۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوْفٌ حَذَرَ الْمَوْتِۖ فَقَالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوْتُوْا ۗ ثُمَّ اَحْيَاهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ
alam tara ilal-lażīna kharajū min diyārihim wa hum ulūfun ḥażaral-maut(i), faqāla lahumullāhu mūtū, ṡumma aḥyāhum, inallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).
क्या तुसें उन लोकें गी नेई दिक् खेया, जिनेंगी मौत दे डर कन् ने हज़ारें च अपने घरें गी छड्डी दित्ता हा? फिर अल्लाह ने उन्हें आख्या, “मर जाओ!” फिर उन्हें उन्हें जीवन दे दिया। सचमुच अल्लाह इंसान दी कृपा करदा है, पर उन्हां विचों ज्यादातर बेशुमार हन।
ذٰلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ عَلِيْمًا ࣖ
Żālikal-faḍlu minallāh(i), wa kafā billāhi ‘alīmā(n).
एह् अल्लाह दा दान ऐ, ते काफी ऐ अल्लाह, सर्वज्ञ।
وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهٗ لَهَمَّتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ اَنْ يُّضِلُّوْكَۗ وَمَا يُضِلُّوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّوْنَكَ مِنْ شَيْءٍ ۗ وَاَنْزَلَ اللّٰهُ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُۗ وَكَانَ فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكَ عَظِيْمًا
wa lau lā faḍlullāhi ‘alaika wa raḥmatuhū lahammaṭ-ṭā'ifatum minhum ay yuḍillūk(a), wa mā yuḍillūna illā anfusahum wa mā yaḍurrūnaka min syai'(in), wa anzalallāhu ‘alaikal-kitāba wal-ḥikmata wa ‘allamaka mā lam takun ta‘lam(u), wa kāna faḍlullāhi ‘alaika ‘aẓīmā(n).
ते जेकर अल्लाह दी किरपा ते तुहाडे (मुहम्मद) दे प्रति उंदी रहमत नेईं होंदी तां निश्चित रूप कन्नै उंदे च इक समूह तुसेंगी गुमराह करने दा फैसला करी लैंदा। पर ओह सिर्फ अपने आप गी गुमराह करदे न, ते तुसेंगी ज़रा बी नुकसान नेईं पजांदे। ते (इस करिए बी) अल्लाह ने तुहाडे कोल किताब (अल-कुरान) ते हुक्म (सुन्नत) भेजी है, ते तुहानूं ओह सिखाया है जो तुसीं नहीं जानदे सी। परमेसरे दी किरपा तुंदे उप् पर बड़ी बड्डी ऐ।
فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَاعْتَصَمُوْا بِهٖ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِيْ رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍۙ وَّيَهْدِيْهِمْ اِلَيْهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِيْمًاۗ
fa ammal-lażīna āmanū billāhi wa‘taṣamū bihī fa sayudkhiluhum fī raḥmatim minhu wa faḍl(in), wa yahdīhim ilaihi ṣirāṭam mustaqīmā(n).
रही गल्ल अल्लाह ते विश्वास करने आले ते उंदे (धर्म) दा पालन करने आलें दी तां अल्लाह उनेंगी उंदे (स्वर्ग) कोला दया ते वरदान च दाखल करग, ते उनेंगी उंदे कोल सीधा रस्ता दस्सग।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).
ते (याद करो) जदूं मूसा ने अपने लोकें गी आखेआ, "हे मेरे लोक! अल्लाह दा तुंदे उप्पर उस एहसान गी याद करो, जिसलै उने तुंदे च नबी नियुक्त कीता हा, ते तुसें गी आज़ाद बनाई दित्ता हा, ते तुसें गी ओह दित्ता हा जेह्ड़ा दुए लोकें च कदें बी कुसै गी नेईं दित्ता गेआ हा।
قُلْ اَرَاَيْتُمْ اِنْ اَخَذَ اللّٰهُ سَمْعَكُمْ وَاَبْصَارَكُمْ وَخَتَمَ عَلٰى قُلُوْبِكُمْ مَّنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِهٖۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ هُمْ يَصْدِفُوْنَ
qul ara'aitum in akhażallāhu sam‘akum wa abṣārakum wa khatama ‘alā qulūbikum man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bih(ī), unẓur kaifa nuṣarriful-āyāti ṡumma hum yaṣdifūn(a).
कहो (मुहम्मद) "मेरे को समझा दे कि अगर अल्लाह तुहाडी सुनवाई ते नज़र खो के तुहाडा दिल बंद कर देंदा है तां अल्लाह दे अलावा कौन देवता है जिसदे कोल उहनां नूं तुहाडे कोल वापस करन दी ताकत है?" देखो कि असीं किवें (उन्हां नू) (अपनी) सत्ता दे निशान बार-बार समझाया, पर ओह मुड़दे रेह।
قَدْ جَاۤءَكُمْ بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْۚ فَمَنْ اَبْصَرَ فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَاۗ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ
qad jā'akum baṣā'iru mir rabbikum, faman abṣara fa linafsih(ī), wa man ‘amiya fa ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).
सचमुच तेरे रब तों साफ सबूत आए हन। जो (सच्चाई) वेखदा है, तां (फायदा) अपने वास्ते है; ते जेका अंधा ऐ (सच्चाई गी नेई दिखदा), तां ओह़ गै हारदा ऐ। ते मैं (मुहम्मद) (तुहाडा) पहरेदार नहीं हां।
۞ وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ جَنّٰتٍ مَّعْرُوْشٰتٍ وَّغَيْرَ مَعْرُوْشٰتٍ وَّالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا اُكُلُهٗ وَالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ كُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖٓ اِذَآ اَثْمَرَ وَاٰتُوْا حَقَّهٗ يَوْمَ حَصَادِهٖۖ وَلَا تُسْرِفُوْا ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَۙ
wa huwal-lażī ansya'a jannātim ma‘rūsyātiw wa gaira ma‘rūsyātiw wan-nakhla waz-zar‘a mukhtalifan ukuluhū waz-zaitūna war-rummāna mutasyābihaw wa gaira mutasyābih(in), kulū min ṡamarihī iżā aṡmara wa ātū ḥaqqahū yauma ḥaṣādih(ī), wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).
ते उसी गै पौधें गी बेल ते बेल नेईं बनाने आह्ले पौधें गी बनाया ऐ, खजूर, बक्ख-बक्ख स्वाद दे पौधें, जैतून ते अनार जेह्ड़े इक जेह्ड़े (आकार ते रंग च) न ते (स्वाद च) समान नेईं न। फल दे बाद फल खाओ ते फसल कट्टदे बेल्लै अपना उचित (जकात) देओ, पर मता नेईं करो। सचमुच अल्लाह गी ज़्यादातर लोकें गी पसंद नेईं ऐ,
وَمِنَ الْاَنْعَامِ حَمُوْلَةً وَّفَرْشًا ۗ كُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌۙ
wa minal-an‘āmi ḥamūlataw wa farsyā(n), kulū mimmā razaqakumullāhu wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
ते पशुधनें च किश बोझ ढोने आस्तै ते किश कत्ल आस्तै बी न। अल्लाह ने तुहाडे वास्ते जो रोजी रोज़ दित्ता है, ओ खाओ, ते शैतान दे नक्शे कदम पर ना चलना। सचमुच शैतान तुहाडे वास्ते साफ दुश्मन है।
ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
जोड़े च अट्ठ खेतीबाड़ी जानवर (चार जोड़े) न; इक जोड़ी भेड़ें ते इक जोड़ी बकरियां। कहो, "अल्लाह ने दो नर या दो मादा दे बीच क्या मना कीता है या दोने मादा दे कोख विच क्या है? अगर तुसीं सच्चे हो तां ज्ञान दे आधार ते मिगी समझाओ।"
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
ते ऊंट कोला इक जोड़ी ते गाय कोला इक जोड़ी। कहो, "दो नर या दो मादा दे बीच क्या मना है, या दोने मादा दे कोख विच क्या है? क्या तुसीं गवाह हो रहे सी, जदों अल्लाह ने तुहाडे वास्ते ए तय कीता सी? ओहनां तों वी वद्ध अन्याय कौन है जो अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करदे ने कि बिना ज्ञान दे लोकां नूं गुमराह करन? सचमुच अल्लाह बेईमानी लोकें दा मार्गदर्शन नेईं करग।
وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ
wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).
ते सचमुच, असीं तुहानूं धरती ते रखेया है ते उथे असीं तुहाडे वास्ते रोजी-रोटी दा (स्रोत) मुहैया कराया है। (पर) तुसीं बहुत कम आभारी हो।
يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ
yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).
हे आदम दे वंशज! सचमुच, असी तुहाडी नग्नता नू ढकण वास्ते ते तुहाडे वास्ते सजावट दे तौर ते कपड़े उपलब्ध कराए हन। पर भक्ति दा कपड़ा, ओही बेहतर ऐ। एह् अल्लाह दी ताकत दे किश निशान न, उम्मीद ऐ जे उनेंगी याद औग।
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).
कहो (मुहम्मद), "अल्लाह ने अपने बंदे ते भलाई-बेहतरी दे इंतजाम कीते दे गहने गी कुसने मना कीता ऐ? आखो, "एह् सब उनें लोकें आस्तै ऐ जेह्ड़े इस दुनिया दे जीवन च विश्वास करदे न, ते खास तौर उप्पर (केवल उंदे आस्तै) कयामत दे दिन। " इस चाल्ली अस उनें लोकें आस्तै आयतें गी समझा करदे आं जेह्ड़े जानदे न।
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).
ते केह़ तुस अचंभदे ओ के तुंदे रब थवां तुंदे च इक मानू दे जरिये तुसेंगी चेतावनी देने आस् ते ते तुस धर्मी बनी सकदे ओ, ते तुसेंगी दया पाने आस् ते इक याद दिलांदा ऐ?
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).
ते केह़ तुस हैरान ओ के तुसेंगी चेता करने आस् ते तुंदे च इक मानू दे जरिये तुंदे रब थवां तुसेंगी चेता कराने आस् ते इक याद आया ऐ? याद रखो, जदुं उनेंगी नूह़ दे लोकें दे बा'द उनेंगी उत्तराधिकारी बनाया हा, ते उनेंगी तुसेंगी ताकत ते कद च तरजीह दित्ती ही। इस करिए अल्लाह दे एहसानें गी याद करो तां जे तुस सफल होओ।
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
ते याद रखो जदों उसने तुहानूं अद दे लोकां दे पिच्छे खलीफा बना के तुहानूं धरती ते रखेया। समतल थाहरें उप्पर तुस महल बनांदे ओ ते प्हाड़ियें उप्पर उनेंगी घरें च उकेरदे ओ। तो अल्लाह दी बरकत याद करो ते धरती ते बदमाशी ना करो।
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
ते जदुं मूसा उस समें (मुनाजत) च आया हा, जिस वेले असें नियुक्त कीता हा ते परमेसरे उदे कन् ने (सीधी) गल् ल कित्ती ही, तां (मूसा) ने ग् लाया, "हे मेरे प्रभु, मेरे सामने (तुस अपने आप गी) प्रगट होओ तांजे मैं तुसेंगी दिक् खी सकां।" (अल्लाह) ने आख्या, "तुस मिगी नेईं दिक्खी सकगे, पर पहाड़ गी दिक्खो, जेकर ओह अपनी जगह (हमेशा दी तर्ज पर) रेह्ग तां तुस मिगी जरूर दिक्खी सकगे।" इस करिए जदूं उंदे रब ने पहाड़ उप्पर (अपनी महिमा) प्रगट कीता तां पहाड़ नष्ट होई गेआ ते मूसा बेहोश होई गेआ। मूसा दे होश च औने दे बाद उन् ने ग् लाया, "तुंदी महिमा होऐ, अऊं तुंदे उप् पर पछतावा करदा ऐं ते अऊं पैह़लैं विश् वास करने आला ऐं।"
وَكَتَبْنَا لَهٗ فِى الْاَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَّتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍۚ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَّأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوْا بِاَحْسَنِهَا ۗسَاُورِيْكُمْ دَارَ الْفٰسِقِيْنَ
wa katabnā lahū fil-alwāḥi min kulli syai'im mau‘iẓataw wa tafṣīlal likulli syai'(in), fa khużhā biquwwatiw wa'mur qaumaka ya'khużū bi'aḥsanihā, sa'urīkum dāral-fāsiqīn(a).
ते अस मूसा आस् ते पट्टी (तोराह) च सारी गल् लां सारे गल् लें दी सबक ते व्याख्या दे रूप च लिखे दे हे; इस आस् ते (अस ग् लाया) "इसगी मजबूती कन् ने पकड़ी लैओ ते अपने लोकें गी आस् ते के ओह़ जित् थें तकर होई सकै उसी पकड़ी लैन, अऊं तुसेंगी दुष्टें दी धरती गी दस् सेना ऐ।"
وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ
wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).
ते (याद रखो) जदों तुहाडे रब ने आदम दी वंशज नू गर्भाशय ग्रीवा (रीढ़ दी हड्डी) तों बाहर कढेया ते अल्लाह ने उन्हां दी आत्माएं दे खिलाफ गवाही दित्ती (कहदे होए) "क्या मैं तुहाडा रब नहीं हां?" उने जवाब दित्ता, "हां (तुस साढ़े प्रभु ओ), अस गवाही दिंदे आं।" (असीं ऐसा कित्ता) तां जे कयामत दे दिन तुस नेई आखगे, "सचमुच, उस वेले अस इस गल् ला उप् पर लापरवाह हे।"
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ اَنْتُمْ قَلِيْلٌ مُّسْتَضْعَفُوْنَ فِى الْاَرْضِ تَخَافُوْنَ اَنْ يَّتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَاٰوٰىكُمْ وَاَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهٖ وَرَزَقَكُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
ważkurū iż antum qalīlum mustaḍ‘afūna fil-arḍi takhāfūna ay yatakhaṭṭafakumun-nāsu fa āwākum wa ayyadakum binaṣrihī wa razaqakum minaṭ-ṭayyibāti la‘allakum tasykurūn(a).
ते याद रखो, जदूं तुस (मुहाजिरीन) अजें बी (मुहाजिरीन) थोड़ी गिनतरी च हे, धरती (मक्का) उप्पर दबाए गेदे हे, ते तुसेंगी डर हा जे (मक्का दे) लोक तुसेंगी अपहरण करी लैन, तां उनेंगी तुसेंगी रौहने दी जगह (मदीना) दित्ती ते उनेंगी अपनी मदद कन्नै मजबूत बनाई दित्ता ते तुसेंगी अच्छी रोजी-रूट्टी बी दित्ती तां जे तुस शुक्रगुजार ओ।
قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).
कहो (मुहम्मद) "तुसेंगी आकाश ते धरती थमां रोजी-रूट्टी कुन दिंदा ऐ, जां कुन कुन सुनने ते दिखने दी शक्ति (रचने दी) करदा ऐ, ते कुन जिंदे गी मरे दे लोकें च ते मरे दे लोकें गी जिंदे कोला लेई औंदा ऐ, ते कुन सारे मामलें गी नियंत्रत करदा ऐ?" इस करिए ओह जवाब देंगन, "अल्लाह।" तो कहो, "तुभ (उससे) क्मों नशीॊ डरते?"
وَمَا ظَنُّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ ࣖ
wa mā ẓannul-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba yaumal-qiyāmah(ti), innallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).
ते कयामत दे दिन अल्लाह दे खिलाफ झूठ दा आविष्कार करने आलें दे केह इल्जाम हन? सचमुच, अल्लाह ने सचमुच इंसान कूं वरदान (दान) कीता हे, लेकिन उन्हां विचों ज्यादातर शुक्रगुजार कैनी।
وَهُوَ الَّذِيْ مَدَّ الْاَرْضَ وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْهٰرًا ۗوَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِ جَعَلَ فِيْهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
wa huwal-lażī maddal-arḍa wa ja‘ala fīhā rawāsiya wa anhārā(n), wa min kulliṡ-ṡamarāti ja‘ala fīhā zaujainiṡnaini yugsyil-lailan-nahār(a), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).
ते उने धरती गी फैलाया ते उदे उप्पर पहाड़ ते नदियां बनाईयां। ते उदे च सारे फल जोड़े च बनाए; रात गी दिन च बदली दिंदा ऐ । सचमुच, इस विच सोचण वालों वास्ते (अल्लाह दी महानता दे) निशान हन।
وَفِى الْاَرْضِ قِطَعٌ مُّتَجٰوِرٰتٌ وَّجَنّٰتٌ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّزَرْعٌ وَّنَخِيْلٌ صِنْوَانٌ وَّغَيْرُ صِنْوَانٍ يُّسْقٰى بِمَاۤءٍ وَّاحِدٍۙ وَّنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلٰى بَعْضٍ فِى الْاُكُلِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
wa fil-arḍi qiṭa‘um mutajāwirātuw wa jannātum min a‘nābiw wa zar‘uw wa nakhīlun ṣinwānuw wa gairu ṣinwāniy yusqā bimā'iw wāḥid(in), wa nufaḍḍilu ba‘ḍahā ‘alā ba‘ḍin fil-ukul(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).
ते धरती उप्पर बगल दे हिस्से, अंगूर दे बाग, ते बाग, ते खजूर, शाखाएं आह्ले ते बिना शाखाएं आह्ले, इक गै पानी कन्नै पानी दित्ते गेदे न, पर अस उंदे स्वाद च इक-दुए कोला बी पसंद करने आं। सचमुच, इस च इक लोकें आस्तै संकेत न जेह्ड़े समझदे न।
لَهٗ مُعَقِّبٰتٌ مِّنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖ يَحْفَظُوْنَهٗ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّٰى يُغَيِّرُوْا مَا بِاَنْفُسِهِمْۗ وَاِذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ سُوْۤءًا فَلَا مَرَدَّ لَهٗ ۚوَمَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّالٍ
lahū mu‘aqqibātum mim baini yadaihi wa min khalfihī yaḥfaẓūnahū min amrillāh(i), innallāha lā yugayyiru mā biqaumin ḥattā yugayyirū mā bi'anfusihim, wa iżā arādallāhu biqaumin sū'an falā maradda lah(ū), wa mā lahum min dūnihī miw wāl(in).
उंदे (मनुक्ख) आस्तै ऐसे सुर्गदूत बी न जेह्ड़े हमेशा बारी-बारी कन्नै उंदी रखवाली करदे न, उंदे सामने ते पिच्छें थमां। अल्लाह दे हुक्म नाल इसदी रखवाली करदे हन। सचमुच अल्लाह किसे लोकां दी हालत उस वेले तक नहीं बदलेगा, जद तक ओह अपने आप दी हालत नहीं बदल दे। ते जेकर अल्लाह कुसै लोकें आस्तै बुराई चांह्दा ऐ तां कोई बी इसदा विरोध नेईं करी सकदा ते उंदे अलावा उंदे आस्तै कोई रक्षक नेईं ऐ।
اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِى الْبَحْرِ بِاَمْرِهٖ ۚوَسَخَّرَ لَكُمُ الْاَنْهٰرَ
allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, wa sakhkhara lakumul-fulka litajriya fil-baḥri bi'amrih(ī), wa sakhkhara lakumul-anhār(a).
अल्लाह ने ही आकाश ते धरती पैदा कीती ते आसमान तों पानी (बरखा) भेजी, फिर उस (बरखा दे पानी) नाल तुहाडे वास्ते रोजी-रूट्टी दे तौर ते कई तरह दे फल बाहर कढे; ते उनेंगी अपनी मर्जी दे मताबक समुंदरे च चलने आस् ते जहाजें गी अपने अधीन करी ओड़ेया ऐ, ते तुंदे आस् ते नदियें गी बी अपने अधीन करी ओड़ेया ऐ।
وَسَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دَاۤىِٕبَيْنِۚ وَسَخَّرَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ ۚ
wa sakhkhara lakumusy-syamsa wal-qamara dā'ibaīn(i), wa sakhkhara lakumul-laila wan-nahār(a).
ते उने सूरज ते चंद्रमा गी तुंदे अधीन करी दित्ता ऐ, जेह्ड़े लगातार (उंदी कक्षाएं च) घूमदे न; ते रात ते दिन तुंदे अधीन करी ओड़ेया ऐ।
وَاٰتٰىكُمْ مِّنْ كُلِّ مَا سَاَلْتُمُوْهُۗ وَاِنْ تَعُدُّوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ لَا تُحْصُوْهَاۗ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَظَلُوْمٌ كَفَّارٌ ࣖ
wa ātākum min kulli mā sa'altumūh(u), wa in ta‘uddū ni‘matallāhi lā tuḥṣūhā, innal-insāna laẓalūmun kaffār(un).
ते ओह़ तुसेंगी ओह़ सब किश देई ओड़ेया ऐ, जेका तुस उंदे शा मंगदे ओ। ते जेकर तुस अल्लाह दी बरकत गी गिनदे ओ तां तुस उंदी गिनती जरूर करी सकदे ओ। सचमुच इंसान बड़ा गै अन्यायी ते बड़ा इन्कार करने आला (अल्लाह दी बरकत) ऐ।
وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْزُوْنٍ
wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli syai'im mauzūn(in).
ते असी धरती गी फैलाया ते उस उप्पर पहाड़ लाए ते अस उथे सब किश उंदे आकार दे मताबक उगाया।
وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَ وَمَنْ لَّسْتُمْ لَهٗ بِرٰزِقِيْنَ
wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisya wa mal lastum lahū birāziqīn(a).
ते अस उंदे च तुंदी जरूरतें आस्तै जीवन दे स्रोत बनाई दित्ते न, ते (असें बी) ऐसे प्राणी बनाई दित्ते न जिंदी रोजी-रूट्टी तुस नेईं ओ।
وَاَرْسَلْنَا الرِّيٰحَ لَوَاقِحَ فَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَسْقَيْنٰكُمُوْهُۚ وَمَآ اَنْتُمْ لَهٗ بِخٰزِنِيْنَ
wa arsalnar-riyāḥa lawāqiha fa anzalnā minas-samā'i mā'an fa asqainākumūh(u), wa mā antum lahū bikhāzinīn(a).
ते अस हवाएं गी पैदा करने आस्तै भेजने आं ते अस आसमान थमां बरखा भेजने आं, फिरी अस तुसेंगी इस कन्नै पानी देई दिंदे आं, ते तुस उसी संग्रहीत करने आह्ले नेईं ओ।
وَالْاَنْعَامَ خَلَقَهَا لَكُمْ فِيْهَا دِفْءٌ وَّمَنَافِعُ وَمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ
wal-an‘āma khalaqahā lakum fīhā dif'uw wa manāfi‘u wa minhā ta'kulūn(a).
ते उने पशुएं गी पैदा कीता ऐ; उंदे च तुसेंगी गर्मी (ऊन) ते मते सारे फायदे होंदे न, ते उंदे चा तुस खांदे ओ।
وَلَكُمْ فِيْهَا جَمَالٌ حِيْنَ تُرِيْحُوْنَ وَحِيْنَ تَسْرَحُوْنَۖ
wa lakum fīhā jamālun ḥīna turīḥūna wa ḥīna tasraḥūn(a).
ते तुसें गी इस च सुंदरता मिलदी ऐ, जदूं तुस उसी वापस गुच्छे च लेई औंदे ओ ते जदूं तुस उसी (चराई च) छोड़दे ओ।
وَتَحْمِلُ اَثْقَالَكُمْ اِلٰى بَلَدٍ لَّمْ تَكُوْنُوْا بٰلِغِيْهِ اِلَّا بِشِقِّ الْاَنْفُسِۗ اِنَّ رَبَّكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌۙ
wa taḥmilu aṡqālakum ilā baladil lam takūnū bāligīhi illā bisyiqqil-anfus(i), inna rabbakum lara'ūfur raḥīm(un).
ते ओह़ तुंदे बोझ गी उस मुल् के च लेई गेया, जित् थें तुस बड़ी कठिनाई दे सिवाय नेई पुज् जी सकदे हे। सचमुच तेरा रब परम कृपालु, परम दयालु ऐ,
وَّالْخَيْلَ وَالْبِغَالَ وَالْحَمِيْرَ لِتَرْكَبُوْهَا وَزِيْنَةًۗ وَيَخْلُقُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
wal-khaila wal-bigāla wal-ḥamīra litarkabūhā wa zīnah(tan), wa yakhluqu mā lā ta‘lamūn(a).
ते (उसने) घोड़े, खच्चर, ते गधे पैदा कीते हन, ते तुहाडे सवारी ते शृंगार दे तौर ते। अल्लाह ओह पैदा करदा है जो तुसीं नहीं जानदे।
هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً لَّكُمْ مِّنْهُ شَرَابٌ وَّمِنْهُ شَجَرٌ فِيْهِ تُسِيْمُوْنَ
huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'al lakum minhu syarābuw wa minhu syajarun fīhi tusīmūn(a).
ओह् गै ऐ जेह्ड़ा तुंदे आस्तै आसमान थमां पानी (बरखा) भेजदा ऐ, ओह्दे च किश पेय पदार्थ ऐ ते किश पौधें गी (खाद) दिंदा ऐ, जिस उप्पर तुस अपने पशुएं गी चरदे ओ।
يُنْۢبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّيْتُوْنَ وَالنَّخِيْلَ وَالْاَعْنَابَ وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
yumbitu lakum bihiz-zar‘a waz-zaitūna wan-nakhīla wal-a‘nāba wa min kulliṡ-ṡamarāt(i), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yatafakkarūn(a).
इसदे कन्नै गै ओह् तुंदे आस्तै फसलें ते जैतून ते खजूर ते अंगूर ते हर चाल्ली दे फल उगने दा कारण बनदा ऐ। सचमुच इस च विचार देने आह्ले लोकें आस्तै इक निशानी ऐ।
وَمَا ذَرَاَ لَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُخْتَلِفًا اَلْوَانُهٗ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّذَّكَّرُوْنَ
wa mā żara'a lakum fil-arḍi mukhtalifan alwānuh(ū), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yażżakkarūn(a).
ते (ओह् बी नियंत्रित करदा ऐ) जेह्ड़ा उ'नें इस धरती उप्पर तुंदे आस्तै बक्ख-बक्ख किस्म ते रंगें कन्नै बनाया ऐ। सचमुच इस विच सचमुच (अल्लाह दी महानता दा) इक निशानी है कि सबक लैण वाले लोकां वास्ते।
وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
ते ओह़ गै ऐ जिसने समुंद्र गी (तुंदे अधीन) दित्ता ऐ, तां जे तुस उदे शा ताजा मांस (मछी) खाओ, ते (उस थमां) तुस उनें आभूषण कड्डी सकदे ओ जेड़े तुस पहिन्दे ओ। तुस (इ बी) उंदे च चलदे जहाजें गी दिक्खदे ओ, ते तां जे तुस उंदी इनाम दी तलाश करो, ते तुस आभारी ओ।
وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَاَنْهٰرًا وَّسُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa anhāraw wa subulal la‘allakum tahtadūn(a).
ते उने धरती उप्पर पहाड़ें गी मजबूती कन्नै रक्खे दा ऐ तां जे ओह तुंदे कन्ने हिल नेईं जा, (ते उने नदियें ते रस्ते बनाई दित्ते न तां जे तुसें गी मार्गदर्शन कीता जाई सकै।
وَعَلٰمٰتٍۗ وَبِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُوْنَ
wa ‘alāmāt(in), wa bin-najmi hum yahtadūn(a).
ते (उसने) निशान (मार्गदर्शक) पैदा कीते। ते तारेआं कन्नै उनेंगी मार्गदर्शन बी मिलदा हा।
وَاِنْ تَعُدُّوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ لَا تُحْصُوْهَا ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa in ta‘uddū ni‘matallāhi lā tuḥṣūhā, innallāha lagafūrur raḥīm(un).
ते जेकर तुस अल्लाह दी बरकत गी गिनदे ओ तां तुस उंदी गिनती जरूर करी सकदे ओ। सचमुच अल्लाह सचमुच परम माफ करने आला, परम दयालु ऐ।
وَمَا بِكُمْ مِّنْ نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ ثُمَّ اِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَاِلَيْهِ تَجْـَٔرُوْنَۚ
wa mā bikum min ni‘matin fa minallāhi ṡumma iżā massakumuḍ-ḍurru fa ilaihi taj'arūn(a).
ते जे किश बी बरकत तुंदे उप्पर ऐ (अल्लाह) कोला (आंदी ऐ) तां जदूं तुस मुसीबतें कन्नै त्रुट्टी जंदे ओ तां उंदे कोला गै तुस मदद मंगदे ओ।
وَاللّٰهُ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ ࣖ
wallāhu anzala minas-samā'i mā'an fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yasma‘ūn(a).
ते अल्लाह ने आसमान तों पानी (बरखा) उतारया ते उस पानी नाल उस धरती नू जिंदा कर दित्ता जो पहले मर चुकी सी। सचमुच, इस विच वाकई (अल्लाह दी महानता दे) निशान (अल्लाह दी महानता दे) हिन जो (सबक) सुणदे हन।
وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةً ۚ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهٖ مِنْۢ بَيْنِ فَرْثٍ وَّدَمٍ لَّبَنًا خَالِصًا سَاۤىِٕغًا لِّلشّٰرِبِيْنَ
wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihī mim baini farṡiw wa damil labanan khāliṣan sā'igal lisy-syāribīn(a).
ते सचमुच मवेशी च तुंदे आस्तै इक सबक ऐ। अस तुसेंगी उंदे पेट च जेह्ड़ा ऐ उसी पीने आस्तै दिंदे आं, गोबर ते खून दे बिच्च शुद्ध दूध, पीने आह्ले आस्तै निगलने च आसान।
وَمِنْ ثَمَرٰتِ النَّخِيْلِ وَالْاَعْنَابِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْهُ سَكَرًا وَّرِزْقًا حَسَنًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
wa min ṡamarātin nakhīli wal-a‘nābi tattakhiżūna minhu sakaraw wa rizqan ḥasanā(n), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘qilūn(a).
ते खजूर ते अंगूरें थमां तुस मादक पेय पदार्थ ते सौभाग्य बनांदे ओ। सचमुच, इस च सचमुच समझने आलें लेई (अल्लाह दी महानता दे) निशान न।
وَاَوْحٰى رَبُّكَ اِلَى النَّحْلِ اَنِ اتَّخِذِيْ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوْتًا وَّمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُوْنَۙ
wa auḥā rabbuka ilan-naḥli anittakhiżī minal-jibāli buyūtaw wa minasy-syajari wa mimmā ya‘risyūn(a).
ते तुहाडे रब ने मधुमक्खियां नू प्रेरित कीता, "पहाड़ां विच, बूटे विच, ते इंसान दे बनाए जगहां ते घोंसले बनाओ,
ثُمَّ كُلِيْ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِ فَاسْلُكِيْ سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًاۗ يَخْرُجُ مِنْۢ بُطُوْنِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ اَلْوَانُهٗ ۖفِيْهِ شِفَاۤءٌ لِّلنَّاسِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
Ṡumma kulī min kulliṡ-ṡamarāti faslukī subula rabbiki żululā(n), yakhruju mim buṭūnihā syarābum mukhtalifun alwānuhū fīhi syifā'ul lin-nās(i), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yatafakkarūn(a).
फिर हर तरह दे फल खाओ ते अपने रब दे रस्ते चली जाओ जिनेंगी तुंदे लेई आसान बनाया गेदा ऐ। उंदे पेटें थमां बक्ख-बक्ख रंगें दा इक पेय निकलदा ऐ, जिस च मनुक्खता आस्तै चंगा ऐ। सचमुच इस च विचार देने आह्ले लोकें आस्तै इक निशानी ऐ।
وَاللّٰهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ فِى الرِّزْقِۚ فَمَا الَّذِيْنَ فُضِّلُوْا بِرَاۤدِّيْ رِزْقِهِمْ عَلٰى مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَهُمْ فِيْهِ سَوَاۤءٌۗ اَفَبِنِعْمَةِ اللّٰهِ يَجْحَدُوْنَ
wallāhu faḍḍala ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍin fir-rizq(i), famal-lażīna fuḍḍilū birāddī rizqihim ‘alā mā malakat aimānuhum fahum fīhi sawā'un afa bini‘matillāhi yajḥadūn(a).
ते अल्लाह ने तुहाडे विचों किसे नूं रिज़ज़त विच दूजे ते एहसान कीता है, पर जिन्हां नूं एहसान दित्ता गया है, ओह आपणा रिज़ज़त अपने गुलाम नू नहीं देंदे, तां कि ओह उस विच बराबर हिस्सा लैन। तो अल्लाह दे एहसानों दा इन्कार क्यों करदे ने?