وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).
ሶላትንም ደንቡን ጠብቁ፣ ዘካንም ስጡ፣ ከአጎንብሱም ጋር ስገዱ።
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(ገንዘባችሁንም) በአላህ መንገድ ለግሱ፤ በእጆቻችሁም (ነፍሶቻችሁን) ወደ ጥፋት አትጣሉ፤ መልካምንም ሥራ ሥሩ፤ አላህ በጎ ሠሪዎችን ይወዳልና።
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).
ምን እንደሚለግሱ ይጠይቁሃል። «የምትለግሱት ሀብት ለወላጆች፣ ለዘመዶች፣ ለወላጆች፣ ለድሆችና በጉዞ ላይ ላሉ ሰዎች የታሰበ ይሁን» በላቸው። መልካም ሥራንም ብትሠሩ አላህ በእርግጥ አዋቂ ነው።
مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
ገንዘቡን በአላህ መንገድ የሚለግስ ሰው ምሳሌ ሰባት ግንዶችን እንደሚያበቅል ዘር ነው፤ በእያንዳንዱ ግንድ ላይ መቶ ዘሮች አሉ። አላህ ለሚሻው ሰው ያባዛዋል፤ አላህም ሁሉን አዋቂ ነው።
۞ لَيْسَ عَلَيْكَ هُدٰىهُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلِاَنْفُسِكُمْ ۗوَمَا تُنْفِقُوْنَ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ اللّٰهِ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ يُّوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ
laisa ‘alaika hudāhum wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa mā tunfiqū min khairin fa li'anfusikum, wa mā tunfiqūna illabtigā'a wajhillāh(i), wa mā tunfiqū min khairiy yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).
እነሱን መምራት የአንተ (የሙሐመድ) ግዴታ አይደለም፤ የሚሻውን የሚመራው አላህ ነው። የምትሰጠው ሀብት ሁሉ ለራስህ ነው። የአላህን ውዴታ ካልፈለግክ በስተቀር አታሳውቅ። የምታወጣው ሀብት ሁሉ ሙሉ በሙሉ (ምንዳ) ይሰጥሃል፤ አትበደልም።
اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ
allażīna yunfiqūna amwālahum bil-laili wan-nahāri sirraw wa ‘alāniyatan falahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
እነዚያ ገንዘባቸውን በሌሊትና በቀን (በድብቅ ወይም በግልጽ) የሚያወጡ፣ በጌታቸው ዘንድ ምንዳቸውን ያገኛሉ። በእነርሱም ውስጥ ፍርሃት የለም፤ እነሱም አያዝኑም።
۞ وَسَارِعُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُۙ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِيْنَۙ
wa sāri‘ū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhas-samāwātu wal-arḍ(u), u‘iddat lil-muttaqīn(a).
ከጌታችሁም ምሕረትን ለመጠየቅ ቸኩሉ፤ እንደ ሰማይና ምድር ስፋት ያላት ገነትን ለጥንቁቆች የተዘጋጀችውን ገነት ለማግኘት ቸኩሉ።
الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ فِى السَّرَّۤاءِ وَالضَّرَّۤاءِ وَالْكٰظِمِيْنَ الْغَيْظَ وَالْعَافِيْنَ عَنِ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَۚ
al-lażīna yunfiqūna fis-sarrā'i waḍ-ḍarrā'i wal-kāẓimīnal gaiẓa wal-‘āfīna ‘anin-nās(i), wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(ማለትም) እነዚያ በምቾትም በችግርም ጊዜ ምጽዋትን የሚሰጡ፣ ቁጣቸውንም የሚገቱና ሰዎችን የሚምር። አላህም መልካም ሥራዎችን የሚወድ
وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
አእምሯቸው ገና ላልተሟላላቸው ሰዎች፣ አላህ የሕይወት መሠረት ላደረጋቸው ንብረቶቻችሁን (ሥልጣን ላይ ላሉ) አትስጡ። ግብይትና ልብስ (ከሀብቱ ገቢ) ስጧቸው፤ መልካም ንግግርንም ተናገሯቸው።
خُذْ مِنْ اَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيْهِمْ بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْۗ اِنَّ صَلٰوتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
khuż min amwālihim ṣadaqatan tuṭahhiruhum wa tuzakkīhim bihā wa ṣalli ‘alaihim, inna ṣalātaka sakanul lahum, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).
ከሀብታቸው ዘካትን ውሰድ፣ ለማጽዳትና ለማንጻት፣ ለእነርሱም ጸልይላቸው። በእርግጥም ጸሎትህ የአእምሮ ሰላምን (ያሳድጋል)። አላህ ሁሉን ሰሚና ሁሉን አዋቂ ነው።
وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ
wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).
የትም ብሆንም የተባረከ አድርጎኛል፤ በሕይወት እስካለሁም ድረስ ሶላትንና ዘካን አዞኛል።
وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا
wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).
ቤተሰቦቹንም ሶላትንና ዘካን እንዲሰጡ አዘዘ፤ እርሱም በጌታው የተወደደ ሰው ነበር።
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
በትእዛዛችንም የሚመሩን መሪዎች አደረግናቸው፤ መልካም ሥራዎችን መሥራት፣ ሶላትን መሥራት፣ ዘካን መስጠት፣ እኛም ብቻችንን መገዛት እንዳለብን አወረድንላቸው።
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
(የረህመቱን አምላክ ባሮችን ጨምሮ) እነዚያ (ሀብት) ሲለግሱ (በሚያባክኑት) የማያባክኑት፣ የማይንሰፉም ሁለቱም ምክንያታዊ የሆኑ ናቸው።
وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
አላህ በሰጠህ ነገር የኋለኛውን ዓለም (ምንዳ) ፈልግ፤ በዚህች ዓለም ያለህን ድርሻ ግን አትርሳ፤ አላህም ለአንተ መልካም እንዳደረገልህ (ለሌሎች) መልካም አድርግ፤ በምድርም ላይ አታበላሽ። አላህ የሚያበላሹ ሰዎችን አይወድም።
فَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَ اللّٰهِ ۖوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīl(i), żālika khairul lil-lażīna yurīdūna wajhallāh(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ስለዚህ ለቅርብ ዘመዶች፣ እንዲሁም ለድሆችና ለመንገደኞች መብታቸውን ስጡ። ይህ የአላህን ውዴታ ለሚፈልጉ ሰዎች የተሻለ ነው። እነሱም እድለኞች ናቸው።
وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ
wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).
በንብረታቸውም ውስጥ ለሚለምኑት ድሆችና ለማይለምኑት ድሆች መብት አለ።
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
(ከተስፋው ቃል) ጥቂት ይሰጣል፤ የቀረውንም ይከለክላል።
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
እሱ (እሱ) የሚያየው የማይታየውን ነገር እውቀት አለውን?
اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ
Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).
በአላህና በመልክተኛው እመኑ፤ (በአላህ መንገድ) እርሱ (በአላህ መንገድ) ስልጣን ከሰጣችሁ ሀብት ለግሱ። እነዚያም ከእናንተ ውስጥ ያመኑትና (በአላህ መንገድ ላይ ገንዘባቸውን የሚለግሱ) ታላቅ ምንዳ ያገኛሉ።
وَالَّذِيْنَ فِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُوْمٌۖ
wal-lażīna fī amwālihim ḥaqqum ma‘lūm(un).
እና በገንዘባቸው ውስጥ የተወሰነ ድርሻ የተጣለባቸው ሰዎች
لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِۖ
lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).
ለሚለምኑት (ድሆች) እና ለማይለምኑት
فَاَمَّا مَنْ اَعْطٰى وَاتَّقٰىۙ
fa ammā man a‘ṭā wattaqā.
ስለዚህ (ገንዘቡን) በአላህ መንገድ የሚሰጥና ታዛዥ የሆነ ሰው፤
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
አላህን በእውነት እንዲያመልኩና ለሃይማኖት ብቻ እንዲታዘዙት፣ እንዲሁም ሶላት እንዲሰግዱና ዘካን እንዲሰጡ ብቻ የታዘዙ ሲሆን ይህም ቀጥተኛው (እውነተኛ) ሃይማኖት ነው።