وَاِذَا جَاۤءَتْهُمْ اٰيَةٌ قَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ حَتّٰى نُؤْتٰى مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ رُسُلُ اللّٰهِ ۘ اَللّٰهُ اَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسٰلَتَهٗۗ سَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْا صَغَارٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعَذَابٌ شَدِيْدٌۢ بِمَا كَانُوْا يَمْكُرُوْنَ
wa iżā jā'athum āyatun qālū lan nu'mina ḥattā nu'tā miṡla mā ūtiya rusulullāh(i), allāhu a‘lamu ḥaiṡu yaj‘alu risālatah(ū), sayuṣībul-lażīna ajramū ṣagārun ‘indallāhi wa ‘ażābun syadīdum bimā kānū yamkurūn(a).
او کله چې دوی ته یو آیت راشي، دوی وايي: "موږ به تر هغه وخته پورې ایمان ونه راوړو تر څو چې موږ ته هغه څه نه وي ورکړل شوي لکه څنګه چې د الله رسولانو ته ورکړل شوي وو." الله ښه پوهیږي چې هغه خپل د رسول دنده چیرته ټاکي. هغه خلک چې ګناه کوي د الله په وړاندې به ذلت او سخت عذاب راوړل شي ځکه چې دوی یې د فریب کار کړی دی.
لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).
په رښتیا سره، ستاسو له خپل قوم څخه یو رسول راغلی دی، هغه مصیبت چې تاسو ورسره مخ یاست، درانه دی، (هغه) ستاسو لپاره په ریښتیا سره (ایمان او نجات) غواړي، د هغو کسانو لپاره مهربان او رحم کوونکی دی چې ایمان راوړي.
وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ
wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).
او (همدارنګه) یې وویل: "ولې دا قرآن د دې دوو هیوادونو (مکې او طائف) د یوې لویې (شتمنې او با نفوذه) خلکو ته نه دی نازل شوی؟"
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
محمد د الله رسول وو او هغه کسان چې له هغه سره ملګري وو د کافرانو په وړاندې سخت وو، خو په یو بل رحم کوونکي وو. ته یې ګورې چې د الله د فضل او د هغه د رضا په لټه کې په رکوع او سجده کې وو. د دوی په مخونو کې د سجدې نښې ښکارېدې. دا د دوی ځانګړتیاوې په تورات کې (څرګندې شوې) او په انجیل کې (څرګندې شوې) دي، لکه د تخم په څیر چې یو څانګی خپروي، بیا څانګی قوي کیږي او بیا لوی او مستقیم په ډډ باندې پورته کیږي. نبات خپل کښت کونکي خوښوي ځکه چې الله غواړي د کافرانو زړونه (د مومنانو په ځواک سره) خپه کړي. الله هغو کسانو ته چې ایمان راوړي او ښه عملونه کوي د بخښنې او لوی اجر ژمنه کوي.