اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالنَّصٰرٰى وَالصَّابِــِٕيْنَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū wan-naṣārā waṣ-ṣābi'īna man āmana billāhi wal- yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan fa lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
सचमुच, जे विश्वास करै छै, यहूदी, ईसाई आरू सबियन, जे भी (ओकरा सब में) अल्लाह आरू आखिरी दिन में विश्वास करै छै, आरू अच्छा काम करै छै, ओकरा ओकरऽ प्रभु के तरफ से इनाम मिलतै, ओकरा सें कोय डर नै छै, आरो वू दुखी नै होय छै।
۞ لَيْسُوْا سَوَاۤءً ۗ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اُمَّةٌ قَاۤىِٕمَةٌ يَّتْلُوْنَ اٰيٰتِ اللّٰهِ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُوْنَ
laisū sawā'ā(n), min ahlil-kitābi ummatun qā'imatuy yatlūna āyātillāhi ānā'al-laili wa hum yasjudūn(a).
ओ सभ (पूर्णतः) एके रंग नहि अछि। किताब के लोग में एक ईमानदार समूह छै, रात में अल्लाह के आयत पढ़ै छै, आरू सजदा (नमाज भी) करै छै।
يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِۗ وَاُولٰۤىِٕكَ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ
yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yusāri‘ūna fil-khairāt(i), wa ulā'ika minaṣ-ṣāliḥīn(a).
अल्लाह आ अंतिम दिन पर विश्वास करैत छथि, सही के हुक्म (करब) करैत छथि, आ गलत के मना करैत छथि आ विभिन्न नीक काज (करबा) मे जल्दबाजी करैत छथि | पुण्यात्मा लोक मे छथि।
وَاِنَّ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَمَنْ يُّؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ خٰشِعِيْنَ لِلّٰهِ ۙ لَا يَشْتَرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
wa inna min ahlil-kitābi lamay yu'minu billāhi wa mā unzila ilaikum wa mā unzila ilaihim khāsyi‘īna lillāh(i), lā yasytarūna bi'āyātillāhi ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika lahum ajruhum ‘inda rabbihim, innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
आरू सचमुच, किताब केरऽ लोगऽ म॑ ऐन्हऽ लोग छै जे अल्लाह प॑ विश्वास करै छै, आरू जे तोरा प॑ उतारलऽ गेलऽ छै, आरू ओकरा प॑ जे उतारलऽ गेलऽ छै, ओकरा प॑ विश्वास करै छै, कैन्हेंकि वू अल्लाह के प्रति विनम्र छै, आरू वू अल्लाह केरऽ आयतऽ के सस्ता दाम प॑ व्यापार नै करै छै । हुनका सभ केँ अपन प्रभु सँ इनाम भेटतनि। सचमुच अल्लाह अपन गणना मे बहुत जल्दी छथि।
لٰكِنِ الرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُوْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَالْمُقِيْمِيْنَ الصَّلٰوةَ وَالْمُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالْمُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ اُولٰۤىِٕكَ سَنُؤْتِيْهِمْ اَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
lākinir-rāsikhūna fil-‘ilmi minhum wal-mu'minūna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablika wal-muqīmīnaṣ-ṣalāta wal-mu'tūnaz-zakāta wal-mu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), ulā'ika sanu'tīhim ajran ‘aẓīmā(n).
लेकिन ओकरा सब में जेकरा में गहरी ज्ञान छै, आरू जे विश्वास करै छै, वू (कुरान) में विश्वास करै छै जे तोरा (मुहम्मद) के सामने उतारलऽ गेलऽ छेलै, आरू (किताब) में जे तोरा सामने उतारलऽ गेलऽ छेलै, साथ ही साथ वू लोग भी जे नमाज करै छै आरू जकात करै छै आरू अल्लाह आरू आखिरी दिन पर विश्वास करै छै। हम हुनका सब के बड़का इनाम देबनि।
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
सचमुच, हमहीं छी जे तौराहक किताब उतारने छी; ओहि मे (ओहि मे) मार्गदर्शन आ प्रकाश अछि। एहि किताब के संग अल्लाह के अधीन होबय वाला पैगम्बर यहूदी के मामला पर फैसला देलखिन्ह, जेना कि हुनकर विद्वान आ पुजारी सब सेहो, कारण हुनका सब के अल्लाह के किताब रखबाक आज्ञा देल गेल छल आ ओ सब हुनकर गवाह छलाह. तेँ लोक सँ डेराउ नहि, (मुदा) हमरा सँ डेराउ। आ हमर श्लोक सस्ता मे नहि बेचू। जे अल्लाह जे किछु उतारने छथि ताहि सँ निर्णय नहि करत तखन ओ काफिर अछि।
وَلَوْ اَنَّهُمْ اَقَامُوا التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ مِّنْ رَّبِّهِمْ لَاَكَلُوْا مِنْ فَوْقِهِمْ وَمِنْ تَحْتِ اَرْجُلِهِمْۗ مِنْهُمْ اُمَّةٌ مُّقْتَصِدَةٌ ۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ سَاۤءَ مَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ
wa lau annahum aqāmut-taurāta wal-injīla wa mā unzila ilaihim mir rabbihim la'akalū min fauqihim wa min taḥti arjulihim, minhum ummatum muqtaṣidah(tun), wa kaṡīrum minhum sā'a mā ya‘malūn(a).
आरू अगर वू सही मायने में तोराह, सुसमाचार आरू (कुरान) के (नियम) के पालन करतै जे ओकरा सिनी के प्रभु के तरफ सें उतरलोॅ गेलोॅ छेलै, तबेॅ ओकरा सिनी कॅ ओकरा सिनी के ऊपर सें आरो पैर के नीचें सें भोजन जरूर मिलतै। ओहि मे इमानदार आ आज्ञाकारी लोकक एकटा समूह छल। आ कतेको गोटे जे काज करैत छथि ताहि मे बहुत खराब छथि।
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالصَّابِـُٔوْنَ وَالنَّصٰرٰى مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū waṣ-ṣābi'ūna wan-naṣārā man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
सचमुच, जे विश्वास करै छै, जे यहूदी छै, सबिया आरू ईसाई छै, जे अल्लाह आरू आखिरी दिन पर विश्वास करै छै आरू भलाई करै छै, ओकरा लेली कोय डर नै छै, नै ओकरा दुखी होतै।
وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ
wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).
आ जादूगर सभ तुरन्त खसि पड़लाह आ सजदा कयलनि |
قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).
ओ सभ कहलकनि, “हम सभ लोकक प्रभु पर विश्वास करैत छी।
قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ
qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).
फिरौन कहलकै, "हमरा अनुमति दै सँ पहिने अहाँ हुनका पर विश्वास किएक करैत छी? असल मे ई वास्तव मे एकटा एहन चाल अछि जे अहाँ एहि शहर मे योजना बनेने छी, एकर निवासी केँ भगाबय लेल। बाद मे अहाँ केँ पता चलत (अहाँक काजक परिणाम)
لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ
la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).
हम अहाँक हाथ-पैर केँ क्रिसक्रॉस तरीका सँ (दहिना हाथ आ बामा पैर वा एकर विपरीत) अवश्य काटि देब, तखन अहाँ सभ केँ क्रूस पर चढ़ा देब।”
قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ
qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
ओ सभ (जादूगर) उत्तर देलथिन, “सत्ते हम सभ अपन प्रभु लग घुरि जायब।
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).
आरू तोहें हमरा सिनी सें बदला नै लेलकै, बल्कि ई लेली कि जबेॅ हुनी हमरा सिनी के पास ऐलै, तबेॅ हम्में हमरऽ प्रभु केरऽ आयतऽ पर विश्वास करलकै।" (ओकरा सिनी न॑ प्रार्थना करलकै), "हमरऽ प्रभु, हमरा सिनी क॑ धैर्य दिं आरू मुसलमान बनी क॑ मरी जाय (अहाँ के सामने आत्मसमर्पण करी क॑)।"
اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
(अर्थात) जे रसूलुल्लाह, नबी जे उम्मी (पढ़ि-लिखि नहि सकैत छथि) छथि जिनकर (नाम) हुनका सभ केँ ओहि तौराह आ सुसमाचार मे लिखल भेटैत छनि जे हुनका सभ लग छनि, जे हुनका सभ केँ उचित करबाक आज्ञा दैत छथि आ जे गलत काज केँ मना करैत छथि, आ जे हुनका सभक लेल नीक जे किछु अछि तकरा अनुमति दैत छथि आ हुनका सभक लेल जे किछु अधलाह अछि, तकरा सभ केँ मना करैत छथि, आ हुनका सभ पर जे बोझ आ बेड़ी अछि ताहि सँ मुक्त करैत छथि | रहल बात जे हुनका पर विश्वास करैत छथि, हुनकर महिमामंडन करैत छथि, हुनकर मदद करैत छथि आ हुनका (कुरान) पर जे चमकदार इजोत आयल छल, ओकर पालन करैत छथि, ओ भाग्यशाली लोक छथि |
وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ
wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).
आ मूसाक लोक मे एकटा एहन लोक छल जे (लोक) केँ सत्यक (आधार) सँ मार्गदर्शन करैत छल आ ताहि सँ (ओहि सँ) ओ सभ निष्पक्ष व्यवहार करैत छल आ न्याय करैत छल |
وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).
आ हम सभ एहि संसार मे हुनका सभ केँ कतेको समूह मे बाँटि देलियनि; ओहि मे पुण्यात्मा लोक छथि आ एहन सेहो छथि जे नहि छथि | आ हम सभ हुनका सभ केँ नीक (अनुग्रह) आ अधलाह (आपदा) सँ परखलहुँ, जाहि सँ ओ सभ (सत्य मे) घुरि जाथि |
وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ
wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).
आरू जे किताब (तोराह) के पालन करै छै आरू नमाज करै छै, ओकरा (इनाम मिलतै) । सचमुच हम धर्मी के ओकर इनाम स वंचित नहि करब।
قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
ओ (याकूब) कहलनि, "वास्तव मे, अहाँ टा नीक (खराब) काज देखैत छी। तेँ (हमर धैर्य) नीक धैर्य अछि। आशा अछि जे अल्लाह ओ सभटा हमरा लग अनताह। सचमुच, ओ सर्वज्ञ, परम बुद्धिमान छथि।"
قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ
qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).
ओ सभ कहलक, "अल्लाहक कसम, अहाँ यूसुफक स्मरण करब नहि छोड़ू, जा धरि अहाँ कोनो गंभीर बीमारी (पीड़ित) नहि भ' जायब वा अहाँ ओहि लोक मे नहि भ' जायब जे नाश भ' जेताह."
قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
ओ (याकूब) कहलनि, “हम अपन परेशानी आ दुखक शिकायत मात्र अल्लाह सँ करैत छी, आ हम अल्लाह सँ ओ सब जनैत छी जे अहाँ नहि जनैत छी।
يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ
yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).
हे हमर बच्चा सभ! जाउ, यूसुफ आ ओकर भाइ सभक बारे मे (खबर) ताकू आ अल्लाह केर दया सँ निराश नहि होउ। सचमुच, जे अल्लाह केरऽ दया स॑ निराश होय जाय छै, वू खाली वू छै जे काफर करै छै।"
وَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَفْرَحُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمِنَ الْاَحْزَابِ مَنْ يُّنْكِرُ بَعْضَهٗ ۗ قُلْ اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ وَلَآ اُشْرِكَ بِهٖ ۗاِلَيْهِ اَدْعُوْا وَاِلَيْهِ مَاٰبِ
wal-lażīna ātaināhumul-kitāba yafraḥūna bimā unzila ilaika wa minal-aḥzābi may yunkiru ba‘ḍah(ū), qul innamā umirtu an a‘budallāha wa lā usyrika bih(ī), ilaihi ad‘ū wa ilaihi ma'āb(i).
आरू जेकरा हम्में किताब देल॑ छियै, वू तोरा (हे मुहम्मद) के सामने जे कुछ प्रकट होय गेलऽ छै, ओकरा पर आनन्दित होय छै, आरू कुछ (यहूदी आरू ईसाई) भी छै जे ओकरा म॑ स॑ कुछ के नकार॑ छै । कहू, "हमरा केवल अल्लाह के इबादत करबाक आज्ञा देल गेल अछि आ हुनका संग कोनो बात नहि करबाक आज्ञा देल गेल अछि। हम हुनका लग (लोक) बजबैत छी आ हुनका लग वापस आबि जाइत छी।"
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَسْتَ مُرْسَلًا ۗ قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۙ وَمَنْ عِنْدَهٗ عِلْمُ الْكِتٰبِ ࣖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lasta mursalā(n), qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, wa man ‘indahū ‘ilmul-kitāb(i).
आरू जे काफिर करै छै, वू कहै छै, "अहाँ (मुहम्मद) रसूलुल्लाह नै छियै।" कहब, "अल्लाह आ जे किताबक ज्ञान बुझैत छथि, ओ हमरा आ अहाँक बीच गवाहक रूप मे पर्याप्त छथि।"
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
(मुहम्मद) कहू, "एहि पर (कुरान) विश्वास करू या अहाँ के विश्वास नहि करबाक चाही (अल्लाह के लेल सेहो इएह अछि)। सचमुच, जेकरा पहिने के ज्ञान देल गेल अछि, जखन ओकरा (कुरान) पढ़ल जाइत अछि त ओ मुँह नीचा क दैत छथि, सजदा करैत छथि।"
فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى
fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.
तखन जादूगर सभ प्रणाम कए कहलथिन, “हम सभ हारून आ मूसाक परमेश् वर पर विश् वास कएने छी।”
قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ
qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.
ओ सभ (जादूगर) कहलनि, "हम सभ स्पष्ट प्रमाण (चमत्कार) के आधार पर अहाँ सभक समक्ष नहि चुनब (समझब) करब, जे हमरा सभ लग आयल अछि आ (अल्लाह) पर जे हमरा सभ केँ बनौने छथि। तेँ अहाँ की निर्णय लेबय चाहैत छी से निर्णय करू। वास्तव मे अहाँ एहि दुनियाँ मे जीवनक निर्णय मात्र क' सकैत छी।"
اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى
innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.
हम सब अपन भगवान पर सही मायने मे विश्वास केने छी, जाहि स ओ हमरा सब के गलती आ अहाँ जे जादू थोपने छी ओकरा माफ क देथिन। आ अल्लाह नीक (अपन इनाम) आ बेसी शाश्वत (हुनकर सजा) अछि।”
فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَ ۙ
fa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).
तेँ जादूगर सभ खसि पड़लाह आ सजदा कयलनि ।
قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).
ओ सभ कहलकनि, “हम सभ लोकक प्रभु पर विश्वास करैत छी।
رَبِّ مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ
rabbi mūsā wa hārūn(a).
(अर्थात) मूसा आ हारूनक प्रभु।”
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
ओ सभ कहलकनि, “हमरा सभ केँ कोनो डर नहि अछि, कारण हम सभ अपन प्रभु लग घुरि जायब।
اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَآ اَنْ كُنَّآ اَوَّلَ الْمُؤْمِنِيْنَ ۗ ࣖ
innā naṭma‘u ay yagfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwalal-mu'minīn(a).
सचमुच, हम सब सच मे चाहैत छी जे हमर प्रभु हमरा सब के गलती के माफ करथि, कियाक त हम सब पहिने विश्वास केने रही।”
اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ
allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).
जिनका हम हुनका सब के कुरान स पहिने किताब देने छलहुं, ओ सब ओहि (कुरान) पर सेहो विश्वास केलक।
وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ
wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).
आ जखन (कुरान) हुनका सभ केँ पढ़ल गेलनि तखन ओ सभ कहलनि, "हम सभ एहि मे विश्वास करैत छी, सचमुच (कुरान) हमरा सभक प्रभु सँ सच्चाई अछि। सचमुच, हम सभ मुसलमान हेबा सँ पहिने।"
اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
हुनका सब के अपन धैर्य के कारण (तोराह आ कुरान में विश्वास करय के लेल) दुगुना इनाम भेटलनि, आ ओ सब नीक के संग बुराई के नकारलनि, आ ओहि रोजी-रोटी के किछु हिस्सा जे हम सब हुनका सब के देने छलहुं, ओकर किछु हिस्सा खर्च केलनि।
وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ
wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).
आ जखन ओ सभ अधलाह बात सुनैत छथि त' हुनका सभ सँ मुँह मोड़ि क' कहैत छथि, "हमरा सभ केँ हमर सभक काज आ अहाँ सभक लेल अहाँक कर्म, अहाँ सभ सुरक्षित रहू, हम सभ अज्ञानी लोक सभ सँ (संगति) नहि चाहैत छी।"
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ
wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).
आ हम सभ हुनका सभ मे एहन नेता बनौलहुँ जे जा धरि धैर्य राखथि ता धरि हमरा सभक आज्ञाक अनुसार हुनका सभक मार्गदर्शन करताह। हमर श्लोक मे विश्वास करैत छथि।