وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
ते (याद रखो), जदूं तुसें (मुहम्मद) उस व्यक्ति गी आखेआ जिस उप्पर अल्लाह ने एहसान कीता हा ते तुसें (भी) उस पर एहसान कीता हा, "अपनी घरेआली गी रखो ते अल्लाह कोला डरो" तां तुस अपने दिलै च छुपाई रक्खे दे हे जेह्ड़ा अल्लाह उजागर करग, ते तुस लोकें कोला डरदे हे, हालाँकि अल्लाह गी तुंदे कोला डरने दा ज्यादा हक हा। इस करिए जदूं जैद ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी खत्म करी दित्ता हा (उसगी तलाक देई दित्ता हा), तां अस तुंदी ब्याह उसी (जैनब) कन्नै करी लेआ तां जे मुसलमानें गी अपने गोद लैते दे बच्चें दी पत्नी कन्नै (ब्याह) करने च कोई ऐतराज नेईं होऐ, जेकर गोद लैते दे बच्चें ने अपनी घरेआली आस्तै अपनी जरूरतें गी पूरा करी लैता हा। ते परमेसरे दा फरमान जरूर पूरा ह़ोई जाग।
مَا كَانَ مُحَمَّدٌ اَبَآ اَحَدٍ مِّنْ رِّجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَّسُوْلَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيّٖنَۗ وَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا ࣖ
mā kāna muḥammadun abā aḥadim mir rijālikum wa lākir rasūlallāhi wa khātaman-nabiyyīn(a), wa kānallāhu bikulli syai'in ‘alīmā(n).
मुहम्मद तुहाडे विचों किसे दा पिता नहीं, पर ओ अल्लाह दा रसूलुल्लाह ते नबीयां दी मुहर है। ते अल्लाह हर गल्ल दा सर्वज्ञ ऐ।