اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ
am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).
Ё мепиндоред, ки ба биҳишт дохил мешавед, дар ҳоле ки озмоише, ки пеш аз шумо гузашта буд, ба шумо нарасидааст. Онҳо ба фақру ранҷ расида ва (аз озмоишҳои гуногун) такон хӯрда буданд, то он даме ки паёмбар ва мӯъминон бо ӯ гуфтанд: «Кай ёрии Худо меояд?» Албатта, ёрии Худо наздик аст.
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
Муҳаббат ба орзуҳо дар назари мардон зебо нишон дода шудааст: занон, кӯдакон, тӯдаҳои тилло ва нуқра, аспҳои беҳтарин, чорпоён ва киштзорҳо. Инҳо лаззатҳои зиндагии рӯи замин ҳастанд ва беҳтарин бозгашт назди Худост.
وَلَىِٕنْ قُتِلْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
wa la'in qutiltum fī sabīlillāhi au muttum lamagfiratum minallāhi wa raḥmatun khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Ва агар шумо дар роҳи Худо бимиред ё бимиред, омурзиши Худо ва раҳмати Ӯ (барои шумо) аз он чӣ (ғанимате) ҷамъ мекунанд, беҳтар аст.
كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَاِنَّمَا تُوَفَّوْنَ اُجُوْرَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَاُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ ۗ وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa innamā tuwaffauna ujūrakum yaumal-qiyāmah(ti), faman zuḥziḥa ‘anin-nāri wa udkhilal-jannata faqad fāz(a), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
Ҳар як зинда маргро бичашад. Ва танҳо дар рӯзи қиёмат ба шумо мукофоти комил дода мешавад. Ҳар кӣ аз дӯзах дур карда шавад ва ба биҳишт ворид шавад, дар ҳақиқат пирӯз мешавад. Зиндагии дунявӣ танҳо лаззати фиребанда аст.
مَتَاعٌ قَلِيْلٌ ۗ ثُمَّ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُ ۗوَبِئْسَ الْمِهَادُ
matā‘un qalīl(un), ṡumma ma'wāhum jahannam(u), wa bi'sal-mihād(u).
Ин танҳо як лаззати муваққатӣ аст, пас макони бозгашти онҳо дӯзах аст. (Ҷаҳаннам) мисли макони бад барои зиндагӣ бад аст.
۞ فَلْيُقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يَشْرُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۗ وَمَنْ يُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَيُقْتَلْ اَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيْهِ اَجْرًا عَظِيْمًا
falyuqātil fī sabīlillāhil-lażīna yasytarūnal-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), wa may yuqātil fī sabīlillāhi fa yuqtal au yaglib fa saufa nu'tīhi ajran ‘aẓīmā(n).
Пас, бояд касоне, ки зиндагии дунёи худро ба охират фурӯхтаанд, дар роҳи Худо биҷанганд. Ва ҳар ки дар роҳи Худо биҷангад ва мағлуб шавад ё пирӯз шавад, ба ӯ подоши бузурге хоҳем дод.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Оё ба одамоне, ки ба онҳо гуфта мешавад: «Дастҳои худро аз ҷанг боздоред, намоз бихонед ва закот диҳед!», аҳамият намедиҳед, вақте ки онҳо маҷбур шуданд, ки ҷанг кунанд, ногаҳон баъзе аз онҳо (мунофиқон) аз мардум (душманон) метарсиданд, чунон ки аз Худо метарсиданд, ҳатто бештар аз он. Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро моро ба ҷанг водор кардӣ? Чаро (вазифаи ҷангро) барои муддате ба таъхир наандохтӣ?» Бигӯ: «Дар ин дунё лаззатҳои кам ҳастанд ва охират барои парҳезгорон беҳтар аст (ба даст овардани подош барои ҷанг) ва ба шумо заррае ситам нахоҳад шуд».
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا ضَرَبْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَتَبَيَّنُوْا وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ اَلْقٰىٓ اِلَيْكُمُ السَّلٰمَ لَسْتَ مُؤْمِنًاۚ تَبْتَغُوْنَ عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۖفَعِنْدَ اللّٰهِ مَغَانِمُ كَثِيْرَةٌ ۗ كَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā ḍarabtum fī sabīlillāhi fa tabayyanū wa lā taqūlū liman alqā ilaikumus-salāma lasta mu'minā(n), tabtagūna ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, fa ‘indallāhi magānimu kaṡīrah(tun), każālika kuntum min qablu fa mannallāhu ‘alaikum fa tabayyanū, innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед! Вақте ки дар роҳи Худо (ҷиҳод) мекунед, эҳтиёт бошед (маълумот ҷӯед) ва ба касе, ки ба шумо салом медиҳад, бо мақсади ба даст овардани сарвати дунё нагӯед: «Шумо мӯъмин нестед», (ва сипас ӯро мекушед), дар ҳоле ки назди Худо ганҷҳои зиёде ҳастанд. Пеш аз ин шумо чунин будед, пас Худо ба шумо неъматҳои Худро дод, пас эҳтиёт бошед. Албатта, Худо ба он чӣ мекунед, огоҳ аст.
وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ ۗوَلَلدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mal-ḥayātud-dun-yā illā la‘ibuw wa lahw(un), wa lad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
Ва зиндагии ин дунё танҳо бозиҳо ва хушҳолӣ аст. Дар айни замон, сарои охират барои парҳезгорон беҳтар аст. Оё намефаҳмед?
يٰمَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ اَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْ وَيُنْذِرُوْنَكُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۗ قَالُوْا شَهِدْنَا عَلٰٓى اَنْفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ
yā ma‘syaral-jinni wal-insi alam ya'tikum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī wa yunżirūnakum liqā'a yaumikum hāżā, qālū syahidnā ‘alā anfusinā wa garrathumul-ḥayātud-un-yā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).
Эй гурӯҳи ҷинну одам, оё паёмбароне аз худатон назди шумо наомаданд, ки оёти Маро бар шумо бирасонанд ва шуморо аз дидори имрӯза ҳушдор диҳанд? Онҳо гуфтанд: «(Бале, мо бар худамон шоҳид ҳастем». Аммо зиндагии дунё онҳоро фиреб дод ва бар худашон шоҳид шуданд, ки кофиранд.
الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ
al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).
(яъне) касоне, ки дини худро бозича ва шӯхӣ қарор доданд ва зиндагии дунё онҳоро фиреб дод. Пас, имрӯз (қиёмат) онҳоро фаромӯш мекунем, ҳамон тавре ки онҳо дидори имрӯзаро фаромӯш карданд ва ба хотири ин ки оёти Моро инкор карданд.
فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).
Сипас, пас аз онҳо насле омад, ки мероси Таврот гирифтанд ва моли пасти дунёро гирифтанд. Сипас гуфтанд: «Мо бахшида мешавем». Ва агар мисли ин дунё ба онҳо меомад, онро низ мегирифтанд. Оё дар китоб (Таврот) паймоне надоштанд, ки дар бораи Худо ҷуз ба ростӣ чизе нагӯянд, ҳарчанд он чиро, ки дар он буд, омӯхта буданд? Сарои охират барои касоне, ки аз Худо метарсанд, беҳтар аст. Оё шумо намефаҳмед?
وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).
Ва агар мехостем, бо ин (оят) (мартабаи ӯро) баланд мебурдем, аммо ӯ ба дунё майл дошт ва аз паи хоҳишҳои худ рафт, пас мисоли ӯ мисли саг аст, ки агар ӯро ронӣ, забонашро берун мекашӣ ва агар ӯро раҳо кунӣ, забонашро низ берун мекашад. Ин мисоли касоне аст, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд. Пас, ин қиссаҳоро бигӯ, то онҳо фикр кунанд.
مَاكَانَ لِنَبِيٍّ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗٓ اَسْرٰى حَتّٰى يُثْخِنَ فِى الْاَرْضِۗ تُرِيْدُوْنَ عَرَضَ الدُّنْيَاۖ وَاللّٰهُ يُرِيْدُ الْاٰخِرَةَۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌحَكِيْمٌ
mā kāna linabiyyin ay yakūna lahū asrā ḥattā yuṡkhina fil-arḍ(i), turīdūna ‘araḍad-dun-yā, wallāhu yurīdul-ākhirah(ta), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
Барои паёмбаре сазовор нест, ки асирон дошта бошад, то он даме ки душманонашро дар рӯи замин мағлуб кунад. Шумо сарвати дунёро мехоҳед, дар ҳоле ки Худо подоши охиратро мехоҳад. Худо қодир ва ҳаким аст.
قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Ба фазлу раҳмати Худо, бояд шодмон шаванд, ин аз он чӣ ҷамъ мекунанд, беҳтар аст».
مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ
man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).
Ҳар ки зиндагии дунё ва зебу зинатҳои онро мехоҳад, ҳатман ба ӯ подоши аъмолашонро дар ин дунё (ба таври комил) медиҳем ва дар ин дунё ситам нахоҳад шуд.
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).
гӯё онҳо ҳеҷ гоҳ дар он ҷо зиндагӣ накарда буданд. Дар хотир доред, ки мардуми Мадян нобуд хоҳанд шуд, чунон ки мардуми Самуд (низ) нобуд хоҳанд шуд.
اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗوَفَرِحُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا مَتَاعٌ ࣖ
allāhu yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), wa fariḥū bil-ḥayātid-dun-yā, wa mal-ḥayātud-dun-yā fil-ākhirati illā matā‘(un).
Худо рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, фаровон мекунад ва (барои ҳар кас, ки хоҳад) танг мегирад. Онҳо ба зиндагии дунё шодмонанд, дар ҳоле ки он дар баробари зиндагии охират як лаззати ночиз аст.
فَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطٰنِ الرَّجِيْمِ
fa iżā qara'tal-qur'āna fasta‘iż billāhi minasy-syaiṭānir-rajīm(i).
Пас, агар ту (Муҳаммад) хоҳӣ, ки Қуръон бихонӣ, аз Аллоҳ паноҳ пурс, ки аз шайтони малъун паноҳ дорӣ.
ذٰلِكَ بِاَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
Żālika bi'annahumustaḥabbul-ḥayātad-dun-yā ‘alal-ākhirah(ti), wa annallāha lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
Ин ба он сабаб аст, ки онҳо зиндагии дунёро бештар аз охират дӯст медоранд ва Худо мардуми кофирро ҳидоят намекунад.
مَتَاعٌ قَلِيْلٌ ۖوَّلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
matā‘un qalīl(un), wa lahum ‘ażābun alīm(un).
(Ин) андак лаззате аст ва барои онҳо азоби дардноке хоҳад буд.
وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ
wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).
Ва албатта, Мо он чиро, ки болои он аст, ба замини хушку беоб табдил хоҳем дод.
وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا
waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).
Ва барои онҳо (ба мардум) аз зиндагии дунё мисоле биёр, ки мисли обе (бороне), ки аз осмон фиристодем, то растаниҳои рӯи заминро ҳосил диҳад, сипас (онҳо) хушк шаванд, зеро боди бод онҳоро пароканда мекунад ва Худо бар ҳама чиз тавоност.
قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ
qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.
Онҳо (ҷодугарон) гуфтанд: «Мо бар асоси далелҳои равшан (мӯъҷизаҳо), ки ба мо ва бар (Аллоҳ), ки моро офаридааст, омадаанд, ба ту итоат намекунем. Пас, ҳар чизеро, ки мехоҳӣ, қарор диҳӣ. Дар асл, ту танҳо дар бораи ҳаёт дар ин дунё қарор мегирӣ.
وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى
wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.
Ва чашмони худро ба он неъматҳое, ки ба баъзе аз онҳо (ҳамчун) гули ҳаёт дар дунё додаем, нагардон, то онҳоро бо он (неъмат) имтиҳон кунем, зеро неъмати Парвардигори ту беҳтар ва абадӣтар аст.
وَيَسْتَعْجِلُوْنَكَ بِالْعَذَابِ وَلَنْ يُّخْلِفَ اللّٰهُ وَعْدَهٗۗ وَاِنَّ يَوْمًا عِنْدَ رَبِّكَ كَاَلْفِ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ
wa yasta‘jilūnaka bil-‘ażābi wa lay yukhlifallāhu wa‘dah(ū), wa inna yauman ‘inda rabbika ka'alfi sanatim mimmā ta‘uddūn(a).
Ва аз ту (эй Муҳаммад) мехоҳанд, ки азобро зудтар биёварӣ, ҳарчанд Худо ба ваъдааш хилоф намекунад. Ва дар ҳақиқат, як рӯз назди Парвардигорат мисли ҳазор сол аст, чунон ки шумо ҳисоб мекунед.
قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ
qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).
Ӯ (Ҳуд) дуо кард: «Эй Парвардигори ман, ба ман кумак кун, зеро онҳо бар ман дурӯғ мегӯянд».
يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَّلَا بَنُوْنَ ۙ
yauma lā yanfa‘u māluw wa lā banūn(a).
(яъне) рӯзе, ки сарват ва фарзандон фоидае нахоҳанд дошт,
اَفَرَءَيْتَ اِنْ مَّتَّعْنٰهُمْ سِنِيْنَ ۙ
afa ra'aita im matta‘nāhum sinīn(a).
Пас, агар чанд сол ба онҳо аз зиндагӣ баҳрамандӣ диҳем, чӣ фикр мекунӣ?
مَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يُمَتَّعُوْنَ ۗ
mā agnā ‘anhum mā kānū yumatta‘ūn(a).
албатта, лаззате, ки онҳо эҳсос мекунанд, барои онҳо фоидае надорад.
وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ
wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).
Ва он чи (сарват, мақом, фарзанд) ба шумо дода шудааст, лаззати дунё ва зеварҳои он аст, дар ҳоле ки он чи назди Худост, беҳтар ва пойдортар аст. Оё намефаҳмед?
اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ
afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).
Пас, оё ин бо касе баробар аст, ки Мо ба ӯ ваъдаи нек (биҳишт) дода будем ва ӯ онро ба даст овард, бо касе, ки Мо ба ӯ неъматҳои дунёро дода будем, пас, дар рӯзи қиёмат ӯ аз ҷумлаи касоне хоҳад буд, ки (ба дӯзах) кашида мешаванд?
وَمَا هٰذِهِ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَهْوٌ وَّلَعِبٌۗ وَاِنَّ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ
wa mā hāżihil-ḥayātud-dun-yā illā lahwuw wa la‘ib(un), wa innad-dāral-ākhirata lahiyal-ḥayawān(u), lau kānū ya‘lamūn(a).
Ва зиндагии ин дунё танҳо шӯхӣ ва бозича аст ва кош медонистанд, сарои охират низ зиндагии ҳақиқӣ аст.
وَيَوْمَ تَقُوْمُ السَّاعَةُ يُقْسِمُ الْمُجْرِمُوْنَ ەۙ مَا لَبِثُوْا غَيْرَ سَاعَةٍ ۗ كَذٰلِكَ كَانُوْا يُؤْفَكُوْنَ
wa yauma taqūmus-sā‘atu yuqsimul-mujrimūn(a), mā labiṡū gaira sā‘ah(tin), każālika kānū yu'fakūn(a).
Ва рӯзе, ки қиёмат барпо шавад, гунаҳкорон савганд мехӯранд, ки танҳо барои як лаҳза (дар қабр) боқӣ хоҳанд монд. Ҳамин тавр онҳо (аз ҳақиқат) бозгардонида мешуданд.
فَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۚ
famā ūtītum min syai'in fa matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā lil-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Ҳар чизе, ки ба шумо дода шудааст, лаззати ин дунёст. Дар ҳоле ки он чизе, ки назди Худост, барои касоне, ки имон овардаанд ва танҳо ба Худо таваккал мекунанд, беҳтар ва пойдортар аст.
اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Оё онҳо раҳмати Парвардигоратро тақсим мекунанд? Мо ризқи онҳоро дар ин дунё муайян кардем ва баъзеи онҳоро аз баъзеи дигар дараҷоте боло бурдем, то баъзе аз онҳо аз баъзеи дигар баҳраманд шаванд ва раҳмати Парвардигорат аз он чӣ онҳо ҷамъ мекунанд, беҳтар аст.
وَزُخْرُفًاۗ وَاِنْ كُلُّ ذٰلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَالْاٰخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ
wa zukhrufā(n), wa in kullu żālika lammā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wal-ākhiratu ‘inda rabbika lil-muttaqīn(a).
ва (Мо) ҷавоҳиротро аз тилло месозем. Ва ҳамаи инҳо чизе ҷуз лаззати дунё нест, дар ҳоле ки зиндагии охират назди Парвардигори ту барои парҳезгорон аст.
فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَّهُمْ ۗ كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوْعَدُوْنَۙ لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنْ نَّهَارٍ ۗ بَلٰغٌ ۚفَهَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفٰسِقُوْنَ ࣖ
faṣbir kamā ṣabara ulul-‘azmi minar-rusuli wa lā tasta‘jil lahum, ka'annahum yauma yarauna mā yū‘adūn(a), lam yalbaṡū illā sā‘atam min nahār(in), balāg(un), fahal yuhlaku illal-qaumul-fāsiqūn(a).
Пас, (эй Муҳаммад), сабр кун, чунон ки паёмбарони содиқ сабр карданд ва аз онҳо зудтар азобро талаб накун. Рӯзе, ки азобро бубинанд, гӯӣ (дар ин дунё) танҳо як лаҳзаи кӯтоҳе дар рӯз мондаанд. Вазифаи ту танҳо расонидани хабар аст. Пас, ҷуз нофармонон (нофармонии Худо) касе нобуд намешавад.
اِنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ ۗوَاِنْ تُؤْمِنُوْا وَتَتَّقُوْا يُؤْتِكُمْ اُجُوْرَكُمْ وَلَا يَسْـَٔلْكُمْ اَمْوَالَكُمْ
innamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahw(un), wa in tu'minū wa tattaqū yu'tikum ujūrakum wa lā yas'alkum amwālakum.
Дар асл, зиндагии дунё танҳо бозиҳо ва хушҳолӣ аст. Агар шумо имон оваред ва парҳезгор бошед, Аллоҳ ба шумо подош медиҳад ва аз шумо мол намепурсад.
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
Бидонед, ки зиндагии дунё танҳо бозичаву саргармӣ, ороишу фахр кардан байни шумо ва рақобат дар молу фарзандон аст, мисли боронест, ки зироаташ деҳқононро ба ваҷд меорад, сипас хушк мешавад ва мебинӣ, ки зард шудааст, сипас ба хок табдил меёбад. Ва дар охират азобе сахт аст ва омурзиши Худо ва хушнудии Ӯ. Ва зиндагии дунё ҷуз як лаззати фиребанда нест.
وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ
wal-ākhiratu khairuw wa abqā.
ҳарчанд охират беҳтар ва абадӣтар аст.
وَلَلْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْاُوْلٰىۗ
wa lal-ākhiratu khairul laka minal-ūlā.
ва албатта, охирин барои ту аз аввалӣ беҳтар аст.