لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ
lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).
धर्म (इस्लाम) के (पालन) में कोनो मजबूरी नै छै, वास्तव में सही रास्ता आ गलत रास्ता में स्पष्ट (अंतर) छै। जे कियो तगुत के काफिर करैत अछि आ अल्लाह के विश्वास करैत अछि, तखन सचमुच, ओ एकटा बहुत मजबूत रस्सी के (दृढ़ रूप स) पकड़ने अछि जे नहि टूटत। अल्लाह सब सुननिहार, सर्वज्ञ छथि।
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
की अहाँ के ओहि लोक पर ध्यान नहि गेल जे इब्राहीम के संग हुनकर प्रभु के बारे में बहस केने छल, कियाक त अल्लाह हुनका एकटा राज्य (शक्ति) देने छलाह | जखन अब्राहम कहलनि, “हमर प्रभु ओ छथि जे जीवन दैत छथि आ मृत्युक कारण बनैत छथि” तखन ओ कहलनि, “हम जीवन द’ सकैत छी आ मृत्यु सेहो द’ सकैत छी।” इब्राहिम कहलकै, "अल्लाह सूर्य के पूरब स॑ उठैलकै, त॑ ओकरा पश्चिम स॑ उठैलकै।" तेँ जे व्यक्ति अविश्वास करैत अछि ओ भ्रमित अछि । अल्लाह अपराधी के मार्गदर्शन नै करै छै।
وَلْتَكُنْ مِّنْكُمْ اُمَّةٌ يَّدْعُوْنَ اِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
waltakum minkum ummatuy yad‘ūna ilal-khairi wa ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkar(i), wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
आ अहाँ सभक बीच एहन लोकक समूह हो जे सद्गुणक आह्वान करैत अछि, सद्गुणक आज्ञा दैत अछि (करैत अछि) आ अधलाह बात केँ मना करैत अछि | आ ओ सभ भाग्यशाली लोक छथि।
كُنْتُمْ خَيْرَ اُمَّةٍ اُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۗ وَلَوْ اٰمَنَ اَهْلُ الْكِتٰبِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُوْنَ وَاَكْثَرُهُمُ الْفٰسِقُوْنَ
kuntum khaira ummatin ukhrijat lin-nāsi ta'murūna bil-ma‘rūfi wa tanhauna ‘anil-munkari wa tu'minūna billāh(i), wa lau āmana ahlul-kitābi lakāna khairal lahum, minhumul-mu'minūna wa akṡaruhumul-fāsiqūn(a).
अहाँ (मुसलमान) मनुक्ख सँ जन्मल सबसँ नीक लोक छी, (कारण अहाँ) जे सही अछि ओकरा आज्ञा (करब) करू, आ बुराई पर मना करू, आ अल्लाह पर विश्वास करू। जँ किताबक लोक सभ विश्वास कएने रहितथि तँ हुनका सभक लेल नीक रहैत । ओहि मे विश्वासी छथि, मुदा बेसी दुष्ट लोक छथि।
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
अस्तु, अल्लाहक कृपाक बदौलत अहाँ (मुहम्मद) हुनका लोकनिक प्रति कोमल छलहुँ । जँ अहाँ कठोर काज करब आ रूक्ष हृदय अछि तँ ओ सभ निश्चित रूपसँ अहाँक आसपासक लोकसँ दूरी बना लेताह । तेँ हुनका सभ केँ क्षमा करू आ हुनका सभक लेल क्षमा माँगू, आ एहि विषय मे हुनका सभ सँ परामर्श करू। तखन जखन अहाँ अपन मन बना लेब तखन अल्लाह पर भरोसा करू। सचमुच अल्लाह ओहि लोक स प्रेम करैत छथि जे हुनका पर भरोसा रखैत छथि।
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَعْلَمُ اللّٰهُ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَّهُمْ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَوْلًا ۢ بَلِيْغًا
ulā'ikal-lażīna ya‘lamullāhu mā fī qulūbihim fa a‘riḍ ‘anhum wa ‘iẓhum wa qul lahum fī anfusihim qaulam balīgā(n).
ओ एहन लोक छथि जे (वास्तव मे) अल्लाह जनैत छथि जे हुनकर दिल मे की अछि। तेँ हुनका सभ सँ पीठ फेरू, आ हुनका सभ केँ सलाह दियौक, आ हुनका सभ सँ एहन शब्द बाजू जे हुनकर आत्मा केँ प्रभावित करत।
وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
भोर-साँझ अपन प्रभु के पुकारनिहार के नहि भगाउ, हुनकर प्रसन्नता के आशा करैत छथि | अहाँ हुनका लोकनिक काजक कनिको जिम्मेदारी नहि लैत छथि आ ओ सभ अहाँक काजक कनिको जिम्मेदारी नहि उठबैत छथि, जाहि कारणेँ अहाँ हुनका सभ केँ बाहर निकालबाक (अधिकार) छी, जाहि सँ अहाँ अपराधी मे सँ एक छी।
وَمَا عَلَى الَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّلٰكِنْ ذِكْرٰى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
wa mā ‘alal-lażīna yattaqūna min ḥisābihim min syai'iw wa lākin żikrā la‘allahum yattaqūn(a).
जे अल्लाह स डरैत छथि हुनका अपन पाप के कोनो जिम्मेदारी नै छैन्ह; लेकिन हुनका सब के कर्तव्य छै कि हुनका सब के अल्लाह स डरय के याद दिलाबै।
۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).
आ (याद करू) जखन इब्राहिम अपन पिता अजर सँ कहलनि, "की अहाँक लेल ओहि मूर्ति सभ केँ देवता बनेनाइ उचित अछि? सचमुच, हम अहाँ केँ आ अहाँक लोक केँ स्पष्ट गलती मे देखैत छी।"
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ فَبِهُدٰىهُمُ اقْتَدِهْۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًاۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْعٰلَمِيْنَ ࣖ
ulā'ikal-lażīna hadallāhu fa bihudāūhumuqtadih, qul lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in huwa illā żikrā lil-‘ālamīn(a).
ई ओ सब (नबी) छथि जिनका अल्लाह के मार्गदर्शन भेटल छनि, ताहि लेल हुनकर मार्गदर्शन के पालन करू। (मुहम्मद) कहू, "हम (कुरान) के संप्रेषण के बदला में अहाँ स किछु नहि मांगैत छी।" कुरान पूरा दुनिया मे (सब लोक) के लेल चेतावनी के अलावा किछु नहि अछि।
وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ
wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).
ओ सब अल्लाह के ओहिना महिमामंडन नहि करैत छथि जेना करबाक चाही जखन ओ कहैत छथि जे "अल्लाह मनुक्ख पर किछु नहि प्रकट केने छथि |" कहू (मुहम्मद), "जे किताब (तोराह) के उतारलखिन जे मूसा मनुष्य के लेल प्रकाश आ मार्गदर्शन के रूप में अनने छलाह, अहाँ किताब के छिड़ियाएल कागज के टुकड़ा में बनेलौं, अहाँ (ओकर किछु हिस्सा) देखौलौं आ ओकर बहुत किछु नुका देलौं, भले अहाँ के ओ बात सिखाओल गेल छल जे अहाँ के नहि बुझल छल, ने अहाँ के द्वारा आ ने अहाँक पूर्वज द्वारा।" कहब, "ई अल्लाह छथि (जे एकरा उतारने छलाह)," तखन (एकर बाद) हुनका सभ केँ अपन गलती मे खेलाइत रहय दियौक।
وَلَا تَسُبُّوا الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْوًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ كَذٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ اُمَّةٍ عَمَلَهُمْۖ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lā tasubbul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi fa yasubbullāha ‘adwam bigairi ‘ilm(in), każālika zayyannā likulli ummatin ‘amalahum, ṡumma ilā rabbihim marji‘uhum fa yunabbi'uhum bimā kānū ya‘malūn(a).
आ अल्लाह के अलावा जिनका ओ सब इबादत करैत छथि हुनकर अपमान नहि करू, कहीं ओ सब बिना ज्ञान के अल्लाह के बेसी अपमान नहि करथि। एहि तरहेँ हम सभ हर लोक केँ अपन कर्म केँ नीक बुझेलहुँ। तखन हुनका सभक प्रभु लग हुनका सभक वापसी होयत, आ ओ हुनका सभक काजक सूचना देताह।
ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).
जोड़ी मे आठ टा खेतक जानवर (चारि जोड़ी) अछि; एक जोड़ी बरद आ एक जोड़ी बकरी। कहब, "दू नर या दू मादा के बीच अल्लाह के की मना छै या दुनु मादा के गर्भ में की छै? हमरा ज्ञान के आधार पर समझा दियौ अगर अहाँ सच्चा छी।"
وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
आ ऊँटसँ एक जोड़ी आ गायसँ एक जोड़ी। कहू, "दू नर या दू मादा के बीच की मना छै, या दुनु मादा के कोख में की छै? की अहाँ गवाह छलहुं जखन अल्लाह अहाँ सब लेल ई निर्धारित केने छलाह? ओहि लोक स बेसी अन्याय के अछि जे अल्लाह के खिलाफ झूठ के आविष्कार करैत अछि जे बिना ज्ञान के लोक के भटकाबय?" सचमुच अल्लाह अन्यायी लोक के मार्गदर्शन नहि करताह।
سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ
sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).
मुश्रिक लोकनि कहताह जे जँ अल्लाह चाहथि त' हम सभ हुनका संग साझीदार नहि करितहुँ, आ ने अपन पूर्वज सभ, आ नहिये हम सभ कोनो बात पर मना करितहुँ।" तहिना हुनका सभसँ पहिने जे सभ झूठ बाजल छल (दूत सभ) जाबत धरि ओ सभ हमर सभक दण्डक स्वाद नहि लेलक। कहू (मुहम्मद), "की अहाँ लग कोनो ज्ञान अछि जे अहाँ हमरा सभ धरि पहुँचा सकैत छी? अहाँ जे पालन करैत छी से मात्र अनुमान अछि, आ अहाँ मात्र सोचैत छी।"
قُلْ فَلِلّٰهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُۚ فَلَوْ شَاۤءَ لَهَدٰىكُمْ اَجْمَعِيْنَ
qul fa lillāhil-ḥujjatul-bāligah(tu), fa lau syā'a lahadākum ajma‘īn(a).
(मुहम्मद) कहू, "एकमात्र कारण अल्लाह छथि। तेँ जँ ओ चाहथि त' अहाँ सभक मार्गदर्शन भेटत।"
قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ
qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).
कहब, "हमर रब हमरा कहलनि जे न्यायपूर्वक काज करू। हर नमाज मे अपन मुँह (अल्लाह) दिस घुमाउ, आ अपन इबादत केवल हुनका द' क' हुनकर इबादत करू। अहाँ हुनका लग वापस आबि जायब जेना अहाँ मूल रूप सँ बनल छी।"
لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
सचमुच, हम सब सचमुच नूह के हुनकर लोक के पास पठा देने छी, तखन ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह के आराधना करू! हुनका छोड़ि अहाँ सब लेल कोनो देवता (इबादत) नहि छथि। सचमुच हमरा डर अछि जे अहाँ सब के भयावह दिन (कयामत के दिन) सजा के सताओल जायत)।
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
ओ (नूह) उत्तर देलथिन, "हे हमर लोक! हम भटकल नहि छी; मुदा हम समस्त लोकक प्रभुक दूत छी।"
۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).
आ 'अद'क लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) हुद, ओकर भाइ। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर इबादत करू! अहाँ सभक लेल हुनका छोड़ि कोनो देवता (इबादत) नहि अछि। तखन अहाँ सभ अल्लाह सँ किएक नहि डरैत छी?"
وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).
आ समुदक लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) ओकर भाइ सालेह। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर इबादत करू! हुनका छोड़ि अहाँ सभक लेल कोनो देवता (इबादत) नहि अछि। सचमुच अहाँ सभक पास अहाँक रब सँ एकटा स्पष्ट प्रमाण आबि गेल अछि। अल्लाह केर ई (क) ऊँट अहाँ सभक लेल एकटा निशानी अछि। एकरा अल्लाह केर धरती पर भोजन करय दियौक, एकरा कोनो नुकसान नहि पहुँचाउ, नहि त परिणामस्वरूप अहाँ केँ एकटा कष्टदायक यातना होयत।"
وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आ मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ केँ ‘अद’क लोकक बाद खलीफा बनौलनि आ अहाँ सभ केँ धरती पर राखि देलनि। समतल जगह पर महल बनबैत छी आ पहाड़ी पर ओकरा घर मे उकेरैत छी । त अल्लाह के बरकत याद राखू आ धरती पर बदमाशी नहि करू।
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
आ (हम सभ सेहो) लूत केँ पठौलनि, जखन ओ अपन लोक सभ सँ कहलथिन, "अहाँ सभ घृणित काज किएक क' रहल छी, जे अहाँ सभ सँ पहिने (एहि संसार मे) केओ नहि केने अछि)।
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
सत्ते, अहाँ स्त्रीगणक लेल नहि, पुरुषक प्रति अपन कामना प्रकट केने छी। अहाँ सचमुच एकटा ओवररीचिंग लोक छी।”
وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).
आ मद्यन के लोक के हम (पठौलौं) शुएब, हुनकर अपन भाई। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर इबादत करू। हुनका छोड़ि अहाँ सभक लेल कोनो देवता (इबादत) नहि छथि। सचमुच अहाँ सभक पास अहाँक रब सँ स्पष्ट सबूत आयल अछि। नाप आ तराजू केँ सिद्ध करू, आ ककरो कनिको नुकसान नहि पहुँचाउ। पृथ्वी केँ नीक जकाँ (सृष्टि) के बाद नुकसान नहि पहुँचाउ। जँ अहाँ सभ मुसलमान छी तँ अहाँ सभक लेल ई नीक अछि।"
وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
मूसा कहलथिन, "हे फिरौन! सत्ते हम सभ लोकक प्रभुक दूत छी।
قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "अल्लाह सँ मदद माँगू आ धैर्य राखू। सचमुच (ई) धरती अल्लाह केर अछि; ओ अपन सेवक मे जेकरा चाहथि ओकरा विरासत मे भेटत। आ (अच्छा) अंत ओहि लोकक लेल अछि जे धर्मात्मा छथि।"
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
क्षमाशील बनू आ लोक के कहू जे जे बुद्धिमानी अछि से करू, आ मूर्ख लोक पर ध्यान नहि दियौक।
وَاِنْ اَحَدٌ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ اسْتَجَارَكَ فَاَجِرْهُ حَتّٰى يَسْمَعَ كَلٰمَ اللّٰهِ ثُمَّ اَبْلِغْهُ مَأْمَنَهٗ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa in aḥadum minal-musyrikīnastajāraka fa ajirhu ḥattā yasma‘a kalāmallāhi ṡumma ablighu ma'manah(ū), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘lamūn(a).
आ जँ कोनो मुशरीक अहाँक रक्षा चाहैत अछि तँ ओकर रक्षा करू जाहिसँ ओ अल्लाहक वचन सुनि सकय, तखन ओकरा ओकरा लेल सुरक्षित स्थान पर पहुँचा दियौक। से एहि लेल जे ओ सभ एहन लोक छथि जे नहि जनैत छथि ।
۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ
wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).
आ विश्वासी सभक लेल (युद्धक मैदान मे) जेनाइ उचित नहि। कियैक नहि हुनका लोकनिक प्रत्येक समूह मे सँ किछु गोटे अपन धार्मिक ज्ञान केँ गहींर करय लेल आ घुरला पर अपन लोक केँ चेताबय लेल जाइत छथि, जाहि सँ ओ सब अपन रक्षा क' सकथि।
قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ
qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).
मूसा कहलथिन, “की अहाँ सभ सत् य कहबा योग्य छी, ‘की ई जादू-टोना अछि?’ तइयो जादूगर सभ विजयी नहि होयत।”
وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ
wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).
आ मूसा कहलनि, "हे हमर लोक! जँ अहाँ अल्लाह पर विश्वास करैत छी त' हुनका पर भरोसा राखू, जँ अहाँ सचमुच मुसलमान छी (आधीन)।"
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).
ओ (नुह) कहलनि, "हे हमर लोक! जँ हमरा अपन प्रभु सँ स्पष्ट प्रमाण भेटितय, आ हमरा हुनका सँ दया कयल गेल हो, जखन कि (ओ कृपा) अहाँक भेष मे छल त' अहाँ की सोचब। की हम अहाँ केँ एकरा स्वीकार करबाक लेल मजबूर करब, भले अहाँ केँ ई नीक नहि लागय?"
وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ
wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).
आ हे हमर लोक! हम अपन आह्वानक लेल अहाँसँ धन (बदलीमे) नहि माँगैत छी । हमर इनाम केवल अल्लाह के तरफ स अछि आ हम कहियो एहन व्यक्ति के बाहर नै निकालब जे विश्वास केने होयत। सचमुच, ओ सभ अपन प्रभु सँ भेंट करताह, आ ओकर बदला मे हम अहाँ केँ मूर्ख लोक बुझैत छी।
وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).
आ हे हमर लोक! अल्लाह के (सज़ा) स हमर मदद के करत जे हम ओकरा सब के भगा देब? अहाँ सबक नहि लैत छी?
وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).
आ हम अहाँ सभ केँ ई नहि कहैत छी जे हमरा लग अल्लाह सँ रोजी-रोटी आ धनक भंडार अछि, आ ने हम अदृश्य केँ जनैत छी, आ ने हम कहैत छी जे हम स्वर्गदूत छी, आ ने हम हुनका सभ केँ कहैत छी, जिनका अहाँक आँखि तिरस्कार करैत अछि, "अल्लाह हुनका सभ केँ नीक नहि देताह। अल्लाह सभ सँ नीक जकाँ जनैत छथि जे हुनका सभक आत्मा मे की अछि। सचमुच, हम गलत काज करयवला मे सँ रहितहुँ।"
وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ
wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).
आ हमर सलाह अहाँ के लेल उपयोगी नै होयत भले हम अहाँ के सलाह देबय चाहैत छी, अगर अल्लाह अहाँ के भटकाबय चाहैत छथि। ओ अहाँक प्रभु छथि, आ अहाँ हुनका लग वापस आबि जायब।”
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
आ 'अद'क लोक सभ केँ (हम पठौलियैक) अपन भाय हुद। ओ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर आराधना करू, हुनका छोड़ि अहाँ सभक लेल कोनो देवता नहि छथि। (एतेक समय) अहाँ सभ मात्र बात बना लेने छी।"
وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ
wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).
आ (हुद कहलनि), "हे हमर लोक! अपन प्रभु सँ क्षमा माँगू आ तखन हुनका सँ पश्चाताप करू, निश्चित रूप सँ ओ बहुत भारी बरखा करताह, ओ अहाँक शक्ति मे शक्ति जोड़ताह, आ पापी नहि बनब।"
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
ओ (शुआइब) कहलनि, "हे हमर लोक! हमरा बुझाउ जे की हमरा लग हमर प्रभु सँ स्पष्ट सबूत अछि आ हमरा हुनका द्वारा सौभाग्य भेटल अछि (की हमरा लेल हुनकर आज्ञाक उल्लंघन उचित अछि)? हमर इरादा नहि अछि जे हम अहाँ सभ केँ ओहि मे उल्लंघन करब जाहि सँ हम अहाँ सभ केँ मना क' देने छी। हम मात्र सुधार (आनबाक) इरादा रखैत छी जाबत धरि हम एखनो सक्षम छी। आ हम जे मार्गदर्शन पालन करैत छी से मात्र अल्लाह सँ अछि। हुनका लेल।" हम अपन भरोसा रखैत छी आ हुनका पर (ओहो) घुरि जाइत छी।
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
आ हे हमर लोक! हमरा (आ अहाँ सभक) बीचक टकराव अहाँ सभ केँ पाप नहि करय दियौक, जाहि सँ अहाँ सभ केँ ओहिना यातना देल जाय जेना नूहक लोक, हुद वा सालेह लोक सभ पर भेल छल, जखन कि लूतक लोक अहाँ सभ सँ दूर नहि छल।
قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ
qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).
(हे मुहम्मद) कहू, “हमर रास्ता ई अछि: हम अल्लाह के पुकारैत छी, हम आ हमर पालन करय वाला के निश्चित रूप स, महिमा अल्लाह के हो, आ हम मुश्रिक में स एक नै छी।”
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اَنْ اَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ وَذَكِّرْهُمْ بِاَيّٰىمِ اللّٰهِ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ
wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā an akhrij qaumaka minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa żakkirhum bi'ayyāmillāh(i), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).
आरू सचमुच, हम्में मूसा क॑ अपनऽ निशानी (शक्ति के) के साथ भेजलकै, (आरू हम्में हुनका आज्ञा देल॑ छेलियै), "अपनऽ लोगऽ क॑ अन्हार स॑ बाहर निकाली क॑ तेज रोशनी म॑ आबी जाय आरू ओकरा अल्लाह केरऽ दिन याद दिलाबै।" सचमुच, एहि मे जे धैर्यवान आ आभारी अछि, ओकरा लेल (अल्लाह के शक्ति के) निशानी अछि।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ اَنْجٰىكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ وَيُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗوَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ
wa iż qāla mūsā liqaumihiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż anjākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi wa yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "अल्लाह केर कृपा अहाँ सभ पर मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ केँ फिरौन केर अनुयायी सभ सँ बचा लेलक; ओ सभ अहाँ सभ केँ कष्टदायक यातना देलक, आ अहाँक बेटा सभ केँ कत्ल केलक, आ अहाँक बेटी सभ केँ बख्शलक; एहि मे जे ई अहाँक प्रभुक दिस सँ एकटा पैघ परीक्षा छल।"
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
हुनका लोकनिक दूत कहलनि, "की आकाश आ धरतीक रचयिता अल्लाह पर कोनो संदेह अछि? ओ अहाँ केँ (विश्वास करबाक लेल) बजबैत छथि जाहि सँ ओ अहाँक किछु पाप केँ माफ क' सकथि आ अहाँक (अत्याचार) केँ निर्धारित समय धरि स्थगित क' सकथि?" ओ सभ कहलक, "अहाँ सभ हमरा सभ जकाँ मात्र मनुक्ख छी। अहाँ सभ हमरा सभ केँ ओहि (पूजा) सँ रोकय चाहैत छी जे हमर पूर्वज सभ की पूजा करैत छलाह, तेँ हमरा सभ केँ स्पष्ट प्रमाण आनि दियौक।"
فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
faṣda‘ bimā tu'maru wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
त (मुहम्मद) जे किछु आज्ञा (अहाँ) के अछि ओकरा खुलि क' पहुँचाउ आ मुश्रिक सभ सँ मुँह मोड़ू।
اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
बुद्धि आ नीक शिक्षाक संग (लोक) केँ अपन प्रभुक मार्ग पर बजाउ, आ नीक तरीका सँ हुनका सभ सँ बहस करू। सचमुच, अहाँक प्रभु, ओ बेसी नीक जकाँ जनैत छथि जे केकरा अपन मार्ग सँ भटकैत अछि आ ओ बेसी नीक जकाँ जनैत छथि जे केकरा मार्गदर्शन कयल जाइत अछि |
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
सोझ मार्गदर्शन के रूप में, हुनका स बहुत कष्टदायक दण्ड के चेतावनी देबय के लेल आ नीक काज करय वाला विश्वासी के शुभ समाचार देबय के लेल जे हुनका नीक फल भेटतनि,
سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ
sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).
बाद मे (किछु लोक) कहताह, "(हुनकर संख्या) तीन (लोक), चारिम कुकुर," आ (दोसर) कहैत छथि, "(हुनकर संख्या) पाँच (लोक), छठम कुकुर," अलौकिक विषय मे अनुमानक रूप मे; आ (दोसर) कहलक, "(हुनकर संख्या) सात (लोक), आठम कुकुर अछि।" (मुहम्मद) कहू, "हमर प्रभु हुनकर संख्या सबस नीक स जनैत छथि; हुनकर (संख्या) किछु कए छोड़ि कए कियो नहि जनैत छथि।" तेँ की अहाँ (मुहम्मद) हुनका सभक विषय मे बहस नहि करू, सिवाय बाहरी तर्कक आ हुनका सभक (युवक सभ सँ) ककरो सँ नहि पूछू।
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
आ अहाँ (मुहम्मद) ओहि लोकनिक प्रति धैर्य राखू जे अपन प्रभुक प्रसन्नताक आशा मे भोर-साँझ अपन प्रभुक पुकार करैत छथि; आ ओकरा सभ सँ नजरि नहि घुमाउ (कारण) ओ सभ सांसारिक जीवनक गहना सभक आशा करैत छथि; आ जिनकर हृदय के हम सब हमरा सब के याद करय में उपेक्षा केने छी, आ हुनकर इच्छा के पालन नै करू आ जिनकर परिस्थिति सीमा पार क गेल अछि।