۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
نيڪي اوڀر ۽ اولهه ڏانهن منهن ڪرڻ ناهي، پر نيڪي اها آهي (نيڪي) جيڪي الله، قيامت جي ڏينهن، ملائڪن، ڪتابن ۽ نبين تي ايمان رکن ٿا ۽ پنهنجي پياري دولت مائٽن، يتيم، مسڪينن، مسافرن، سوال ڪندڙن، ۽ پنهنجن غلامن کي آزاد ڪرڻ، نماز پڙهڻ ۽ زڪوات ڏيڻ، واعدي ڪرڻ وقت پنهنجي واعدي کي پورو ڪرڻ، ۽ غربت، مصيبت ۽ جنگ جي وقت صبر ڪرڻ ۾ صبر ڪندڙ آهن. اهي سچا ماڻهو آهن، ۽ اهي ئي پرهيزگار آهن.
وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
۽ اهي ماڻهو (انصار) جيڪي مديني شهر ۾ آباد ٿيا هئا ۽ انهن (مهاجرن) جي اچڻ کان اڳ ايمان آندو هو، اهي انهن سان پيار ڪندا هئا جيڪي انهن جي جاءِ تي هجرت ڪري آيا هئا. ۽ انهن پنهنجي دلين ۾ ان لاءِ خواهشون نه رکيون جيڪي انهن (مهاجرن) کي ڏنيون ويون هيون؛ ۽ اهي (مهاجرن) کي پاڻ کان وڌيڪ ترجيح ڏيندا هئا، جيتوڻيڪ اهي محتاج به هوندا آهن. ۽ جيڪو پاڻ کي بخل کان بچائيندو آهي، اهي ئي خوش نصيب ماڻهو آهن.