اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ
iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).
(Ia manatua), ina ua fai atu Iosefa i lona tamā, "Lo'u tamā e! E moni, sa ou (miti) i le vaai atu i fetu e sefulu ma le tasi, o le la ma le masina; sa ou vaai atu ia i latou uma o ifo mai ia te a'u."
قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).
Na fai atu o ia (lona tamā), "Lo'u atali'i e! 'Aua e te ta'u atu au miti i ou uso, auā latou te taupulepule e fa'aumatia oe. E moni, o Satani o se fili manino lava i tagata."
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
‘Ona si‘itia lea e ia ona mātua i le nofoāli‘i. ‘Ona ifo lea o i la‘ua ‘iā te ia (Iusuf). ‘Ona fai atu lea o ia (Iusuf), “Lo‘u tamā e! O le fa‘amatalaga lenei o la‘u miti muamua. Ma ‘ua fa‘ataunu‘uina e lo‘u Ali‘i. E moni, ‘ua agalelei mai lo‘u Ali‘i ‘iā te a‘u, ‘ina ‘ua Ia fa‘asa‘olotoina a‘u mai le falepuipui ma ‘ina ‘ua Ia ‘aumaia ‘outou mai le nu‘u, ‘ina ‘ua uma ‘ona fa‘aumatia e Satani (vāega) i le va o a‘u ma o‘u uso. E moni, e agamalu lo‘u Ali‘i i mea ‘ua Ia finagalo i ai. E moni, o Ia o Lē e silafia mea uma, o Lē e poto i mea uma.”
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
O lea ina ua oo i le matua e mafai ai ona galulue faatasi ma ia, ona fai atu lea (Aperaamo), “Lo’u atalii e! Sa ou miti o le a ou fasiotia oe. Ia mafaufau i ou manatu!” Ona fai atu lea o ia (Isamaeli), “Lo’u tama e! Ia e faia mea ua poloaiina ai oe; afai e finagalo i ai le Atua, o le a e maua a’u faatasi ma e onosai.”