14
Q.S Саба (34:14)
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
Ус анакәха, иара (Сулеиман) аԥсра аныҟаҳҵа, иԥсра урҭ ирызмырбаӡеит, илабашьа зфоз ахәаҷа-маҷа рыда. Убри аҟнытә данкаҳа, аџьнышцәа ирдыруан, амаӡа рдыруазар, лазырҟәуа агәаҟрақәа рҿы ишынхом.