يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).
ای بنی اسرائیل! نعمت های من را که من به شما اعطا کرده ام به یاد داشته باشید. و وعده خود را به من وفا کنید، من وعده خود را به شما وفا خواهم کرد، و فقط از من بترسید.
وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ
wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).
و هر جا که شما (محمد) بیرون می آیید، روی خود را به سمت مسجد جامع بزرگ برگردانید. و در هر کجا که هستید روی خود را به سوی آن برگردانید، تا هیچ دلیلی برای انسان‌ها (برای مخالفت با شما) وجود نداشته باشد، مگر ظالمان در میان آنان. از آنها نترسید، بلکه از من بترسید، تا من نعمت هایم را بر شما کامل کنم، و شما هدایت شوید.
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
حج (فصل) عبارت از (در) ماه های است که منظور شده است. هرکس در آن (ماه‌ها) حج کند، حرف‌های کثیف (رفعت) نکند، مرتکب بی‌عفتی و مشاجره نشود. هر خیری که کنی الله میداند رزق بیاورید، زیرا در حقیقت بهترین رزق تقوا است. و از من بترسید، ای مردم عقل سلیم!
فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ
fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).
اگر این کار را نکردید پس از جانب الله و رسولش اعلام جنگ کنید. مگر اگر شما توبه کنید، پس شما مستحق اصل ثروت تان هستید. شما ظلم (آسیب) نکرده اید و به شما ظلم (ضرر) نرسیده اید.
۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
و اگر شما در سفر تان یک نویسنده پیدا نکردید، پس شما باید وثیقه داشته باشید. اما، اگر بعضی از شما به دیگران اعتماد دارید، بگذارید کسانیکه مورد اعتماد هستند وظیفه (قرض) خود را انجام دهند و بگذارید که آنها از الله پروردگار شان بترسند. و شهادت خود را پنهان نکنید، زیرا هرکس آن را پنهان کند، به راستی دلش کثیف (گناهکار) است. الله متعال همه چیز را میداند که شما انجام میدهید.
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُوْنَ الْكٰفِرِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّٰهِ فِيْ شَيْءٍ اِلَّآ اَنْ تَتَّقُوْا مِنْهُمْ تُقٰىةً ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
lā yattakhiżil-mu'minūnal-kāfirīna auliyā'a min dūnil-mu'minīn(a), wa may yaf‘al żālika falaisa minallāhi fī syai'(in), illā an tattaqū minhum tuqāh(tan), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wa ilallāhil-maṣīr(u).
اجازه ندهید که مومنان کافران را به عنوان رهبر بگیرند، بلکه مومنان را. هر کس این کار را انجام دهد، قطعاً از الله چیزی بدست نخواهد آورد، مگر (استراتژی) محافظت از خود از چیزی که از آنها می ترسید. و خداوند شما را از (عذاب) خودش برحذر میدارد، و به سوی الله مکان بازگشت است.
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا ۛوَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوْۤءٍ ۛ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهٗٓ اَمَدًاۢ بَعِيْدًا ۗوَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهٗ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ ࣖ
yauma tajidu kullu nafsim mā ‘amilat min khairim muḥḍarā(n), wa mā ‘amilat min sū'(in), tawaddu lau anna bainahā wa bainahū amadam ba‘īdā(n), wa yuḥażżirukumullāhu nafsah(ū), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).
(به یاد داشته باشید) روزی را (که) هر روح برای اعمال خوبی که انجام داده است، (همچنان پاداش) برای بدی که انجام داده است، می گیرد. او امیدوار بود که فاصله طولانی بین او و آن (روز) وجود داشته باشد. و الله شما را از خود (عذاب) برحذر میدارد. الله متعال نسبت به بندگانش بسیار مهربان است.
وَلْيَخْشَ الَّذِيْنَ لَوْ تَرَكُوْا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعٰفًا خَافُوْا عَلَيْهِمْۖ فَلْيَتَّقُوا اللّٰهَ وَلْيَقُوْلُوْا قَوْلًا سَدِيْدًا
walyakhsyal-lażīna lau tarakū min khalfihim żurriyyatan ḍi‘āfan khāfū ‘alaihim, falyattaqullāha walyaqūlū qaulan sadīdā(n).
و از (الله) بترسید که باید اولاد ضعیف را پشت سر بگذارند که از (رفاه) آنها میترسند. بنابراین، از خدا بترسند، و با کلمات درست سخن بگویند.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
آیا شما به مردمی که به آنها گفته میشود "دست های تان را (از جنگیدن) باز بگیرید، نماز بخوانید و زکات بدهید" توجه نمیکنید! وقتی مکلف به جنگ شدند، ناگهان برخی از آنان (منافقان) از انسان‌ها (دشمنان) میترسیدند، همانگونه که از الله متعال میترسیدند، حتا بیشتر از آن میترسیدند. آنها گفتند: پروردگارا، چرا ما را به جنگ موظف کردی، چرا ما را برای مدتی (مکلفیت جنگیدن) را به تعویق انداختی؟ بگو: «لذت در این دنیا کم است و زندگی پس از مرگ برای کسانی که پرهیزگار هستند (به خاطر جنگیدن پاداش گرفتن) بهتر است و کوچکترین ظلمی بر شما نخواهد شد».
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
برای شما (خوردن) لاشه، خون، گوشت خوک، و (گوشت) حیوانات که در (نام) الله ذبح نشده اند حرام است، آنهاییکه خفه شده اند، آنهاییکه لت و کوب شده اند، آنهاییکه میافتند، آنهاییکه توسط حیوانات وحشی پاره شده اند، مگر آنهاییکه شما وقت دارید تا ذبح کنید. و (همچنان حرام) کسانیکه برای بت ها ذبح میشوند. و (این همچنان ممنوع است) کشیدن ثروت های زیاد با ازلم (تیر ها)، (زیرا) که این یک عمل شیطانی است. امروز کافران امید (شکست دادن) دین شما را از دست داده اند، پس از آنها نترسید، بلکه از من بترسید. این روز من دین شما را برای شما کامل کردم، و نعمت های خود را برای شما تکمیل کردم، و اسلام را به عنوان دین شما تایید کردم. اما کسی که به خاطر گرسنگی مجبور شود نه به خاطر اینکه بخواهد گناه کند، پس به راستی که الله بخشنده و مهربان است
لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ
la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).
«به راستی که اگر تو (قابیل) دست خود را بر من حرکت دهی تا مرا بکشد، من دستم را بر تو حرکت نخواهم داد تا تو را بکشم، من از خدا پروردگار همه جهانیان میترسم».
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
در حقیقت، این ما هستیم که کتاب تورات را نازل کردیم؛ در آن هدایت و نور وجود دارد. با این کتاب، پیامبرانی که تسلیم الله متعال می‌شدند، در امور یهودیان قضاوت می‌دادند، همانطور که علما و کاهنان‌شان میکردند، زیرا به حفظ کتاب‌های الله دستور داده شده بودند و گواهی بر آنها بودند. از اینرو از مردم نترسید، (مگر) از من بترسید. و آیات مرا ارزان نفروشید. کسی که با آنچه الله نازل کرده است تصمیم نگیرد، پس کافر هستند.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّٰهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهٗٓ اَيْدِيْكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّخَافُهٗ بِالْغَيْبِۚ فَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū layabluwannakumullāhu bisyai'im minaṣ-ṣaidi tanāluhū aidīkum wa rimāḥukum liya‘lamallāhu may yakhāfuhū bil-gaib(i), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
ای کسانی که ایمان دارید! یقیناً الله شما را با بازی آزمایش خواهد کرد که شما میتوانید به آسانی با دست ها و نیزه های تان بدست بیاورید تا الله بداند که چه کسی از او میترسد، درحالیکه او را نمیبیند. هر کس بعد از آن از حد تجاوز کند، عذاب دردناکی را متحمل خواهد شد.
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
بگو (محمد)، "من واقعاً از عذاب روز بزرگ (قیامت) میترسم، اگر من از پروردگارم نافرمانی کنم. "
وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).
و بعد از اینکه زمین خوب (خلق) شد، به زمین آسیب نرساند. با ترس و امید به او دعا کنید. بیشک رحمت الله بسیار نزدیک است به کسانی که نیکی انجام میدهند.
وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
و بعد از اینکه از اعمال خود پشیمان شدند و فهمیدند که گمراه شده‌اند، گفتند: «به راستی اگر پروردگار ما بر ما رحم نکند و ما را نبخشد، قطعا ما زیانکار خواهیم بود».
وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ
ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).
و با تواضع و ترس، و بدون بلند کردن صدا، صبح و شام پروردگارتان را در قلب‌های خود یاد کنید و از غافلان نباشید.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
به راستی کسانی که ایمان آورده اند، کسانی هستند که با ذکر اسم الله، دلشان به لرزه در می‌آید، و وقتی آیاتش برایشان خوانده میشود، ایمان‌شان بیشتر می‌گردد (قویه میشود) و تنها به الله توکل میکنند.
وَاِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَاِنِّيْ جَارٌ لَّكُمْۚ فَلَمَّا تَرَاۤءَتِ الْفِئَتٰنِ نَكَصَ عَلٰى عَقِبَيْهِ وَقَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكُمْ اِنِّيْٓ اَرٰى مَا لَا تَرَوْنَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ ۗوَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa iż zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum wa qāla lā gāliba lakumul-yauma minan-nāsi wa innī jārul lakum, falammā tarā'atil-fi'atāni nakaṣa ‘alā ‘aqibaihi wa qāla innī barī'um minkum innī arā mā lā tarauna innī akhāfullāh(a), wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
و (به یاد داشته باشید) زمانی که شیطان اعمال (گناه) آنها را برای آنها زیبا جلوه داد و گفت: «امروز هیچ کس (شخص) نمی‌تواند شما را شکست دهد و به راستی که من یاور شما هستم». پس وقتی دو لشکر یکدیگر را (رو در رو) دیده بودند، شیطان به عقب برگشت و گفت: "به راستی من از شما جدا شده ام؛ آنچه را که شما نمی توانید ببینید می توانم ببینم؛ به راستی من از خدا می ترسم". الله در عذاب بسیار سخت است.
اَلَا تُقَاتِلُوْنَ قَوْمًا نَّكَثُوْٓا اَيْمَانَهُمْ وَهَمُّوْا بِاِخْرَاجِ الرَّسُوْلِ وَهُمْ بَدَءُوْكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ اَتَخْشَوْنَهُمْ ۚفَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشَوْهُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
alā tuqātilūna qauman nakaṡū aimānahum wa hammū bi'ikhrājir-rasūli wa hum bada'ūkum awwala marrah(tin), atakhsyaunahum, fallāhu aḥaqqu an takhsyauhu in kuntum mu'minīn(a).
چرا شما با کسانی که سوگند (وعده) خود را شکستند، و برای بیرون کردن رسول برنامه ریزی کرده اند، و کسانی که نخست با شما جنگیدند، نمی جنگید؟ آیا شما از آنها میترسید، در حالیکه این الله است که شما حق ترس بیشتر دارید، اگر شما مومن هستید؟
اِنَّمَا يَعْمُرُ مَسٰجِدَ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ وَلَمْ يَخْشَ اِلَّا اللّٰهَ ۗفَعَسٰٓى اُولٰۤىِٕكَ اَنْ يَّكُوْنُوْا مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ
innamā ya‘muru masājidallāhi man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāta wa lam yakhsya illallāh(a), fa ‘asā ulā'ika ay yakūnū minal-muhtadīn(a).
به راستی کسانی که در مسجد الله آباد میشوند، فقط کسانی هستند که به الله و روز آخرت ایمان دارند، و (هنوز هم) نماز می‌خوانند، زکات میدهند و (از هیچ چیز) جز الله متعال نمی‌ترسند. پس به امید اینکه آنها از جمله کسانی باشند که هدایت میگیرند.
سَوَاۤءٌ مِّنْكُمْ مَّنْ اَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهٖ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍۢ بِالَّيْلِ وَسَارِبٌۢ بِالنَّهَارِ
sawā'um minkum man asarral-qaula wa man jahara bihī wa man huwa mustakhfim bil-laili wa sāribum bin-nahār(i).
این همان است (برای الله)، کسیکه در بین شما کلمات خود را مخفی نگه میدارد و کسیکه با او صریح است؛ و چه کسی در شب پنهان می شود و چه کسی در روز راه می رود.
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
این اوست که برق را به شما نشان میدهد، کسیکه ترس و امید را بوجود میاورد، و او ابرها را میسازد.
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهٖ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ مِنْ خِيْفَتِهٖۚ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيْبُ بِهَا مَنْ يَّشَاۤءُ وَهُمْ يُجَادِلُوْنَ فِى اللّٰهِ ۚوَهُوَ شَدِيْدُ الْمِحَالِۗ
wa yusabbiḥur-ra‘du biḥamdihī wal-malā'ikatu min khīfatih(ī), wa yursiluṣ-ṣawā‘iqa fa yuṣību bihā may yasyā'u wa hum yujālidilūna fillāh(i), wa huwa syadīdul-miḥāl(i).
و رعد و برق او را تسبیح کرد، (و همچنان) فرشتگان بخاطریکه آنها از او میترسیدند، و الله رعد و برق را فرستاد، بعد بر هر کسی که او خواست رعد و برق را فرود آورد، در حالیکه آنها در مورد الله بحث میکردند، و او در عذاب خود سخت است.
وَالَّذِيْنَ يَصِلُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُوْنَ سُوْۤءَ الْحِسَابِ ۗ
wal-lażīna yaṣilūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yakhsyauna rabbahum wa yakhāfūna sū'al-ḥisāb(i).
و کسانیکه به آنچه که الله امر کرده است می پیوندند و از پروردگار خود می ترسند و از محاسبه وحشتناک می ترسند.
وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗذٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِيْ وَخَافَ وَعِيْدِ
wa lanuskinannakumul-arḍa mim ba‘dihim, żālika liman khāfa maqāmī wa khāfa wa‘īd(i).
و ما یقیناً شما را در آن سرزمین ها بعد از آنها قرار خواهیم داد. این برای کسانی است که از حضور من می ترسند و از تهدیدات من می ترسند."
يَخَافُوْنَ رَبَّهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ ࣖ ۩
yakhāfūna rabbahum min fauqihim wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).
آنها از خدای که بالای آنها صلاحیت دارد میترسند و آنچه را که به آنها امر شده است انجام میدهند.
۞ وَقَالَ اللّٰهُ لَا تَتَّخِذُوْٓا اِلٰهَيْنِ اثْنَيْنِۚ اِنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ
wa qālallāhu lā tattakhiżū ilāhainiṡnain(i), innamā huwa ilāhuw wāḥidun fa iyyāya farhabūn(i).
و خداوند فرمود دو خدا را پرستش نکنید؛ فقط او خدای متعال است، پس بگذارید تنها از من بترسید».
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
مردمی را که به آنها فرا می‌خواندند، خود راه خدا را جستجو میکردند که کدام یک از آنها (به الله) نزدیک‌تر بود. آنها به رحمت او امیدوار اند و از عذاب او می ترسند. به راستی که عذاب پروردگارت چیزی است که باید از آن بترسید».
اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ
illā tażkiratal limay yakhsyā.
مگر به عنوان یک هشدار برای کسانیکه از (الله) میترسند،
الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ
allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).
(یعنی) کسانی که از (عذاب) پروردگار خود می ترسند، اگرچه او را نمی بینند، و از (فررسیدن) روز قیامت می ترسند.
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
و این (قرآن) هشداری حاوی برکاتی است که ما نازل فرستاده ایم. پس آیا شما آنرا انکار میکنید؟
الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَالصّٰبِرِيْنَ عَلٰى مَآ اَصَابَهُمْ وَالْمُقِيْمِى الصَّلٰوةِۙ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
allażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum waṣ-ṣābirīna ‘alā mā aṣābahum wal-muqīmiṣ-ṣalāh(ti), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
(یعنی) کسانی که هنگام صدا زدن نام الله دلشان میلرزد، کسانی که به آنچه بر آنان می‌رسد صبر میکنند و کسانی که نماز می‌خوانند و کسانی که بخشی از رزقی را که ما به آنان داده ایم، مصرف میکنند.
اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ
innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).
به راستی کسانی که از ترس پروردگارشان محتاط هستند،
وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ
wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).
و کسانیکه آنچه را که میدهند (صدقه) با قلب های پر از ترس میدهند (زیرا میدانند) که واقعاً به پروردگار خود برمیگردند،
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
و کسی که از خدا و رسولش اطاعت کند و از خدا بترسد و به او ارادت داشته باشد، اینها کسانی هستند که پیروز خواهند شد.
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
و چوب خود را به زمین بیندازید! پس وقتی (عصا به مار تبدیل شد و) موسی آن را دید که مانند یک مار سریع در حال حرکت است، دوید و بدون نگاه کردن به عقب برگشت. نترسید! یقیناً در مقابل من، حواریون نیازی به ترس ندارند،
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ
ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).
ای مردم! از پروردگار خود بترسید و از روزی بترسید که پدری قادر به کمک به فرزند خود نخواهد بود و فرزندی قادر به کمک (همچنان) به پدرش کوچکترین نخواهد بود. به راستی که وعده های الله قطعاً درست است، پس هرگز فریب زندگی دنیوی را نخورید، و فریب فریبکاران را در (اطاعت) الله نخورید.
تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ
tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
شکمشان از بسترشان دور است، با ترس و امید به پروردگارشان دعا میکنند و بخشی از روزی را که ما به آنان داده ایم، مصرف میکنند.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که شما (محمد) به کسی که خداوند به او لطف کرده بود و شما (همچنان) به او لطف کرده بودید گفتید: «همسرت را نگه دار و از خدا بترس» در حالی که آنچه را که خداوند آشکار خواهد کرد، در دل خود پنهان می‌کردی و از مردم میترسید، هرچند الله حق بیشتری داشت که از شما بترسید. پس هنگامی که زید نیازهای خود را نسبت به همسرش خاتمه داده بود (او را طلاق داده بود)، تو را به او (زینب) درآوردیم تا برای مؤمنان به (ازدواج) همسران فرزندان فرزندخوانده خود هیچ اعتراضی نباشد، اگر فرزندان فرزندخوانده نیازهای خود را نسبت به همسران خود به پایان رسانده بودند. و فرمان خدا حتماً عملی خواهد شد.
ۨالَّذِيْنَ يُبَلِّغُوْنَ رِسٰلٰتِ اللّٰهِ وَيَخْشَوْنَهٗ وَلَا يَخْشَوْنَ اَحَدًا اِلَّا اللّٰهَ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
allażīna yuballigūna risālātillāhi wa yakhsyaunahū wa lā yakhsyauna aḥadan illallāh(a), wa kafā billāhi ḥasībā(n).
(یعنی) کسانی که پیام‌های الله را می‌رسانند، از او میترسند و جز الله از کسی نمی‌ترسند. و الله به عنوان سازنده محاسبات کافی است.
وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰى ۗوَاِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ اِلٰى حِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۗ اِنَّمَا تُنْذِرُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ ۗوَمَنْ تَزَكّٰى فَاِنَّمَا يَتَزَكّٰى لِنَفْسِهٖ ۗوَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ
wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa in tad‘u muṡqalatun ilā ḥimlihā lā yuḥmal minhu syai'uw wa lau kāna żā qurbā, innamā tunżirul-lażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), wa man tazakkā fa innamā yatazakkā linafsih(ī), wa ilallāhil-maṣīr(u).
و یک شخص گناهکار گناهان دیگران را تحمل نخواهد کرد. و اگر کسی که سنگینی از گناهانش بر دوش است، (کسی دیگری) را به حمل او فراخواند، کوچکترین بارش حمل نخواهد شد، حتی اگر (کسانیکه او صدا می‌زند) اقارب او باشند. در حقیقت، شما فقط میتوانید کسانی را که از (عذاب) پروردگار خود میترسند (حتی اگر) او را نبینند و کسانیکه نماز را ادا میکنند هشدار دهید. و کسی که خود را پاک کند، به راستی که خود را برای خیر خود پاک میکند. و به سوی الله جای بازگشت است.
اِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِۚ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَّاَجْرٍ كَرِيْمٍ
innamā tunżiru manittaba‘aż-żikra wa khasyiyar-raḥmāna bil-gaib(i), fa basysyirhu bimagfiratiw wa ajrin karīm(in).
در حقیقت شما فقط به کسانی هشدار میدهید که می‌خواهند از هشدارها پیروی کنند و از خدای مهربان میترسند، اگرچه او را نمی‌بینند. پس به آنها مژده با بخشش و پاداش والا بده.
قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
بگو، "به راستی، من از عذاب در روز بزرگ میترسم اگر من از پروردگارم نافرمانی کنم. "
لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ
lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).
بالای آنها لایه های آتش بود و در زیر آنها لایه های آماده شده برای آنها بود. بدین ترتیب خداوند بندگانش را (با آن عذاب) تهدید میکند. «ای بندگان من، از من بترسید».
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
الله بهترین اقوال را فرستاده است، قرآن، بطور یکسان (آیات) که بارها و بارها تکرار شده است؛ پوست های آنهاییکه از پروردگار شان میترسند از آن میلرزد، بعد پوست ها و قلب های آنها در یاد الله آرام میشود. این هدایت الله است؛ او هر کسی را که بخواهد با آن هدایت میکند. و کسی را که الله گمراه کند، کسی نیست که بتواند هدایت کند.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ ࣖ
innamal-mu'minūna ikhwatun fa aṣliḥū baina akhawaikum wattaqullāha la‘allakum turḥamūn(a).
براستی که مؤمنان با هم برادرند، پس میان دو برادرتان (که با هم اختلاف دارند) صلح کنید و از خدا بترسید تا رحمت شوید.
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَجَاۤءَ بِقَلْبٍ مُّنِيْبٍۙ
man khasyiyar-raḥmāna bil-gaibi wa jā'a biqalbim munīb(in).
(یعنی) کسی که از الله مهربان میترسد، گرچه نامرئی است (برای او) و با دل توبه‌آمیز می‌آید،
قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِيْٓ اَهْلِنَا مُشْفِقِيْنَ
qālū innā kunnā qablu fī ahlinā musyfiqīn(a).
آنها گفتند: "به راستی که ما در میان خانواده های خود بودیم، (از مجازات شدن) می ترسیدیم.
وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ جَنَّتٰنِۚ
wa liman khāfa maqāma rabbihī jannatān(i).
و برای کسی که از روبرو شدن به پروردگارش بترسد دو آسمان وجود دارد.