۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
सद्गुणः भवतः मुखं पूर्वपश्चिमं प्रति न भ्रमति, अपितु सद्गुणः (सद्गुणः) ते एव सन्ति ये अल्लाह-अन्तिम-दिने, स्वर्गदूतेषु, पुस्तकेषु, नबीषु च विश्वासं कुर्वन्ति तथा च स्वप्रियं धनं बन्धुजनानाम्, अनाथानाम्, निर्धनानाम्, यात्रायां स्थितानां जनानां (मुसाफिरस्य), भिक्षुणां कृते, स्वसेवकानां मुक्तिं कर्तुं च ददति, ये नमाजं कुर्वन्ति, जकातिं च ददति, ये जनाः स्वप्रतिज्ञां कदा पालयन्ति प्रतिज्ञाः, दारिद्र्ये, दुःखे, युद्धकाले च धैर्यिणः जनाः। ते सत्यवादिनः जनाः पुण्याः ।
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ये च जनाः (अंसाराः) मदीनानगरं गृहीत्वा तेषां (मुहाजिरीनस्य) पूर्वं (आगमनात्) विश्वासं कृतवन्तः, ते स्वस्थानं प्रवासं कृतवन्तः जनाः प्रेम्णा पश्यन्ति स्म। ते च यत् तेभ्यः (मुहाजिरीन्) दत्तं तस्य हृदयेषु कामनाः न स्थापयन्ति स्म; तथा ते (मुहाजिरीन्) प्राधान्यं ददति, स्वतः उपरि, यद्यपि ते अपि आवश्यकतां अनुभवन्ति। यः च कंजूसात् आत्मानं रक्षति, तदा ते भाग्यवन्तः जनाः।