14
Q.S סאַבאַ (34:14)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
אַלזאָ ווען מיר האָבן אים (סולימאן) באַשטימט דעם טויט, האָט גאָרנישט זיי געוויזן זײַן טויט אַחוץ די טערמיטן וואָס האָבן פֿאַרגעסן זײַן שטעקן. אַלזאָ ווען ער איז געפֿאַלן, האָבן די דזשין געוואוסט אַז אויב זיי וואָלטן געוואוסט דאָס אומגעזעענע, וועלן זיי נישט בלייבן אין דערנידעריגנדיקע יסורים.