14
Q.S சபா (34:14)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
ஆகவே, நாம் அவருக்கு (சுலைமானுக்கு) மரணத்தை விதித்தபோது, அவருடைய கைத்தடியைத் தின்ற கரையான்களைத் தவிர வேறொன்றும் அவருடைய மரணத்தை அவர்களுக்குக் காட்டவில்லை. எனவே, அவர் வீழ்ந்தபோது, தாங்கள் மறைவானதை அறிந்திருந்தால், இழிவான வேதனையில் இருக்க மாட்டோம் என்பதை ஜின்கள் அறிந்துகொண்டன.