قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
So (Mohammed): "Ech hunn wierklech Angscht virun der Strof vum groussen Dag (Den Dag vum Ënnergang), wann ech mengem Här net gehorchen."
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
An wéi eis Verse hinne kloer virgedroe goufen, hunn déi, déi net erwaart hunn, eis ze begéinen, gesot: "Bréngt en anert Buch wéi dëse Koran oder ersetzt et." Sot (Mohammed): "Et ass net ubruecht fir mech, et aus eegenem Wëllen z'änneren. Ech verfollegen nëmmen dat, wat mir opgedeckt gëtt. Ech hunn wierklech Angscht virun der Strof vum groussen Dag (Urdesdag), wann ech mengem Här net gehorchen."