanzīlal-‘azīzir-raḥīm(i).
(ҳамчун ваҳй) нозил шудааст аз ҷониби (Аллоҳи) Қодири Мутаол ва Меҳрубон,
بَلْ جَاۤءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِيْنَ
bal jā'a bil-ḥaqqi wa ṣaddaqal-mursalīn(a).
Ҳарчанд ӯ (Муҳаммад) бо ҳақ омада ва расулони (қаблӣ)-ро сафед карда бошад ҳам.
اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ
a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).
Чаро Қуръон дар миёни мо ба ӯ нозил шуд?» Дар асл, онҳо ба Қуръони Ман шак мекунанд, аммо азоби (Маро) эҳсос накардаанд.
وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ
wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).
Ва ба дурустӣ, ту хабари онро (Қуръонро) пас аз муддате хоҳӣ донист».
تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ
tanzīlul-kitābi minallāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).
Ин китоб (Қуръон) аз ҷониби Аллоҳи Бузург ва Ҳаким нозил шудааст.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Аллоҳ беҳтарин калимаҳоро (яъне ҳамон Қуръонро) борҳо ва борҳо нозил кардааст, ки аз он пӯсти касоне, ки аз Парвардигорашон метарсанд, меларзад, сипас пӯст ва дилҳояшон ҳангоми ёд кардани Аллоҳ ором мегирад. Ин ҳидояти Аллоҳ аст, ки Ӯ ҳар касро, ки хоҳад, бо он китоб ҳидоят мекунад. Ва ҳар касро, ки Аллоҳ гумроҳ кунад, ҳеҷ кас наметавонад ӯро ҳидоят кунад.