۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
گۈزەللىك يۈزۈڭنى شەرق ۋە غەربكە قارىتىش ئەمەس، بەلكى گۈزەللىك ئاللاھقا، ئاخىرەت كۈنىگە، پەرىشتىلەرگە، كىتابلارغا ۋە پەيغەمبەرلەرگە ئىمان ئېيتقان، ئۆزلىرى ياخشى كۆرىدىغان مال-مۈلكىنى تۇغقانلارغا، يېتىملەرگە، مىسكىنلەرگە، سەپەردىكىلەرگە، تىلەمچىلەرگە ۋە قۇللىرىنى ئازاد قىلىشقا بەرگەن، ناماز ئوقۇغان ۋە زاكات بەرگەن، ۋەدە بەرگەندە ۋەدىسىگە ئەمەل قىلغان، نامراتلىقتا، ئازاب-ئوقۇبەتتە ۋە ئۇرۇشتا سەۋر قىلغان كىشىلەردۇر. ئۇلار راستچىل كىشىلەر، ئۇلار تەقۋادارلاردۇر.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
مەدىنە شەھىرىنى ئىگىلىۋالغان ۋە ئۇلاردىن (مۇھاجىرلار) ئىلگىرى ئىمان ئېيتقان كىشىلەر (ئەنسارلار) ئۆز يۇرتىغا ھىجرەت قىلغانلارنى ياخشى كۆرەتتى. ئۇلارغا بېرىلگەن نەرسىلەرگە بولغان ئۈمىدىنى قەلبىگە سالمايتتى. ئۆزلىرىمۇ موھتاج بولسىمۇ، مۇھاجىرلارنى ئۆزلىرىدىن ئۈستۈن كۆرەتتى. كىمكى ئۆزىنى بېخىللىقتىن ساقلىسا، ئەنە شۇلار بەختلىك كىشىلەردۇر.