۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).
सदाचार तुंदा मुंह पूरब ते पश्चिम बक्खी नेईं घुमाना ऐ, पर सदाचार ओह ऐ जेह्ड़ा अल्लाह, आखरी दिन, फरिश्ते, किताबें, ते नबीएं उप्पर विश्वास करदे न ते अपनी प्यारी दौलत रिश्तेदारें, अनाथें, गरीबें गी, उनें लोकें गी दिंदे न जेह्ड़े सफर पर न (मुसाफिर), भिखारी, ते अपने नौकरें गी मुक्त करने आस्तै, जेह्ड़े नमाज करदे न ते जकात दिंदे न, जेह्ड़े लोक अपने वादे गी कदूं पूरा करदे न वादे, ते गरीबी, दुखें ते युद्ध दे समें च धैर्य रखने आह्ले लोक। सच्चे लोक हन, ते पुण्य वाले हन।
اَلصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْمُنْفِقِيْنَ وَالْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالْاَسْحَارِ
aṣ-ṣābirīna waṣ-ṣādiqīna wal-qāniṭīna wal-munfiqīna wal-mustagfirīna bil-asḥār(i).
(इसदे अलावा) धैर्यवान, धर्मी, आज्ञाकारी, अपनी दौलत देण वाला, ते भोर तों पहलां माफी मंगण वाला।
قَالَ اللّٰهُ هٰذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصّٰدِقِيْنَ صِدْقُهُمْ ۗ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗرَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
qālallāhu hāżā yaumu yanfa‘uṣ-ṣādiqīna ṣidquhum, lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
अल्लाह आखदा ऐ, "एह् उसलै होंदा ऐ जिसलै सज्जन गी अपनी धार्मिकता दा फायदा होंदा ऐ। उनेंगी जन्नत मिलदी ऐ जिसदे हेठ नदियां बगदियां न, ओह् उस च हमेशा रौह्नगे। अल्लाह उंदे कोला खुश होंदे न ते उंदे कोला खुश होंदे न। एह् इक बड्डी जीत ऐ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَكُوْنُوْا مَعَ الصّٰدِقِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa kūnū ma‘aṣ-ṣādiqīn(a).
हे विश्वास करने आले! अल्लाह से डरो, ते उन लोकां नाल रहो जो सच्चे हन।
وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا
wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).
ते आखो (मुहम्मद) "सच्चाई तुहाडे रब तों आंदी है; जो (विश्वास करना) चाहंदा है, ओह विश्वास दे, ते जो (कफर) चाहंदा है, ओ काफर कर दे।" सचमुच अस्सां गलत करने आलें लेई नरक तैयार कीता ऐ, जिंदी उथल-पुथल उनेंगी घेरदा ऐ। जेकर ओह मदद (पीने) मंगदे न तां उनेंगी उबलदे लोहे दे समान पानी दित्ता जाग जेह्ड़ा उंदे चेहरे गी झुलसांदा ऐ। (ओह) सब तों बुरा पेय ते सब तों बुरी आराम दी जगह है।
مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ رِجَالٌ صَدَقُوْا مَا عَاهَدُوا اللّٰهَ عَلَيْهِ ۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ قَضٰى نَحْبَهٗۙ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْتَظِرُ ۖوَمَا بَدَّلُوْا تَبْدِيْلًاۙ
minal-mu'minīna rijālun ṣadaqū mā ‘āhadullāha ‘alaih(i), faminhum man qaḍā naḥbah(ū), wa minhum may yantaẓir(u), wa mā baddalū tabdīlā(n).
मुसलमानें च ओह् बी शामल न जेह्ड़े अल्लाह कन्नै अपना वादा पूरा करदे न, ते उंदे च ओह् बी शामल न जेह्ड़े कमजोर होंदे न, ते उंदे च ओह् बी शामल न जेह्ड़े इंतजार करदे न ते (अपने वादे च) घट्टोघट्ट नेईं बदलदे।
لِّيَجْزِيَ اللّٰهُ الصّٰدِقِيْنَ بِصِدْقِهِمْ وَيُعَذِّبَ الْمُنٰفِقِيْنَ اِنْ شَاۤءَ اَوْ يَتُوْبَ عَلَيْهِمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًاۚ
liyajziyallāhuṣ-ṣādiqīna biṣidqihim wa yu‘ażżibal-munāfiqīna in syā'a au yatūba ‘alaihim, innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).
तां जे अल्लाह धर्मी लोकें गी उंदी धार्मिकता दा इनाम देग, ते जेकर चाह्न्दा ऐ, जां उंदे पछतावा गी स्वीकार करदा ऐ तां उनेंगी सजा देग। सचमुच अल्लाह माफ करने आला, दयालु ऐ।
اِنَّ الْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمٰتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْقٰنِتٰتِ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالصّٰدِقٰتِ وَالصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰبِرٰتِ وَالْخٰشِعِيْنَ وَالْخٰشِعٰتِ وَالْمُتَصَدِّقِيْنَ وَالْمُتَصَدِّقٰتِ وَالصَّاۤىِٕمِيْنَ وَالصّٰۤىِٕمٰتِ وَالْحٰفِظِيْنَ فُرُوْجَهُمْ وَالْحٰفِظٰتِ وَالذّٰكِرِيْنَ اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّالذّٰكِرٰتِ اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا
innal-muslimīna wal-muslimāti wal-mu'minīna wal-mu'mināti wal-qānitīna wal-qānitāti waṣ-ṣādiqīna waṣ-ṣādiqāti waṣ-ṣābirīna waṣ-ṣābirāti wal-khāsyi‘īna wal-khāsyi‘āti wal-mutaṣaddiqīna wal-mutaṣaddiqāti waṣ-ṣā'imīna waṣ-ṣā'imāti wal-ḥāfiẓīna furūjahum wal-ḥāfiẓāti waż-żākirīnallāha kaṡīraw waż-żākirāti a‘addallāhu lahum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
सचमुच, मुसलमान मरद ते जनानी, विश्वासी मरद ते जनानी, अपनी आज्ञाकारिता च अडिग रेहने आले मर्द ते जनानी, पुरुष ते जनानी जेड़े धैर्य रखदे न, मर्द ते जनानी जो धीरज रखदे न, मर्द ते जनानी जेड़े नम्र न, मर्द ते जनानी जेड़े दक्षिणा दिंदे न, मर्द ते जनानी जेड़े रोजा रखदे न, मर्द ते जनानी जेड़े अपनी इज्जत बनाई रक्खदे न, मर्द ते जनानी जेह्ड़े अक्सर (नाम) अल्लाह दा जिक्र करदे न, अल्लाह ने उंदे आस्तै माफी ते इक बड्डा इनाम दित्ता ऐ।
وَالَّذِيْ جَاۤءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ
wal-lażī jā'a biṣ-ṣidqi wa ṣaddaqa bihī ulā'ika humul-muttaqūn(a).
ते सच्चाई (मुहम्मद) लाने आले ते इसदी पुष्टि करने आले, ओह पुण्य लोक हन।
طَاعَةٌ وَّقَوْلٌ مَّعْرُوْفٌۗ فَاِذَا عَزَمَ الْاَمْرُۗ فَلَوْ صَدَقُوا اللّٰهَ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْۚ
°ā‘atuw wa qaulum ma‘rūf(un), fa'iżā ‘azamal-amr(u), falau ṣadaqullāha lakāna khairal lahum.
(उंदे वास्ते जो बेहतर है) (अल्लाह दी) आज्ञाकारी होना ते अच्छे शब्द बोलना। कीजे जेकर (जंग दा) क्रम स्थापित होई जा तां (उनेंगी एह् पसंद नेईं औग)। हालांकि, जेकर ओह सचमुच अल्लाह उप्पर (विश्वास) करदे तां उंदे आस्तै एह् गै बेहतर होंदा।
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوْا وَجَاهَدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصّٰدِقُوْنَ
innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ṡumma lam yartābū wa jāhadū bi'amwālihim wa anfusihim fī sabīlillāh(i), ulā'ika humuṣ-ṣādiqūn(a).
असल विच सच्चे मुसलमान ओह हन जो अल्लाह ते ओस दे रसूलुल्लाह ते विश्वास करदे हन, फिर ओ हिचकिचाहट नहीं करदे ते अपनी दौलत ते आत्मा नाल अल्लाह दे राह विच जतन करदे हन। सच्चे लोक हन।