وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
(Астӑвӑр), эсир (Мухаммед) Аллах ырӑлӑх панӑ ҫынна тата эсир (тата) ӑна ырӑлӑх панӑ ҫынна: «Хӑвӑн арӑмна упра, Аллахран хӑра», — тенӗ чухне, эсӗ хӑвӑн чӗрӳнте Аллах мӗн уҫса панине пытарнӑ чухне, ҫынсенчен хӑранӑ чухне, Аллах санран хӑрама ытларах ирӗк панӑ пулин те. Ҫапла вара, Заид хӑйӗн арӑмӗшӗн ыйтӑвӗсене пӗтерсен (унран уйрӑлсан), эпир сире унпа (Зайнабпа) качча патӑмӑр, ҫапла вара ӗненекенсем хӑйсен усрава илнӗ ачисен арӑмӗсене (качча илме) хирӗҫ пулман, енчен те усрава илнӗ ачасем хӑйсен арӑмӗсене ыйтӑвӗсене пӗтернӗ пулсан. Турӑ хушни вара чӑнах та пурнӑҫланӗ.
مَا كَانَ مُحَمَّدٌ اَبَآ اَحَدٍ مِّنْ رِّجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَّسُوْلَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيّٖنَۗ وَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا ࣖ
mā kāna muḥammadun abā aḥadim mir rijālikum wa lākir rasūlallāhi wa khātaman-nabiyyīn(a), wa kānallāhu bikulli syai'in ‘alīmā(n).
Мухаммед сирӗнтен нихӑшӗн те ашшӗ мар, анчах вӑл Аллахӑн элчи тата пророксен пичечӗ. Аллах вара пурне те пӗлет.