وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ
wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).
Ва вақте ки бо мардуме, ки имон овардаанд, вомехӯранд, мегӯянд: «Мо имон овардем», вале вақте ки ба назди шайтонҳои худ (пешвоёни худ) бозгаштанд, гуфтанд: «Мо бо шумо ҳастем, мо танҳо масхара мекунем».
اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ
allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).
Аллоҳ онҳоро масхара мекунад ва онҳоро ба гумроҳӣ меандозад.
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).
Ва (ёд кунед), вақте ки Мусо ба қавми худ гуфт: «Худо ба шумо фармон медиҳад, ки говеро бикушед». Гуфтанд: «Оё моро масхара мекунӣ?» (Мӯсо) гуфт: «Ба Худо паноҳ мебарам, ки аз нодонон набошам».
اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).
Инҳо аз он чӣ касб кардаанд, насибе доранд ва Худо зуд ҳисобкунанда аст.
وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
Ва дар ҳақиқат, Аллоҳ дар китоб (Қуръон) барои шумо (қоидаҳоеро) нозил кардааст, ки агар шунидед, ки оёти Аллоҳро инкор мекунанд ва масхара мекунанд, пеш аз он ки онҳо ба сӯҳбати дигар шурӯъ кунанд, бо онҳо нанишинед. Зеро (агар шумо бо онҳо нанишинед), албатта, шумо низ мисли онҳо хоҳед буд. Аллоҳ ҳамаи мунофиқон ва кофиронро дар ҷаҳаннам ҷамъ мекунад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَكُمْ هُزُوًا وَّلَعِبًا مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ اَوْلِيَاۤءَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-lażīnattakhażū dīnakum huzuwaw wa la‘ibam minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wal-kuffāra auliyā'(a), wattaqullāha in kuntum mu'minīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, пешвоёни худро касоне нагиред, ки дини шуморо масхара ва бозича мекунанд, аз ҷумлаи касоне, ки пеш аз шумо китоб дода шуда буданд ва кофирон. Ва агар мӯъмин ҳастед, аз Худо битарсед.
وَاِذَا نَادَيْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ اتَّخَذُوْهَا هُزُوًا وَّلَعِبًا ۗذٰلِكَ بِاَ نَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُوْنَ
wa iżā nādaitum ilaṣ-ṣalātittakhażūhā huzuwaw wa la‘ibā(n), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘qilūn(a).
Ва агар онҳоро ба намоз даъват кунӣ, онро ба масхара ва бозича табдил медиҳанд, зеро онҳо мардуме ҳастанд, ки намефаҳманд.
فَقَدْ كَذَّبُوْا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۗ فَسَوْفَ يَأْتِيْهِمْ اَنْۢبـٰۤؤُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
faqad każżabū bil-ḥaqqi lammā jā'ahum fa saufa ya'tīhim ambā'u mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ба дурустӣ, онҳо ҳақро (Қуръонро) вақте ки бар онҳо омад, дурӯғ гуфтанд, пас дар оянда хабаре, ки ҳамеша масхара мекарданд, бар онҳо (ҳақиқат) хоҳад омад.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва ба ростӣ, баъзе аз паёмбароне, ки пеш аз ту буданд (эй Муҳаммад), масхара карда шуданд, то ба касоне, ки онҳоро масхара мекарданд, дар посух ба масхараашон азоб фуруд омад.
يَحْذَرُ الْمُنٰفِقُوْنَ اَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُوْرَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِيْ قُلُوْبِهِمْۗ قُلِ اسْتَهْزِءُوْاۚ اِنَّ اللّٰهَ مُخْرِجٌ مَّا تَحْذَرُوْنَ
yaḥżarul-munāfiqūna an tunazzala ‘alaihim sūratun tunabbi'uhum bimā fī qulūbihim, qulistahzi'ū, innallāha mukhrijum mā taḥżarūn(a).
Ин мунофиқон аз он метарсанд, ки сурае нозил шавад, ки он чиро, ки дар дилҳояшон пинҳон аст, шарҳ диҳад. Бигӯ (ба онҳо): « (Аз Аллоҳ ва Паёмбараш) масхара кунед», албатта Аллоҳ он чиро, ки шумо аз он метарсед, ошкор хоҳад кард.
وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّمَا كُنَّا نَخُوْضُ وَنَلْعَبُۗ قُلْ اَبِاللّٰهِ وَاٰيٰتِهٖ وَرَسُوْلِهٖ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِءُوْنَ
wa la'in sa'altahum layaqūlunna innamā kunnā nakhūḍū wa nal‘ab(u), qul abillāhi wa āyātihī wa rasūlihī kuntum tastahzi'ūn(a).
Ва агар аз онҳо бипурсӣ, албатта, онҳо ҷавоб медиҳанд: «Дар асл, мо танҳо шӯхӣ ва бозӣ мекардем». Бигӯ: «Чаро шумо ҳамеша Худо ва оёти Ӯ ва Паёмбарашро масхара мекунед?»
اَلَّذِيْنَ يَلْمِزُوْنَ الْمُطَّوِّعِيْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ فِى الصَّدَقٰتِ وَالَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ اِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُوْنَ مِنْهُمْ ۗسَخِرَ اللّٰهُ مِنْهُمْ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
allażīna yalmizūnal-muṭṭawwi‘īna minal-mu'minīna fiṣ-ṣadaqāti wal-lażīna lā yajidūna illā juhdahum fa yaskharūna minhum, sakhirallāhu minhum, wa lahum ‘ażābun alīm(un).
(Мунофиқон) касоне ҳастанд, ки мӯъминонеро, ки ба таври ихтиёрӣ садақа медиҳанд ва касонеро, ки танҳо ба он чизе, ки метавонанд, садақа диҳанд, сарзаниш мекунанд, пас он мунофиқон онҳоро дашном медиҳанд. Худо интиқоми дашномашонро хоҳад гирифт ва онҳоро азоби дардноке интизор хоҳад буд.
وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва агар азобро то замони муайян ба таъхир андозем, мепурсанд: «Чӣ чиз бозмедорад?» Бидон, ки вақте азоб ба онҳо биёяд, онҳоро аз он канорагирӣ кардан мумкин нест. Онҳоро (азоб), ки масхара мекарданд, иҳота кардааст.
وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ
wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).
Ва ӯ (Нӯҳ) ба сохтани киштӣ шурӯъ кард. Ҳар гоҳ ки бузургони қавмаш аз паҳлӯи ӯ мегузаштанд, ӯро масхара мекарданд. Ӯ (Нӯҳ) гуфт: «Агар шумо моро масхара кунед, мо низ шуморо масхара хоҳем кард, чунон ки шумо моро масхара мекунед».
وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва ҳар паёмбаре бар онҳо меомад, масхарааш мекарданд.
اِنَّا كَفَيْنٰكَ الْمُسْتَهْزِءِيْنَۙ
innā kafainākal-mustahzi'īn(a).
Албатта, Мо туро (эй Муҳаммад) аз шарри касоне, ки (туро) масхара мекунанд, нигоҳ медорем.
فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا عَمِلُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
fa aṣābahum sayyi'ātu mā ‘amilū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Пас, онҳо аз ҷазои (оқибатҳои) амалҳои худ азоб кашиданд ва аз ҷазое, ки дар гузашта ҳамеша масхара мекарданд, ғарқ шуданд.
وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا
wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).
Ва Мо паёмбаронро ҷуз башоратдиҳанда ва бимдиҳанда нафиристодем; вале кофирон бо ботил баҳс мекунанд, то ҳақиқатро аз байн баранд ва оёти Маро ва он чиро, ки бар онҳо ҳушдор дода мешавад, масхара мекунанд.
ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا
Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).
Пас, ҷазои онҳо дӯзах аст, ба сабаби куфрашон ва ба сабаби он ки оёти Ман ва паёмбарони Маро масхара мекарданд.
وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ
wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).
Ва вақте кофирон туро (эй Муҳаммад) мебинанд, танҳо масхараат мекунанд (мегӯянд): «Оё ин ҳамон касест, ки маъбудони шуморо бадном кард?» (Ҳарчанд онҳо касоне ҳастанд, ки ёди Аллоҳи меҳрубонро инкор мекунанд).
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва ба дурустӣ, паёмбароне пеш аз ту (эй Муҳаммад) низ масхара карда шуданд, пас, бар касоне, ки он чиро (паёмбаронро) масхара мекарданд, масхара мекарданд, азоб фуруд омад.
لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
Дар ҳақиқат, ин ба мо ва ба аҷдодони мо ваъда дода шудааст, ин танҳо афсонаи мардуми қадим аст!"
فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ
fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).
Сипас, ту онҳоро масхара мекардӣ, то ба дараҷае, ки Маро фаромӯш кардӣ ва (ҳамеша) ба онҳо механдидӣ.
وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا
wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).
Ва вақте туро (Муҳаммад) мебинанд, танҳо масхара мекунанд (мегӯянд): «Оё ин ҳамон марде аст, ки Аллоҳ ӯро ба унвони паёмбар фиристодааст?»
فَقَدْ كَذَّبُوْا فَسَيَأْتِيْهِمْ اَنْۢبـٰۤؤُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
faqad każżabū fa saya'tīhim ambā'u mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ба дурустӣ, онҳо (Қуръонро) инкор карданд, пас, дар оянда хабари (ҳақиқии) он чизе, ки масхара мекарданд, ба онҳо хоҳад расид.
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهٗٓ اَلَا تَسْتَمِعُوْنَ
qāla liman ḥaulahū alā tastami‘ūn(a).
(Фиръавн) ба мардуми атрофаш гуфт: «Оё шумо (гуфтаҳои ӯро) нашунидед?»
۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).
Ҷавоби қавмаш ҷуз ин набуд, ки бигӯянд: «Лут ва хонаводаашро аз сарзамини худ берун кунед, зеро онҳо мардуме ҳастанд, ки (худро муқаддас мешуморанд».
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ
wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).
Ва аз мардум касоне ҳастанд, ки суханони беҳударо истифода мебаранд, то бе ҳеҷ донише мардумро аз роҳи Худо гумроҳ кунанд ва онро масхара кунанд ва барои онҳо азобе хоркунанда аст.
يٰحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِۚ مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
yā ḥasratan ‘alal-‘ibād(i), mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ин хизматгорон чӣ қадар пушаймон буданд, ҳар вақте ки паёмбаре назди онҳо меомад, ҳамеша ӯро масхара мекарданд.
بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُوْنَ ۖ
bal ‘ajibta wa yaskharūn(a).
Ҳатто ту (Муҳаммад) (аз нофармонии онҳо) дар ҳайрат мондӣ ва онҳо (туро) таҳқир карданд.
وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَّسْتَسْخِرُوْنَۖ
wa iżā ra'au āyatay yastaskhirūn(a).
Ва вақте ки нишонае (аз бузургии Аллоҳ) мебинанд, онро масхара мекунанд.
وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa badā lahum sayyi'ātu mā kasabū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва барояшон маълум шуд, ки чӣ бадӣ кардаанд ва аз он чизе, ки ҳамеша ба он масхара мекарданд, ғарқ шудаанд.
اَنْ تَقُوْلَ نَفْسٌ يّٰحَسْرَتٰى عَلٰى مَا فَرَّطْتُّ فِيْ جَنْۢبِ اللّٰهِ وَاِنْ كُنْتُ لَمِنَ السّٰخِرِيْنَۙ
an taqūla yā ḥasratā ‘alā mā farraṭṭu fī jambillāhi wa in kuntu laminas-sākhirīn(a).
то касе нагӯяд: «Чӣ қадар пушаймонии ман аз ғафлатам дар (иҷрои вазифаҳоям) дар назди Худо бузург аст ва ман аз масхаракунандагонам (дини Худоро)».
وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa mā ya'tīhim min nabiyyin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва ҳар вақте ки паёмбаре бар онҳо меомад, ӯро масхара мекарданд.
اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Оё онҳо раҳмати Парвардигоратро тақсим мекунанд? Мо ризқи онҳоро дар ин дунё муайян кардем ва баъзеи онҳоро аз баъзеи дигар дараҷоте боло бурдем, то баъзе аз онҳо аз баъзеи дигар баҳраманд шаванд ва раҳмати Парвардигорат аз он чӣ онҳо ҷамъ мекунанд, беҳтар аст.
وَاِذَا عَلِمَ مِنْ اٰيٰتِنَا شَيْـًٔا ۨاتَّخَذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌۗ
wa iżā ‘alima min āyātinā syai'anittakhażahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).
Ва агар ӯ каме аз оёти Мо огоҳ бошад, пас (он оятҳо) масхара карда мешаванд. Онҳо касоне ҳастанд, ки азоби хоркунандае хоҳанд дошт.
وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا عَمِلُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ
wa badā lahum sayyi'ātu mā ‘amilū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва бадии он чи мекунанд, барояшон ошкор хоҳад шуд ва азобе ба касоне, ки масхара мекарданд, хоҳад расид.
ذٰلِكُمْ بِاَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّغَرَّتْكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا ۚفَالْيَوْمَ لَا يُخْرَجُوْنَ مِنْهَا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ
Żālikum bi'annakumuttakhażtum āyātillāhi huzuwaw wa garratkumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma lā yukhrajūna minhā wa lā hum yusta‘tabūn(a).
Ин аз он сабаб аст, ки шумо оёти Худоро масхара кардаед ва зиндагии дунё шуморо фиреб додааст." Пас, имрӯз онҳо аз оташ берун карда намешаванд ва ба онҳо имкони тавба дода намешавад.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِّنْ قَوْمٍ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنُوْا خَيْرًا مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاۤءٌ مِّنْ نِّسَاۤءٍ عَسٰٓى اَنْ يَّكُنَّ خَيْرًا مِّنْهُنَّۚ وَلَا تَلْمِزُوْٓا اَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوْا بِالْاَلْقَابِۗ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوْقُ بَعْدَ الْاِيْمَانِۚ وَمَنْ لَّمْ يَتُبْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā yaskhar qaumum min qaumin ‘asā ay yakūnū khairam minhum wa lā nisā'um min nisā'in ‘asā ay yakunna khairam minhunn(a), wa lā talmizū anfusakum wa lā tanābazū bil-alqāb(i), bi'salismul-fusūqu ba‘dal-īmān(i), wa mal lam yatub fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, набояд як қавм қавми дигареро масхара кунад (зеро) шояд онон (касоне, ки масхара карда мешаванд) аз онҳо (касоне, ки масхара мекунанд) беҳтар бошанд ва занон низ набояд занони дигарро масхара кунанд (зеро) шояд занон (касоне, ки масхара карда мешаванд) аз занон (касоне, ки масхара мекунанд) беҳтар бошанд. Ба якдигар танқид накунед ва якдигарро ба лаънатҳои бад назанед. Бадтарин даъват (даъват) он аст, ки пас аз имон овардан бад аст. Ва ҳар кӣ тавба накунад, пас онҳо ситамкоронанд.