۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
Буян гэдэг нь нүүрээ зүүн, баруун тийш эргүүлэх биш, харин буян гэдэг нь Аллах, Эцсийн өдөр, сахиусан тэнгэрүүд, ном, эш үзүүлэгчдэд итгэдэг, хайртай эд хөрөнгөө хамаатан садан, өнчин хүүхдүүд, ядуус, аялалд явсан хүмүүс, гуйлгачид, зарц нараа чөлөөлөхийн тулд өгдөг, залбирал үйлддэг, зекет өгдөг, амлалтаа биелүүлдэг, ядуурал, зовлон зүдгүүр, дайны үед тэвчээртэй байдаг хүмүүсийн буян юм. Тэд бол зөв шударга хүмүүс бөгөөд тэд бол сүсэг бишрэлтэй хүмүүс юм.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Мадина хотыг эзлэн авч, тэднийг (Мухажирууд) ирэхээс өмнө итгэсэн хүмүүс (Ансарууд) өөрсдийн нутаг руу цагаачилсан хүмүүсийг хайрладаг байсан. Тэдэнд өгөгдсөн зүйлд (Мухажирууд) зүрх сэтгэлдээ хүсэл тэмүүлэл төрүүлдэггүй байсан; тэд бас хэрэгцээтэй байсан ч (Мухажируудыг) өөрсдөөсөө дээгүүр тавьдаг байв. Хэн харамч байдлаас өөрийгөө хамгаалдаг бол тэд бол азтай хүмүүс юм.