۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
গুণ মানে পূব আৰু পশ্চিম দিশলৈ মুখ ঘূৰাই দিয়া নহয়, কিন্তু গুণ হ’ল সেইসকল যিসকলে আল্লাহ, অন্তিম দিন, ফেৰেস্তা, কিতাপ, আৰু নবীসকলক বিশ্বাস কৰে আৰু নিজৰ ভালপোৱা ধন আত্মীয়, অনাথ, দুখীয়া, যাত্ৰাত থকা লোকসকলক (মুছাফিৰ), ভিক্ষাৰী, আৰু নিজৰ বান্দকক মুক্ত কৰিবলৈ দিয়ে, যিসকলে নামাজ আদায় কৰে আৰু জাকাত দিয়ে, যিসকলে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰে প্ৰতিশ্ৰুতি, আৰু দৰিদ্ৰতা, দুখ-কষ্ট আৰু যুদ্ধৰ সময়ত ধৈৰ্য্যশীল লোক। সত্যবাদী মানুহ, পূণ্য মানুহ।
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
আৰু যিসকল লোকে (আনছাৰ) মদীনা নগৰ দখল কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ (মুহাজিৰিন)ৰ (আগমনৰ) আগতে বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁলোকে নিজৰ ঠাইলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা লোকসকলক ভাল পাইছিল। আৰু তেওঁলোকক (মুহাজিৰিন) যি দিয়া হ’ল, তাৰ বাবে তেওঁলোকে নিজৰ হৃদয়ত কামনা নাৰাখিলে; আৰু তেওঁলোকে (মুহাজিৰিন)ক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে, নিজৰ ওপৰত, যদিও তেওঁলোকো আৰ্তজনক। আৰু যিয়ে নিজকে কৃপণালিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে, তেন্তে সেইসকল ভাগ্যৱান মানুহ।