اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ
iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).
(Ёд кун), он гоҳ ки Юсуф ба падараш гуфт: «Эй падар, ман (хоб дидам), ки ёздаҳ ситора, офтоб ва моҳро дидам; дидам, ки ҳамаашон ба ман саҷда мекунанд».
قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).
(Падараш) гуфт: «Эй писарам! Хобҳоятро ба бародаронат нақл макун, ки онҳо (барои нобуд кардани ту) найранг мезананд. Дар ҳақиқат, шайтон душмани ошкори инсон аст».
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Ва падару модарашро бар тахт бардошт. Ва ҳама ба ӯ (Юсуф) саҷда карданд. Ва (Юсуф) гуфт: «Эй падар, ин таъбири хоби қаблии ман аст. Ва Парвардигори ман онро амалӣ гардонид. Парвардигори ман ба ман некӣ кард, вақте ки маро аз зиндон озод кард ва туро аз деҳа берун овард, пас аз он ки Шайтон (робитаи) байни ман ва бародаронамро вайрон кард. Албатта, Парвардигори ман дар ҳар коре, ки хоҳад, нарм аст. Албатта, Ӯ доно ва ҳаким аст.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Пас, вақте ки ба синни кор бо ӯ расид, (Иброҳим) гуфт: «Эй писарам, хоб дидам, ки туро мекушам. Пас, бубин, ки чӣ меандешӣ?» (Исмоил) гуфт: «Эй падарам, он чиро, ки ба ту фармон дода шудааст, анҷом деҳ; иншоаллоҳ, маро дар миёни сабркунандагон хоҳӣ ёфт».