۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
Առաքինությունը դեմքդ դեպի արևելք և արևմուտք շրջելը չէ, այլ առաքինությունը նրանց առաքինությունն է, ովքեր հավատում են Ալլահին, Վերջին Օրվան, հրեշտակներին, գրքերին և մարգարեներին և իրենց սիրելի հարստությունը տալիս են հարազատներին, որբերին, աղքատներին, ճանապարհորդության մեջ գտնվողներին (մուսաֆիր), մուրացկաններին և իրենց ծառաներին ազատելուն, ովքեր աղոթք են անում և զաքաթ են վճարում, ովքեր պահում են իրենց խոստումները, երբ խոստանում են, և ովքեր համբերատար են աղքատության, տառապանքի և պատերազմի ժամանակ: Նրանք են արդարները և նրանք են բարեպաշտները:
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Եվ մարդիկ (Անսարները), որոնք գրավել էին Մեդինա քաղաքը և հավատացել էին նրանցից առաջ (մուհաջիրիններին), սիրում էին նրանց, ովքեր գաղթել էին իրենց տեղը: Եվ նրանք իրենց սրտերում ցանկություն չէին դնում այն բանի համար, ինչ տրվել էր իրենց (մուհաջիրիններին). և նրանք (մուհաջիրին) իրենցից վեր են դասում, նույնիսկ եթե իրենք էլ կարիքի մեջ են: Եվ ով իրեն հեռու է պահում ժլատությունից, նրանք բախտավոր մարդիկ են: