اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

ایا ته فکر کوې چې هغه خلک چې په غارونو کې اوسېږي او (چې) رقیم لري، زموږ د (عظمت) له حیرانوونکو نښو څخه دي؟

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(یاد کړئ) کله چې ځوانانو په غار کې پناه واخیسته، نو دعا یې وکړه: "زموږ ربه! موږ ته له خپل لوري رحمت راکړه او زموږ په کار کې زموږ لپاره سمه لارښوونه بشپړه کړه."

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

نو موږ د څو کلونو لپاره په غار کې د دوی غوږونه بند کړل.

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

بیا موږ هغوی راویښ کړل، ترڅو پوه شو چې د دواړو ډلو څخه کومه یوه یې په (غار کې) د پاتې کېدو په موده کې ډېره دقیقه محاسبه کړې وه.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

موږ تاته (محمد صلی الله علیه وسلم) د هغوی کیسه په رښتیا سره بیانوو. په حقیقت کې، دوی هغه ځوانان دي چې په خپل رب ایمان لري، او موږ ورته لارښوونه زیاته کړې ده.

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

او موږ د دوی زړونه هغه وخت قوي کړل کله چې دوی ودریدل او ویې ویل: "زموږ رب د اسمانونو او ځمکې رب دی، موږ له هغه پرته بل خدای نه بلو. په حقیقت کې، که موږ دا کار کړی وای، نو موږ به داسې خبرې کړې وای چې له حقیقت څخه ډېرې لرې دي."

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

دا زموږ قوم دی چې له هغه پرته یې نور معبودان (د عبادت لپاره) جوړ کړي دي. ولې دوی (د خپلو عقایدو لپاره) څرګند دلیلونه نه راوړي؟ نو له هغه چا څخه څوک ډیر ظالم دی چې په الله باندې دروغ وایي؟

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

او که تاسو هغوی او هغه څه چې دوی یې د الله پرته عبادت کوي پریږدئ، نو په غار کې پناه واخلئ، ستاسو رب به تاسو ته له خپل رحمت څخه یو څه درکړي او ستاسو په چارو کې به ګټور شی درکړي.

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

او ته به لمر ووینې کله چې راښکته شي، د دوی له غار څخه ښي خوا ته کږیږي او کله چې لویږي، له دوی څخه کیڼ خوا ته لرې وي پداسې حال کې چې دوی د (غار) دننه په یوه پراخه فضا کې دي. دا د (الله د عظمت) ځینې نښې دي. څوک چې د الله له لوري لارښوونه کیږي، نو هغه هدایت منونکی دی؛ او څوک چې هغه ګمراه کړي، نو ته به هیڅ مرستندوی ونه مومې چې هغه ته لارښوونه وکړي.

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

او ته فکر کوې چې دوی ویده نه دي، بلکې دوی ویده دي؛ او موږ دوی ښي او کیڼ اړخ ته اړول، پداسې حال کې چې د دوی سپی خپل لاسونه د غار دروازې مخې ته غځول. او که ته دوی ووینې، نو خامخا به له دوی څخه مخ واړوې او خامخا به له دوی څخه ویره ولرې.

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

او په دې توګه موږ هغوی راویښ کړل، ترڅو یو له بل څخه پوښتنې وکړي. یو له دوی څخه وویل: "تاسو څومره وخت (دلته) یاست؟" دوی ځواب ورکړ، "موږ (دلته) یوه ورځ یا نیمه ورځ یو." بل وویل: "ستاسو خدای ښه پوهیږي چې تاسو څومره وخت (دلته) یاست. نو له تاسو څخه یو ته ووایاست چې د خپلو سپینو زرو سکې سره ښار ته لاړ شي، او هغه وګوري چې کوم خواړه غوره دي، او ستاسو لپاره یو څه راوړي، او هغه باید نرم وي او هیڅکله ستاسو په اړه چا ته ونه وايي.

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

په حقیقت کې، که دوی ستاسو د ځای ځایګي پوه شي، نو خامخا به یې سنګسار کړي یا به مو خپل دین ته بیرته راګرځولو ته اړ کړي، او په دې صورت کې به هیڅکله بریالي نشئ."

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

او په همدې ډول (هم) موږ (خلکو ته) د هغوی سره ښکاره کړه، ترڅو دوی پوه شي چې د الله ژمنه رښتیا ده، او دا چې د قیامت ورځ (راتلونکې) په کې هیڅ شک نشته. کله چې دوی د خپلو چارو په اړه شخړه وکړه، نو دوی وویل: "د دوی (غار) څخه پورته یوه ودانۍ جوړه کړئ، د دوی رب د دوی په اړه ښه پوهیږي." هغه کس چې د دوی د چارو واک یې درلود، وویل: "موږ به خامخا په هغې باندې د عبادت کور جوړ کړو."

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

وروسته به (ځینې خلک) ووایي، "(د دوی شمیر) درې (خلک) دي، څلورم سپی دی،" او (نور) ووایي، "(د دوی شمیر) پنځه (خلک) دي، شپږم سپی دی،" د فوق العاده اټکل په توګه؛ او (بل) وویل، "(د دوی شمیر) اووه (خلک) دي، اتم سپی دی." ووایه (محمد)، "زما رب د دوی شمیر ښه پوهیږي؛ د دوی (شمیر) پرته له څو کسانو څخه هیڅوک نه پوهیږي." له همدې امله، تاسو (محمد) د دوی په اړه بحث مه کوئ، پرته له ظاهري دلیلونو څخه او د دوی (ځوانانو) په اړه له چا څخه پوښتنه مه کوئ.

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

او هیڅکله د هیڅ شی په اړه مه وایه، "زه به خامخا سبا سهار دا کار وکړم."

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

مګر (د دې په ویلو سره) چې "انشاء الله". او که هېر کړې نو خپل رب یاد کړه او ووایه، "هیله ده چې زما رب به ما ته لارښوونه وکړي چې زه له دې څخه (حق ته) نږدې شم."

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

او دوی په غار کې درې سوه کاله او نهه کاله ژوند وکړ.

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

ووایه: "الله ښه پوهیږي چې دوی څومره موده (په غار کې) پاتې شوي وو، ټول هغه څه چې په اسمانونو او ځمکه کې پټ دي، د هغه لید څومره روښانه دی او د هغه غوږ څومره تیز دی، د هغه پرته بل څوک د دوی لپاره ساتونکی نشته؛ او هغه په پریکړه کولو کې هیڅوک خپل شریک نه نیسي."