فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
O lea na talia ai o ia e Ia (Allah) ma le taliaina lelei, tausia o ia i le tuputupu aʻe lelei ma tuʻuina atu lana tausiga ia Sakaria. O taimi uma lava e sau ai Sakaria e asiasi ia te ia i le mihrab (potu faapitoa mo le tapuaiga), e maua ai e ia meaʻai i ona tafatafa. Na ia fai atu, "Mariamu e! O fea na e maua mai ai lenei mea?" Na tali atu o ia (Mariamu), "E mai ia Allah." E moni, e foaʻi mai e Allah le tausiga i lē ua Ia finagalo i ai e aunoa ma se faʻatusatusaga.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَ ۗوَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يُلْقُوْنَ اَقْلَامَهُمْ اَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ
Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż yulqūna aqlāmahum ayyuhum yakfulu maryam(a), wa mā kunta ladaihim iż yakhtaṣimūn(a).
O nisi ia o tala fou e leʻi vaaia na Matou faʻaalia atu ia te oe (Muhammad), e ui lava ina e te leʻi i ai faʻatasi ma i latou ina ua latou faia a latou peni (e faia ai le vili) po o ai o i latou e taofia Mariama. Ma e te leʻi i ai faʻatasi ma i latou ina ua latou fefinauaʻi.