وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
तेषां भविष्यद्वादिः तान् अवदत् यत्, "ननु अल्लाहः तालुतस्य भवतः राजा इति नियुक्तवान्।" ते प्रत्युवाच- "तलुतः कथं अस्माकं उपरि राज्यं प्राप्तवान्, यदा वयं तस्मात् अधिकं राज्यस्य अधिकारिणः स्मः, तस्मै बहु धनं न दत्तम्? (नबी) उत्तरितवान् यत्, "अल्लाहः भवतः कृते तं (राजा भवितुं) चयनं कृतवान्, भवतः कृते श्रेष्ठं ज्ञानं शारीरिकक्षमता च दत्तवान्।" अल्लाह यस्मै इच्छति तस्मै स्वराज्यं ददाति, अल्लाहः सर्वव्यापी, सर्वज्ञः च अस्ति।
شَهِدَ اللّٰهُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَاُولُوا الْعِلْمِ قَاۤىِٕمًاۢ بِالْقِسْطِۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ
syahidallāhu annahū lā ilāha illā huw(a), wal-malā'ikatu wa ulul-‘ilmi qā'imam bil-qisṭ(i), lā ilāha illā huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
अल्लाहः घोषयति यत् तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति; (तथा) स्वर्गदूताः ज्ञानजनाः च ये न्यायं धारयन्ति, तस्य विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः।
وَاِذَا جَاۤءَهُمْ اَمْرٌ مِّنَ الْاَمْنِ اَوِ الْخَوْفِ اَذَاعُوْا بِهٖ ۗ وَلَوْ رَدُّوْهُ اِلَى الرَّسُوْلِ وَاِلٰٓى اُولِى الْاَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِيْنَ يَسْتَنْۢبِطُوْنَهٗ مِنْهُمْ ۗ وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطٰنَ اِلَّا قَلِيْلًا
wa iżā jā'ahum amrum minal-amni awil-khaufi ażā‘ū bih(ī), wa lau ruddūhu ilar-rasūli wa ilā ulil-amri minhum la‘alimahul-lażīna yastambiṭūnahū minhum, wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lattaba‘tumusy-syaiṭāna illā qalīlā(n).
यदि च सुरक्षायाः भयस्य वा विषये तेषां समीपं वार्ता प्राप्यते तर्हि ते (तत्क्षणमेव) तत् प्रसारयन्ति। (वास्तवतः) यदि ते तेषु रसूल-उलील-अमरी-योः हस्ते समर्पयन्ति स्म तर्हि अवश्यमेव ये जनाः सत्यं ज्ञातुम् इच्छन्ति (आधिकारिकरूपेण) तेभ्यः (रसूल-उलील-अम्री-इत्येतयोः) ज्ञातुं शक्नुवन्ति स्म। यदि भवद्भ्यः अल्लाहस्य कृपा दया च न स्यात् तर्हि भवन्तः शैतानस्य अनुसरणं करिष्यन्ति स्म, केवलं अल्पसंख्याकाः (भवद्भ्यः) विहाय।
لَوْلَا يَنْهٰىهُمُ الرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْاِثْمَ وَاَكْلِهِمُ السُّحْتَۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ
lau lā yanhāhumur-rabbāniyyūna wal-aḥbāru ‘an qaulihimul-iṡma wa aklihimus-suḥt(a), labi'sa mā kānū yaṣna‘ūn(a).
तेषां मौलवीः पुरोहिताः च किमर्थं न तान् मिथ्यावचनं वक्तुं हरमवस्तूनि खादितुं च न निषिद्धाः? ते यत् कृतवन्तः तत् वस्तुतः, वास्तवम् दुष्टम्।
وَكَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ وَلِيَقُوْلُوْا دَرَسْتَ وَلِنُبَيِّنَهٗ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
wa każālika nuṣarriful-āyāti wa liyaqūlū darasta wa linubayyinahū liqaumiy ya‘lamūn(a).
एवं च वयं अस्माकं श्लोकाः पुनः पुनः व्याख्यातवन्तः यथा मुश्रिकाः वदन्ति यत् "भवन्तः एतानि श्लोकानि (पुस्तकस्य जनानां कृते) शिक्षितवन्तः," तथा च येन ज्ञातानां कृते कुरानस्य व्याख्यानं कर्तुं शक्नुमः।
وَاِذْ قَالَتْ اُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُوْنَ قَوْمًاۙ ۨاللّٰهُ مُهْلِكُهُمْ اَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًاۗ قَالُوْا مَعْذِرَةً اِلٰى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
wa iż qālat ummatum minhum lima ta‘iẓūna qaumā(n), allāhu muhlikuhum au mu‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdā(n), qālū ma‘żiratan ilā rabbikum wa la‘allahum yattaqūn(a).
तथा च (स्मरतु) यदा तेषु कश्चन जनः अवदत् यत्, "किमर्थं भवन्तः तान् जनान् उपदेशयन्ति येषां नाशः अल्लाहेन वा अतीव कठोरदण्डेन दण्डितः वा भविष्यति?" ते प्रत्युवाच-यथा अस्माकं भवतः भगवन्तं प्रति बहानानि (दायित्वरहिताः) भवेयुः, ते पुण्याः भविष्यन्ति इति।
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
(मुहम्मद) कथयतु, "तस्मिन् (कुरान) विश्वासं कुरुत अथवा भवता विश्वासः न करणीयः (अल्लाहस्य कृते अपि तथैव अस्ति)। ननु येषां पूर्वज्ञानं दत्तं, यदा तेभ्यः (कुरानः) पाठ्यते तदा ते मुखं अवनमयन्ति, प्रणामं कुर्वन्ति।
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ
wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
तथा च वयं भवतः (मुहम्मद) पुरतः (प्रेरितान्) न प्रेषितवन्तः, अपितु केचन पुरुषाः येषां कृते वयं तेभ्यः प्रकाशनानि दत्तवन्तः, अतः यस्य ज्ञानं वर्तते, कञ्चित् पृच्छन्तु, यदि भवन्तः न जानन्ति।
وَّلِيَعْلَمَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَيُؤْمِنُوْا بِهٖ فَتُخْبِتَ لَهٗ قُلُوْبُهُمْۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَهَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
wa liya‘lamal-lażīna ūtul-‘ilma annahul-ḥaqqu mir rabbika fa yu'minū bihī fa tukhbita lahū qulūbuhum, wa innallāha lahādil-lażīna āmanū ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
तथा च येन येषां ज्ञानं दत्तं ते (कुरान) भवतः प्रभुतः सत्यम् इति विश्वासं कुर्वन्ति, तदा ते विश्वासं कुर्वन्ति, तेषां हृदयं च तस्य अधीनं भवति। तथा च ये ऋजुमार्गे विश्वासं कुर्वन्ति तेषां कृते अल्लाहः मार्गदर्शकः अस्ति।
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
एकः पुस्तकात् ज्ञानं प्राप्तवान् सः अवदत् यत् भवतः नेत्रयोः निमिषात् पूर्वं सिंहासनं भवतः समीपम् आनयिष्यामि। अतः यदा सः (सुलेमानः) पुरतः सिंहासनं दृष्टवान् तदा सः अवदत् यत्, "एतत् मम भगवतः अनुग्रहे अस्ति यत् अहं कृतज्ञः अस्मि वा (तस्य आशीर्वादं नकारयति वा)। यः कृतज्ञः अस्ति, तर्हि सः खलु स्वस्य (सद्भावस्य) कृते कृतज्ञः अस्ति, यः च अविश्वासं करोति, तर्हि खलु मम प्रभुः परमधनवान्, परममहिमावान्।
فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ
fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).
अतः तेषां गृहाणि एव तेषां अन्यायात् पतितानि। ननु तस्मिन् ज्ञायमानस्य चिह्नम्।
وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
तस्य (मूसा) परिपक्वतां प्राप्य बुद्धिं सिद्धं कृत्वा वयं तस्मै प्रज्ञां (भविष्यवाणीं) ज्ञानं च प्रदत्तवन्तः। एवं च हितं कुर्वतां पुरस्कृत्य वयं दद्मः।
وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ
wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).
परन्तु ये ज्ञानदानयुक्ताः सन्ति ते वदन्ति यत्, "धिक् भवतः! ज्ञातव्यं यत् अल्लाहस्य फलं तेषां कृते श्रेयस्करं भवति ये विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म च कुर्वन्ति, तथा च तत् (महानं फलं) केवलं धैर्यवान् एव प्राप्यते।
مَثَلُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِيَاۤءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِۚ اِتَّخَذَتْ بَيْتًاۗ وَاِنَّ اَوْهَنَ الْبُيُوْتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوْتِۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ
maṡalul-lażīnattakhażū min dūnillāhi auliyā'a kamaṡalil-‘ankabūt(i), ittakhażat baitā(n), wa inna auhanal-buyūti labaitul-‘ankabūt(i), lau kānū ya‘lamūn(a).
ये अल्लाहात् परं रक्षकान् गृह्णन्ति तेषां दृष्टान्तः गृहं निर्माति मकरकः इव अस्ति। ननु च दुर्बलतमं गृहं मकरगृहं यदि ते जानन्ति स्म।
وَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِۚ وَمَا يَعْقِلُهَآ اِلَّا الْعٰلِمُوْنَ
wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nās(i), wa mā ya‘qiluhā illal-‘ālimūn(a).
एतानि च दृष्टान्तानि वयं मानवजातेः कृते कृतवन्तः; न च कश्चिद् अवगमिष्यति विद्यायुक्तान् विहाय।
بَلْ هُوَ اٰيٰتٌۢ بَيِّنٰتٌ فِيْ صُدُوْرِ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا الظّٰلِمُوْنَ
bal huwa āyātum bayyinātun fī ṣudūril-lażīna ūtul-‘ilm(a), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illaẓ-ẓālimūn(a).
वस्तुतः (कुरान) एतादृशाः श्लोकाः सन्ति ये ज्ञानं येषां वक्षःस्थलेषु स्पष्टाः सन्ति। केवलं दुष्कृताः एव अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति।
وَمَا هٰذِهِ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَهْوٌ وَّلَعِبٌۗ وَاِنَّ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ
wa mā hāżihil-ḥayātud-dun-yā illā lahwuw wa la‘ib(un), wa innad-dāral-ākhirata lahiyal-ḥayawān(u), lau kānū ya‘lamūn(a).
अस्य च जगतः जीवनं केवलं हास्यं क्रीडां च एव। ननु च परलोकस्य भूमिः एव वास्तविकं जीवनं, यदि ते केवलं जानन्ति स्म।
وَمِنَ النَّاسِ وَالدَّوَاۤبِّ وَالْاَنْعَامِ مُخْتَلِفٌ اَلْوَانُهٗ كَذٰلِكَۗ اِنَّمَا يَخْشَى اللّٰهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمٰۤؤُاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ غَفُوْرٌ
wa minan-nāsi wad-dawābbi wal-an‘āmi mukhtalifun alwānuhū każālik(a), innamā yakhsyallāha min ‘ibādihil-ulamā'(u), innallāha ‘azīzun gafūr(un).
तथा च (अपि) मनुष्येषु, जीवेषु, प्राणिषु, पशुषु च विविधाः वर्णाः (प्रकाराः च) सन्ति। अल्लाहस्य सेवकानां मध्ये ये तस्मात् भयभीताः सन्ति, तेषु केवलं उलमाः एव। ननु अल्लाहः पराक्रमी, क्षमाशीलः अस्ति।
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(किं यूयं मुश्रिकाः अधिकाः भाग्यवन्तः) उत भवन्तः रात्रौ प्रणम्य स्थिताः परलोकभयात् भगवतः दयायाः आशां कुर्वन्तः भजन्ति? कथयतु, “किं जानन्ति ये विदुः समाः?” ननु तर्कयुक्ता एव उपदेशं प्राप्नुवन्ति।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قِيْلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوْا فِى الْمَجٰلِسِ فَافْسَحُوْا يَفْسَحِ اللّٰهُ لَكُمْۚ وَاِذَا قِيْلَ انْشُزُوْا فَانْشُزُوْا يَرْفَعِ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْۙ وَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ دَرَجٰتٍۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qīla lakum tafassaḥū fil-majālisi fafsaḥū yafsaḥillāhu lakum, wa iżā qīlansyuzū fansyuzū yarfa‘illāhul-lażīna āmanū minkum, wal-lażīna ūtul-‘ilma darajāt(in), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
हे विश्वासिनः ! यदि भवद्भ्यः कथ्यते यत् "सभासु स्थानं ददातु" तर्हि स्थानं कुरुत, अवश्यमेव अल्लाहः भवतः कृते स्थानं प्रदास्यति। यदा च कथ्यते यत् "उत्तिष्ठतु" तदा उत्तिष्ठतु, तदा अवश्यमेव अल्लाहः युष्माकं मध्ये ये विश्वासिनः सन्ति, येषां ज्ञानं दत्तं तेषां (उपाधिं) कतिपयेषु पदवीषु उत्थापयिष्यति। तथा च अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अवगतः अस्ति।