وَاِذَا جَاۤءَتْهُمْ اٰيَةٌ قَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ حَتّٰى نُؤْتٰى مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ رُسُلُ اللّٰهِ ۘ اَللّٰهُ اَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسٰلَتَهٗۗ سَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْا صَغَارٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعَذَابٌ شَدِيْدٌۢ بِمَا كَانُوْا يَمْكُرُوْنَ
wa iżā jā'athum āyatun qālū lan nu'mina ḥattā nu'tā miṡla mā ūtiya rusulullāh(i), allāhu a‘lamu ḥaiṡu yaj‘alu risālatah(ū), sayuṣībul-lażīna ajramū ṣagārun ‘indallāhi wa ‘ażābun syadīdum bimā kānū yamkurūn(a).
അവർക്ക് ഒരു വചനം വന്നാൽ അവർ പറയും, "അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതന്മാർക്ക് നൽകപ്പെട്ടത് പോലെ ഞങ്ങൾക്കും നൽകപ്പെടുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയില്ല." അല്ലാഹുവിന് തന്റെ ദൂത ദൗത്യം എവിടെയാണ് ഏൽപ്പിക്കുന്നതെന്ന് നന്നായി അറിയാം. പാപം ചെയ്യുന്നവർക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ മുമ്പിൽ അപമാനവും കഠിനമായ ശിക്ഷയും ലഭിക്കും. അവർ ചെയ്ത വഞ്ചന കാരണം.
لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).
തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനതയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ദൂതൻ നിങ്ങൾക്കിതാ വന്നിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതം വളരെ വലുതാണ്. അദ്ദേഹം നിങ്ങൾക്ക് (വിശ്വാസവും രക്ഷയും) ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യവിശ്വാസികളോട് അദ്ദേഹം ദയാലുവും കാരുണ്യവാനുമാണ്.
وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ
wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).
അവർ ചോദിച്ചു: "ഈ ഖുർആൻ ഈ രണ്ട് രാജ്യങ്ങളിലെ (മക്ക, ത്വാഇഫ്) മഹാന്മാരായ ജനങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ല?"
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
മുഹമ്മദ് നബി (സ) അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നവർ അവിശ്വാസികളോട് പരുഷമായി പെരുമാറുന്നവരും പരസ്പരം കാരുണ്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും പ്രീതിയും തേടി അവർ കുമ്പിടുകയും സാഷ്ടാംഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് കാണാം. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ സുജൂദിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടമായിരുന്നു. തോറയിൽ അവരുടെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും സുവിശേഷത്തിൽ അവരുടെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്, അതായത് ഒരു വിത്ത് മുള വിടുന്നത് പോലെ, പിന്നീട് മുള കൂടുതൽ ശക്തമാവുകയും പിന്നീട് വലുതായി തണ്ടിൽ നേരെ ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നു; അവിശ്വാസികളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ (വിശ്വാസികളുടെ ശക്തിയാൽ) അല്ലാഹു പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ, ചെടി അതിന്റെ നടീൽക്കാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അവരിൽ വിശ്വസിക്കുകയും സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് അല്ലാഹു പാപമോചനവും മഹത്തായ പ്രതിഫലവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.