وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).
Ва (ёд кун) он гоҳ ки ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, ҷуз Шайтон, ки ӯ саркашӣ мекунад ва фахр мекунад ва аз кофирон аст.
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
Пас шайтон ҳардуро аз биҳишт берун овард ва дар ҳоле ки дар он ҷо буданд, аз он ҷо ронда шуданд. Ва гуфтем: «Поён равед, баъзе аз шумо душмани якдигаред ва барои шумо то замоне дар замин манзил ва баҳрабардорӣ хоҳад буд».
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй мардум, аз чизҳои ҳалолу покизае, ки дар замин аст, бихӯред ва аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, ки шайтон душмани ошкори шумост.
اِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوْۤءِ وَالْفَحْشَاۤءِ وَاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ
innamā ya'murukum bis-sū'i wal-faḥsyā'i wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).
Дар ҳақиқат, (шайтон) шуморо танҳо ба корҳои бад ва зишт фармон медиҳад ва он чиро, ки дар бораи Аллоҳ намедонед, бигӯед.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, ҳамагӣ ба Ислом дароед ва аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, зеро ӯ душмани ошкори шумост.
لَّعَنَهُ اللّٰهُ ۘ وَقَالَ لَاَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبَادِكَ نَصِيْبًا مَّفْرُوْضًاۙ
la‘anahullāh(u), wa qāla la'attakhiżanna min ‘ibādika naṣībam mafrūḍā(n).
ки Аллоҳ онро лаънат кард ва (шайтон) гуфт: «Албатта, ман аз бандагони Ту қисмате хоҳам гирифт».
وَّلَاُضِلَّنَّهُمْ وَلَاُمَنِّيَنَّهُمْ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ اٰذَانَ الْاَنْعَامِ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَّخِذِ الشَّيْطٰنَ وَلِيًّا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَانًا مُّبِيْنًا
wa la'uḍillannahum wa la'umanniyannahum wa la'āmurannahum fa layubattikunna āżānal-an‘āmi wa la'āmurannahum fa layugayyirunna khalqallāh(i), wa may yattakhiżisy-syaiṭāna waliyyam min dūnillāhi faqad khasira khusrānam mubīnā(n).
Ва албатта, онҳоро гумроҳ мекунам ва дар онҳо хобҳои бемаънӣ меофарам ва ба онҳо фармон медиҳам, ки гӯшҳои чорпоёнро бибуранд (пас онҳоро мебуранд) ва ба онҳо фармон медиҳам, ки офариниши Худоро тағйир диҳанд (пас онро тағйир медиҳанд)». Ҳар кӣ шайтонро ба ҷои Худо сарпараст гирад, пас, ӯ зиёнкори воқеӣ хоҳад буд.
يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيْهِمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا
ya‘iduhum wa yumannīhim, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).
(Шайтон) ба онҳо ваъда дод ва дар дилашон хобҳои беҳудагӣ андохт, дар ҳоле ки шайтон ба онҳо танҳо дурӯғ ваъда медод.
اِنَّمَا يُرِيْدُ الشَّيْطٰنُ اَنْ يُّوْقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ فِى الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ وَيَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَعَنِ الصَّلٰوةِ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّنْتَهُوْنَ
innamā yurīdusy-syaiṭānu ay yūqi‘a bainakumul-‘adāwata wal-bagḍā'a fil-khamri wal-maisiri wa yaṣuddakum ‘an żikrillāhi wa ‘aniṣ-ṣalāti fahal antum muntahūn(a).
Шайтон бо нӯшидан ва қиморбозӣ танҳо мехоҳад дар байни шумо душманӣ ва кина эҷод кунад ва шуморо аз зикри Аллоҳ ва намоз боздорад, пас оё шумо намехоҳед, ки бозистед?
وَمِنَ الْاَنْعَامِ حَمُوْلَةً وَّفَرْشًا ۗ كُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌۙ
wa minal-an‘āmi ḥamūlataw wa farsyā(n), kulū mimmā razaqakumullāhu wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Ва аз чорпоён баъзе барои боркашӣ ва баъзе барои забҳ аст. Аз он чӣ Худо ба шумо рӯзӣ додааст, бихӯред ва аз пайи шайтон наравед, ки шайтон душмани ошкори шумост.
وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ
wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).
Ва ба дурустӣ, Мо шуморо офаридем, сипас шуморо (баданҳоятонро) шакл додем, сипас ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед». Пас, онҳо ба ҷуз Шайтон саҷда карданд. Ва ӯ (Иблис) аз саҷдакунандагон нест.
قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(Худо) гуфт: «Чӣ чиз туро аз саҷда накардан боздошт, вақте ки ба ту гуфтам?» (Иблис) гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, маро аз оташ офаридаӣ ва ӯро аз хок офаридаӣ».
قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ
qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).
(Иблис) ҷавоб дод: «Азбаски маро гумроҳ кардӣ, ман онҳоро аз роҳи рости Ту бозмедорам».
ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ
Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).
он гоҳ, албатта, аз пеш ва аз пушт ва аз рост ва аз чапашон бар онҳо хоҳам омад ва аксари онҳоро шукргузор нахоҳӣ ёфт».
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ
fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).
Сипас шайтон ба онҳо фикрҳои бад васваса кард, то шармгоҳашонро (ки пӯшида буданд) ошкор кунад. Ва (шайтон) гуфт: «Худои шумо танҳо шуморо аз наздик шудан ба ин дарахт манъ кардааст, то ҳарду фаришта нашавед ва мардуми абадӣ (дар биҳишт) нашавед».
وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ
wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).
Ва (шайтон) ба ҳардуяшон савганд хӯрд: «Ман аз ёрони шумо ҳастам».
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
Ӯ (Шайтон) онҳоро бо фиреб фиреб дод. Вақте ки меваи дарахтро чашиданд, аврати он барояшон ошкор шуд ва бо баргҳои биҳишт онро пӯшониданд. Худо ба онҳо нидо кард: «Оё шуморо аз он дарахт манъ накарда будам ва ба шумо нагуфта будам, ки шайтон душмани ошкори ҳардуи шумост?»
قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
(Худо) гуфт: «Поён равед, шумо бо якдигар душман хоҳед буд. Замин то замони муайян манзил ва лаззати шумост».
يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ
yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).
Эй фарзандони Одам, Шайтон шуморо фиреб надиҳад, чунон ки (Шайтон) падару модаратонро аз биҳишт берун кард ва либосҳояшонро аз танашон кашид, то шармгоҳашонро ошкор кунад. Албатта, ӯ ва пайравонаш шуморо аз ҷое мебинанд, ки шумо онҳоро намебинед. Мо шайтонҳоро пешвоёни кофирон қарор додем.
قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).
(Падараш) гуфт: «Эй писарам! Хобҳоятро ба бародаронат нақл макун, ки онҳо (барои нобуд кардани ту) найранг мезананд. Дар ҳақиқат, шайтон душмани ошкори инсон аст».
وَقَالَ الشَّيْطٰنُ لَمَّا قُضِيَ الْاَمْرُ اِنَّ اللّٰهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُّكُمْ فَاَخْلَفْتُكُمْۗ وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍ اِلَّآ اَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِيْ ۚفَلَا تَلُوْمُوْنِيْ وَلُوْمُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ مَآ اَنَا۠ بِمُصْرِخِكُمْ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُصْرِخِيَّۗ اِنِّيْ كَفَرْتُ بِمَآ اَشْرَكْتُمُوْنِ مِنْ قَبْلُ ۗاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa qālasy-syaiṭānu lammā quḍiyal-amru innallāha wa‘adakum wa‘dal-ḥaqqi wa wa‘attukum fa akhlaftukum, wa mā kāna liya ‘alaikum min sulṭānin illā an da‘autukum fastajabtum lī, falā talūmūnī wa lūmū anfusakum, wa mā ana bimuṣrikhikum wa mā antum bimuṣrikhiyy(a), innī kafartu bimā asyraktumūni min qabl(u), innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).
Ва шайтон, вақте ки кор ҳал шуд, гуфт: «Ба дурустӣ, Худо ба шумо ваъдаи рост дод ва ман низ ба шумо ваъда додам, аммо онро вайрон кардам. Ман бар шумо ҳеҷ қудрате надорам, магар ин ки шуморо даъват кардам ва шумо ба даъвати ман итоат кардед, пас маро дашном надиҳед, балки худро дашном диҳед. Ман наметавонам ба шумо кумак кунам ва шумо наметавонед ба ман кумак кунед. Ба дурустӣ, ман амалҳои шуморо дар шарикӣ бо ман аз гузашта (бо Худо) намеписандам». Албатта, ситамкоронро азоби дардноке интизор аст.
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
(Иблис) гуфт: «Ман ҳаргиз ба одамие саҷда нахоҳам кард, ки ӯро аз гили хушк ва лойи сиёҳ офаридаӣ, ки шакл дода шудааст».
قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla rabbi fa anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(Шайтон) гуфт: «Эй Парвардигори ман, (агар чунин бошад), маро то рӯзе, ки (инсонҳо) дубора зинда мешаванд, мӯҳлат деҳ».
اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ
ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).
то рӯзи муайяншуда (қиёмат).
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
Шайтон гуфт: «Эй Парвардигори ман, азбаски маро гумроҳ кардӣ, ман (бадиро) дар рӯи замин барояшон ороста месозам ва ҳамаи онҳоро гумроҳ мекунам.
وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا
wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).
Ва ба бандагони Ман бигӯ: «Бигзор суханони беҳтар (дурусттар) бигӯянд. Шайтон (ҳамеша) дар миёни онҳо фитна меандозад. Шайтон душмани ошкори инсон аст».
قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا
qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).
(Иблис) гуфт: «Барои ман фаҳмон, оё ин чизест, ки Ту аз ман бештар гиромӣ доштӣ? Агар ба ман то рӯзи қиёмат мӯҳлат медодӣ, ман авлоди ӯро гумроҳ мекардам, ба ҷуз қисмати каме».
وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا
wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).
Ва ҳар киро аз онҳо тавонӣ, бо овози аҷибат фиреб деҳ ва лашкари худро, саворон ва пиёдагон, бар зидди онҳо сафарбар кун ва бо онҳо дар молу фарзандон иттифоқ баста, сипас ба онҳо ваъда деҳ». Дар ҳоле ки шайтон ба онҳо танҳо як найранг ваъда дода буд.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).
Ва (ёд кун) он гоҳ ки ба фариштагон гуфтем: «Ба Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, магар Шайтон, ки ӯ аз ҷинҳо аст, пас аз фармони Парвардигораш саркашӣ мекунад. Оё шумо сазовор ҳастед, ки ӯро ва фарзандонашро ба ҷуз Ман пешво интихоб кунед, дар ҳоле ки онҳо душманони шумо ҳастанд? Ин (шайтон) хеле бад аст, ки ҷонишини (Худо) барои ситамкор аст.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.
Ва (ёд кун) он вақтро, ки ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, ба ҷуз Шайтон, ки саркашӣ кард.
فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى
fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.
Пас гуфтем: «Эй Одам, ин (шайтон) душмани ту ва ҳамсарат аст, пас, нагузор, ки ӯ ҳардуи шуморо аз биҳишт берун кунад, ки дар бадбахтӣ қарор гирӣ».
فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى
fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.
Сипас Шайтон (андешаҳои бадро) ба ӯ васваса кард ва гуфт: «Эй Одам! Оё ба ту дарахти ҷовидонӣ (хулдӣ) ва салтанатеро, ки нобуд намешавад, нишон диҳам?»
وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ
wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).
Ва (Мусо) ба шаҳр (Мемфис) ворид шуд, дар ҳоле ки сокинонаш бехабар буданд. Ва дар шаҳр ду мардро дид, ки бо ҳам меҷангиданд; яке аз онҳо (Банӣ Исроил) ва дигаре (боз) аз душманонашон (Фиръавниён). Мардуми ӯ аз ӯ барои (шикастани) мардуме аз ҷониби душманаш кумак хостанд, сипас Мусо ӯро мушт зад ва душманаш мурд. (Мусо) гуфт: «Ин кори шайтон аст. Албатта, ӯ (шайтон) душманест, ки ошкоро гумроҳкунанда аст».
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).
Ва чун ба онҳо гуфта шавад: «Аз он чи Худо нозил кардааст, пайравӣ кунед!», гуфтанд: «Не, балки мо танҳо аз расму оинҳое, ки аз ниёгонамон омӯхтаем, пайравӣ мекунем». Оё онҳо (аз ниёгони худ) пайравӣ мекунанд, ҳарчанд шайтон онҳоро ба азоби оташи сӯзон (дӯзах) даъват мекунад?
وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ اِبْلِيْسُ ظَنَّهٗ فَاتَّبَعُوْهُ اِلَّا فَرِيْقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ṣaddaqa ‘alaihim iblīsu ẓannahū fattaba‘ūhu illā farīqam minal-mu'minīn(a).
Ва ба дурустӣ, шайтон тавонист онҳоро ба дурустии иддаоҳои худ бовар кунонад, пас онҳо ба ҷуз баъзе аз мӯъминон, аз ӯ пайравӣ карданд.
اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوْهُ عَدُوًّاۗ اِنَّمَا يَدْعُوْا حِزْبَهٗ لِيَكُوْنُوْا مِنْ اَصْحٰبِ السَّعِيْرِۗ
innasy-syaiṭāna lakum ‘aduwwun fattakhiżūhu ‘aduwwā(n), innamā yad‘ū ḥizbahū liyakūnū min aṣḥābis-sa‘īr(i).
Ба дурустӣ, шайтон душмани шумост, пас ӯро душман ҳисоб кунед, зеро шайтон танҳо қавми худро даъват мекунад, ки сокинони оташи сӯзон шаванд.
۞ اَلَمْ اَعْهَدْ اِلَيْكُمْ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اَنْ لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطٰنَۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
alam a‘had ilaikum yā banī ādama allā ta‘budusy-syaiṭān(a), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй фарзандон ва наберагони Одам, оё ба шумо амр накарда будам, ки Шайтонро ибодат накунед? Дар ҳақиқат, Шайтон душмани ошкори шумост.
وَلَقَدْ اَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلًّا كَثِيْرًا ۗاَفَلَمْ تَكُوْنُوْا تَعْقِلُوْنَ
wa laqad aḍalla minkum jibillan kaṡīrā(n), afalam takūnū ta‘qilūn(a).
Ва ба дурустӣ, ки ӯ (шайтон) бисёре аз шуморо гумроҳ кардааст. Оё ба ақл дарнамеёбед?
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طٰغِيْنَ
wa mā kāna lanā ‘alaikum min sulṭān(in), bal kuntum qauman ṭāgīn(a).
дар ҳоле ки мо бар шумо ҳеҷ қудрате надорем, шумо мардуме аз ҳад гузаштаед.
فَاَغْوَيْنٰكُمْ اِنَّا كُنَّا غٰوِيْنَ
fa agwainākum innā kunnā gāwīn(a).
Пас, мо шуморо гумроҳ кардем ва ба дурустӣ ки мо худамон гумроҳ будем».
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).
ҷуз шайтон, ки ӯ фахр мекунад ва аз кофирон аст.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ
qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).
(Худо) гуфт: «Эй Шайтон, чӣ чиз туро аз саҷда кардан ба он чизе, ки Ман бо қудрати Худ офаридаам, бозмедорад? Оё ту ба худат ифтихор мекунӣ ё (эҳсос мекунӣ), ки ба табақаи (болотар) тааллуқ дорӣ?»
قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(Иблис) гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, зеро Ту маро аз оташ офаридаӣ, дар ҳоле ки ӯро аз хок офаридаӣ».
قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
(Иблис) ҷавоб дод: «Қасам ба бузургии Ту, ман ҳамаи онҳоро гумроҳ хоҳам кард.»
وَلَا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطٰنُۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
wa lā yaṣuddannakumusy-syaiṭān(u), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Ва ҳаргиз аз ҷониби шайтон дур нашавед, зеро шайтон душмани ошкори шумост.