قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Калӑр (Мухаммед): «Эпӗ хамӑн Ҫӳлхуҫана итлемесен, аслӑ кунӑн (Вилӗм кунӗн) асапӗнчен чӑнах та хӑратӑп».
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
Пирӗн сӑвӑ йӗркисене вӗсене уҫҫӑн вуласа парсан, пире тӗл пуласса кӗтменнисем: «Ҫак Корансӑр пуҫне урӑх кӗнеке илсе килӗр е ӑна улӑштарӑр», — тенӗ. Калӑр (Мухаммед): «Эпӗ ӑна хам ирӗкпе улӑштарма юрамасть. Эпӗ хама мӗн уҫса панине ҫеҫ пӑхӑнатӑп. Эпӗ хамӑн Ҫӳлхуҫана итлемесен аслӑ кунӑн (Вилӗм кунӗн) асапӗнчен чӑннипех те хӑратӑп».