14
Q.S सबा (34:14)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
त जखन हम हुनका (सुलेमान) लेल मृत्यु निर्धारित केने रही तखन हुनकर लाठी के खाय वाला दीमक के अलावा हुनकर मृत्यु के किछुओ नहि देखा देलकनि | तेँ जखन ओ खसलाह तखन जिन्न सभ केँ बुझल छलनि जे जँ ओ सभ अदृश्य केँ चिन्हितथि तँ ओ सभ अपमानजनक यातना मे नहि रहताह |