فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
O la, a (Ala) y’a sɔn ni sɔnni ɲuman ye, k’a lamɔ ni yiriwali ɲuman ye, k’a ka ladonni kalifa Zakariya ma. Tuma o tuma ni Zakari tun nana a filɛ mihrab (batolibon kɛrɛnkɛrɛnnin) kɔnɔ, a tun be dumuni sɔrɔ a gɛrɛfɛ. A ko: "E Mariyamu! I ye nin sɔrɔ min?" A (Mariyamu) y’a jaabi ko: “A bɔra Ala fɛ.” Tiɲɛ na, Ala b’a fɛ ka balo di o tigi ma k’a sɔrɔ a ma jate.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَ ۗوَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يُلْقُوْنَ اَقْلَامَهُمْ اَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَۖ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ
Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż yulqūna aqlāmahum ayyuhum yakfulu maryam(a), wa mā kunta ladaihim iż yakhtaṣimūn(a).
O ye kibaruya yebali dɔw ye, an ye minw jigi i kan (Muhamadu), hali n’i tun tɛ n’u ye tuma min na u y’u ka sɛbɛrikɛlanw fili (ka kala bɔ) u la min tun bena Mariyamu mara. Ani, i tun tɛ n’u ye tuma min na u tun be kɛlɛ la.