۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
Η αρετή δεν είναι να στρέφεις το πρόσωπό σου προς την ανατολή και τη δύση, αλλά αρετή είναι (αρετή) εκείνοι που πιστεύουν στον Αλλάχ, την Έσχατη Ημέρα, τους αγγέλους, τα βιβλία και τους προφήτες και δίνουν τον πλούτο που αγαπούν σε συγγενείς, ορφανά, φτωχούς, ανθρώπους που βρίσκονται σε ταξίδι (μουσαφίρ), ζητιάνους και για να απελευθερώσουν τους υπηρέτες τους, που τελούν προσευχές και πληρώνουν ζακάτ, άνθρωποι που τηρούν τις υποσχέσεις τους όταν τις δίνουν, και άνθρωποι που είναι υπομονετικοί στη φτώχεια, στα βάσανα και σε καιρό πολέμου. Αυτοί είναι οι ειλικρινείς άνθρωποι και αυτοί είναι οι ευσεβείς.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Και οι άνθρωποι (Ανσάρ) που είχαν καταλάβει την πόλη της Μεδίνας και είχαν πιστέψει πριν από αυτούς (τους Μουχατζιρίν), αγαπούσαν εκείνους που μετανάστευσαν στον τόπο τους. Και δεν έβαζαν επιθυμίες στις καρδιές τους για ό,τι τους δόθηκε (τους Μουχατζιρίν). Και έδιναν προτεραιότητα (στους Μουχατζιρίν) πάνω από τον εαυτό τους, παρόλο που κι αυτοί έχουν ανάγκη. Και όποιος φυλάσσεται από την τσιγκουνιά, αυτοί είναι οι τυχεροί άνθρωποι.