14
Q.S Saba (34:14)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
نو کله چې موږ په هغه (سلیمان) مرګ مقرر کړ، نو د هغه مرګ بل چا نه وو ښودلی مګر د هغه لکۍ چې د هغه لکۍ یې خوړلې وه. نو کله چې هغه ولوېد، نو پېریانو پوه شول چې که دوی په غیب پوه شي نو دوی به په سپکاوي عذاب کې نه پاتې کېدل.