بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
Í nafni Allahs, hins náðugasta, hins miskunnsamasta.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
al-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Lof sé Allah, Drottinn allra heima,
فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).
Þá meðtók Adam orð frá Drottni sínum og hann samþykkti iðrun hans. Vissulega er Allah sá sem samþykkir iðrun, hinn miskunnsamasti.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
Og á sama hátt höfum vér gert yður (múslima) að „millifólki“ svo að þér megið vera vitni að (verkum) manna og svo að sendiboðinn (Múhameð) megi vera vitni að (verkum) yðar. Vér gerðum það ekki að þeirri qibla sem þér (áður) leituð til, heldur svo að vér megum vita hverjir fylgja sendiboðanum og hverjir snúa aftur. Vissulega er (að færa Qibla) mjög erfitt, nema fyrir þá sem Allah hefur leiðbeint. Og Allah mun ekki sóa trú yðar. Vissulega er Allah náðugur, miskunnsamur við menn.
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ
qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).
Hann (Móse) bað: „Ó, Drottinn minn, fyrirgef mér og bróður mínum og láttu okkur ná yfir miskunn þína, og þú ert miskunnsamasti allra miskunnsömu.“
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Vissulega hefur Allah samþykkt iðrun spámannsins, Muhajirin og Ansar, sem fylgdu spámanninum á erfiðum tímum, eftir að hjörtu hóps þeirra sneru næstum frá, þá samþykkti Allah iðrun þeirra. Vissulega er Allah náðugur, miskunnsamur þeim.
۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).
Og ég lýsi mig ekki (yfir) að vera frjáls (frá mistökum), því að girnd leiðir alltaf til ills, nema (girnd) sem Drottinn minn hefur miskunnað. Vissulega er Drottinn minn fyrirgefandi, miskunnsamur.
نُزُلًا مِّنْ غَفُوْرٍ رَّحِيْمٍ ࣖ
nuzulam min gafūrir raḥīm(in).
Sem skatt (til þín) frá (Allah) hinum fyrirgefandi, hinum miskunnsama.